Ik ben hard aan het werk als mijn telefoon begint te piepen. Het is een smsje van Myrthe Hilkes, de schrijfster van het boek MacSex. Ze wil weten of ik het boek ‘Verwende prinsesjes’ van Elma Drayer al gelezen heb. ‘Seksualisering is een sprookje en de Nederlandse vrouw werkt niet hard genoeg. Dat is het zo ongeveer, kus Myrthe.’  Ik glimlach en schrijf terug dat ik me liever bezig hou met de oplossing dan met het probleem, ‘anders wordt ik zo zuur’. 

Vrouwen als Heleen Mees, Fleur Jurgens, Marike Stellinga en sinds kort ook Elma Drayer, hebben hun positie in het emancipatiedebat ingenomen en ook ik heb daar regelmatig aan bijgedragen. Allemaal lijken we te weten welke kant het op moet en wat zogenaamd het beste voor ‘de vrouw’ zou zijn. Maar sinds het egostrelende stofje langzaam naar de bodem van mijn bewustzijn is gedwarreld, merk ik dat we daar geen stap verder mee komen.

Ik begon mij steeds vaker af te vragen wat het er toe doet dat vrouwen wel of niet naar de top willen en mannen wel of geen zorgtaken op zich willen nemen? Het was toch de bedoeling dat zij, die dat willen, dit ook kunnen? Emancipatie staat toch voor keuzevrijheid en de mogelijkheid om van de norm af te kunnen wijken? Volgens mij draagt het veroordelen van vrouwen en mannen daar niet aan bij. Of denken we echt dat verwende prinsesjes plots inzien dat ze verwend zijn en hun leven zullen beteren als we ze voor verwende prinsesjes uitmaken? Ik geloof van niet. Ik ben er zelfs van overtuigd dat we de emancipatie daar alleen maar verder van huis mee helpen! De overheid en werkgevers gebruiken deze discussie al sinds jaar en dag om alles bij het oude te laten; de welbekende verdeel en heers politiek. Zolang wij argumenten blijven aandragen dat vrouwen en mannen gewoon niet willen omdat zij lui zijn of last hebben van een zogenaamde moederschapscultuur, kunnen zij vrolijk op de kinderopvang blijven bezuinigen.

Om ervoor te zorgen dat ik de emancipatie niet langer stagneer maar juist een bijdrage lever aan emancipatie in de praktijk, ben een tijdje geleden op zoek gegaan naar mogelijkheden waarbij mannen en vrouwen ál hun talenten kunnen benutten zonder dat kinderen in moderne hinderen veranderen. Ik raakte in de ban van Het Nieuwe Werken.

 Ik ben dan ook trots om te kunnen melden dat mijn stichting Het Nieuwe Werken Werkt! op donderdag 11 november aanstaande, tijdens het het Jaarcongres van de Stichting TeleWerkForum-HNW, de Nieuwe Werken Meter zal lanceren. Deze meet de tevredenheid van werknemers ten aanzien van hun autonomie (job controle). Het Nieuwe Werken is namelijk meer dan een top down besparingsactie die over de werknemers wordt uitgerold. Als Het Nieuwe Werken succesvol ingevoerd wordt, en dat meet de Nieuwe Werken Meter, dan zet het de mens in het bedrijf centraal zodat deze op hun best kunnen zijn, zowel op het werk als thuis. Daar zijn de werkgever, de werknemer en de kinderen bij gebaat.

Ben je nog niet overtuigd? Uit onderzoek naar werkvermogen (Work Abillity Index 2010) blijkt dat de mate van autonomie van werknemers (job controle) een belangrijke voorspeller is voor de uitval en productiviteit van werknemers. Het blijkt dat een grotere autonomie in het werk niet alleen de productiviteit en loyaliteit van de werknemer zal verhogen maar ook de privé/werkbalans.

Wat ik Myrthe dan ook terug probeerde te smsen was dat ik hoop dat mijn Nieuwe Werken Meter ervoor zal zorgen dat Het Nieuwe Werken succesvol word ingevoerd zodat zowel carrièrebitches, deeltijdfeministen, watjes met papadagen als verwende prinsesjes hier profijt van zullen hebben. Na een minuut pielen besloot ik haar maar gewoon te bellen, dat gaat toch een stuk makkelijker!

Wil je meer weten over de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! of de Nieuwe Werken Meter, dan kun je vanaf 11 november op www.hetnieuwewerkenwerkt.nl terecht. Maar je kunt me natuurlijk ook gewoon bellen 06-24668611

Hartelijke groet,

Roos Wouters