Afgelopen jaar leek hét jaar van de echtscheidingen. Alle ‘huwelijken’ om mij heen klapte plots als plumpuddingen in elkaar. Om nog maar te zwijgen van de relaties die met veel bombarie explodeerden. Fatalistisch ingesteld als ik ben, vraag ik mij dan ook al een tijdje af wanneer mijn relatie aan de beurt zal zijn. Als ik de statistieken moet geloven is die kans namelijk onontkoombaar. Wij zijn niet getrouwd, komen beiden uit een gebroken gezin en wonen ook nog in de Randstad. Tja, dan schijn je erom te vragen.

Nu kan ik me wel voorstellen dat het niet helpt om uit een gebroken gezin te komen en dat je makkelijker uit elkaar gaat als je niet getrouwd bent, maar wat die Randstad ermee te maken heeft? Zijn die stedelingen zo losbandig dan?

Na een rondje googelen vind ik een antwoord. Vanaf de jaren zestig nam het aantal echtscheidingen explosief toe, evenals het aantal uren dat vrouwen buitenshuis gingen werken. Aangezien dat aantal uren in de Randstad aanzienlijk hoger ligt, evenals het percentage echtscheidingen, is het verband snel gelegd: werkende vrouwen zijn een smet op een goed huwelijk. Foei dames.

Foei Roos. Ook hierbij voldoe ik weer aan alle voorwaarden die een relatiebreuk voorspellen; ik ben gek op werken, niet van plan ermee op te houden en bovendien nog financieel onafhankelijk ook. Net als ik op het punt sta mijn koffers te pakken krijg ik een persbericht toegezonden. Er is onderzoek[1] gedaan naar het verband tussen de mate waarin mannen participeren in het huishouden en bij de verzorging van de kinderen en de kans op echtscheiding. Met een brede grijns op mijn gezicht lees ik dat dit onderzoek een bom legt onder de eerdere veronderstellingen dat huwelijken, waar de vrouw thuis blijft en de man werkt, stabieler zouden zijn. Wat blijkt: de kans  op een echtscheiding wordt hoger naarmate mannen minder zorgtaken op zich nemen, nog ongeacht of de vrouw buitenshuis werkt of niet.

Opgelucht zet ik mijn koffers weer in de kelder. Joost doet de boodschappen, kookt heerlijk, brengt de kinderen elke dag naar school, gaat met ze naar zwemles en klimmen, organiseert hun kinderpartijtjes, bouwt kasten en zet ook nog de vuilnis buiten. Als zijn aantal zorguren de doorslag geeft dan zit het wel goed met onze relatie. Tevreden plof op de bank als me iets te binnen schiet. Misschien hebben wij de rollen wel omgedraaid; is hij ‘de zorgende vrouw’ en ben ik ‘die man die op zondag het vlees snijdt.’ Snel spring ik op om een was te draaien, de bedden te verschonen en een borstel door het toilet te halen. Dan plof ik alsnog tevreden op de bank. Zo, heb ik mijn relatie ook weer gered.

Roos Wouters is afgestudeerd politicoloog (UvA) en werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl

---

[1] Men’s Unpaid Work and Divorce: Reassessing Specialisation and Trade, by the London School of Economics and Political Science was carried out by Wendy Sigle-Rushton, one of several UK academics comprising the Gender Equality Network (GeNet), part of the Economic and Social Research Council’s (ESRC) Priority Network Programme.  Findings are published in the latest edition of Feminist Economics.

Op dinsdagmiddag 7 december 2010 rijd ik op mijn vouwfietsje naar de Janskerk in Utrecht.  Daar vindt een bijeenkomst plaats over Vertrouwen en Verbinding. En ook dit keer heeft het adviesbureau &samhoud kosten noch moeite gespaard om er een groots evenement van te maken. Omdat we in deze tijd van verharding wel een lesje vreedzaamheid kunnen gebruiken heeft &samhoud de voormalig president van Zuid Afrika, de Klerk, naar Nederland laten komen om ons over zijn werkzaamheden te vertellen die hem en Nelson Mandela in 1993 de Nobel prijs voor de Vrede bezorgden.

De locatie is niet moeilijk te vinden, het plein voor de kerk staat vol met grote Samhoud billboards en bij de ingang staan twee vuurkorven die ons op deze ijskoude middag een warm welkom heten. Ook binnen is het behaaglijk warm, en terwijl de immer stralende &samhoud medewerkers, omringd door honderden blauwe ballen, me vriendelijk toelachen bekruipt me plots het gevoel of ik bij een evangelische sekte beland ben. De Sekte van Verbinding.

Nadat Nur, die al twaalf en een halfjaar werkzaam is bij Samhoud, de zaal vertelt wat verbinding voor hem betekent, merk ik dat diezelfde ‘samhoud glimlach’ ook rond mijn mond verschijnt. Het is kennelijk zo aanstekelijk als de pest.

Voor Nur zijn er twee vormen van verbinding, een horizontale en een verticale vorm. De verticale verbinding is die met zijn geloof. Hier komt het, denk ik, nu moeten we ons bekeren.  Maar Nur vervolgt rustig dat hij hardcore moslim is met vrede als grootste drijfveer. Met open mond luister ik naar de rest van zijn verhaal. Toen hij naar Nederland kwam probeerde hij zich aan te passen door zijn geloof ondergeschikt te maken, maar na verloop van tijd merkte hij dat hij hierdoor van zichzelf vervreemdde. ‘En,’ zo weet Nur nu, ‘je kunt je niet met de mensen om je heen verbinden als je niet met jezelf verbonden bent.’ Dat is de reden dat Nur zich nu inzet om mensen met zichzelf te verbinden. ‘Mensen zijn namelijk alleen in staat om te emanciperen als ze nadenken over wie zij zijn en wat zij willen bijdragen in het leven.’ Integratie vindt hij dan ook een stom woord. ‘Liever heb ik het over inter-creatie want pas als we elkaars verschillen accepteren kunnen we samen bijdragen aan een betere toekomst.’

Na een luid applaus van 350 glimlachende mensen beklimt Salem Samhoud het podium. De grote man van de verbinding. Zal het echte bekeren nu dan toch beginnen? Zal Salem ons in deze kerk voorgaan in het gebed? Maar tot mijn opluchting laat Salem weten zelf niet gelovig te zijn. Zíjn verticale verbinding staat symbool voor de verbinding tussen verschillende generaties. Ondanks het feit dat hij is opgegroeid als kind van een gescheiden moeder en een onbekende Tunesische vader, kent hij de rijkdom van onvoorwaardelijke liefde. En ook met zijn partner en kinderen voelt hij zich onvoorwaardelijk verbonden. ‘Als je in je eigen leven te weinig verbinding kent’, zo benadrukt Salem, ‘dan kun je je ook niet goed met de buitenwereld verbinden. Pas als je je veilig en verbonden voelt, kun je boven jezelf uitstijgen en kijken welke rol jij in het leven wilt vervullen. Welke bijdrage jij kunt en wilt leveren. Verbinding haalt het beste in mensen naar boven en wanneer de juiste mensen zich met elkaar verbinden dan kunnen de grootste dromen worden verwezenlijkt.’

Het evangeliseren bereikt zijn hoogtepunt als Nur en Salem de zaal vragen om te zoeken naar onze eigen verbinding. Wat willen wij zijn, wat willen wij bijdragen en met wie willen wij ons verbinden? Want, zo luidt de lijfspreuk van Salem Samhoud die hij 22 jaar geleden in Zuid- Afrika op een billboard heeft zien staan: ‘Together we build a brighter future’.

Dan kondigt Salem de Klerk aan. Dat de Klerk deze middag komt spreken is geen toeval, zo vertelt Salem jongensachtig trots. Dit billboard in Soweto waaronder destijds 12 mensen werden vermoord, heeft Salem doen besluiten om zelf aan die betere toekomst te bouwen en de Klerk is degene die deze campagne ten tijde van de apartheid startte. Tevens was het deze slogan die de Klerk inspireerde tijdens het afschaffen van de apartheid. ‘Er zijn nog maar weinig wereldleiders in leven die op grote schaal verbinding hebben gerealiseerd in de maatschappij, zo vertelt Salem. ‘De heer de Klerk heeft samen met Nelson Mandela een unieke doorbraak gerealiseerd in Zuid Afrika. Hij weet als geen ander wat het is om vertrouwen en verbinding in de maatschappij te bewerkstelligen en ik geloof dat zijn boodschap op dit moment hard nodig is in de Nederlandse samenleving.’

De zoetsappige grijns verdwijnt pas van mijn gezicht als de Klerk begint te vertellen over de eindeloos moeilijke onderhandelingen, die vooraf gingen aan het afschaffen van de apartheid. Keer op keer leek het mis te lopen, lag een grote burgeroorlog op de loer en telkens weer vonden de voor- en tegenstanders elkaar toch weer aan de onderhandelingstafel, waar zij boven zichzelf uitstegen om een groter gezamenlijk belang te dienen. ‘Hoe verschillend, hoe moeilijk en onoverbrugbaar de verschillen tussen blank en zwart ook lijken, toch zijn we de verbinding blijven zoeken. En ook al zijn we er nog niet, als je kijkt van hoever we gekomen zijn dan ben ik ervan overtuigd dat niets onmogelijk is. Zoek de verbinding in plaats van de verschillen, dan bereiken we veel meer!’

Diep onder de indruk zet ik, nadat Nur, Salem en de Klerk mij zijn voor gegaan, een handtekening onder het Manifest voor wereldwijde verbinding. Van deze sekte maak ik graag deel uit en met een brede glimlach fiets ik terug naar het station. In de trein naar huis denk ik nog lang en diep na welke rol ik in het leven wil vervullen en welke bijdrage ik kan leveren aan ‘a brighter future’.

Lees hier het manifest en onderteken het…