TEDxAmsterdamWomen kwam als chocolademelk met slagroom op een ijskoude dag. Een warm welkom ’s ochtends in de gemoedelijke Theo van Goghzaal, puur genot gedurende de dag in het Van Gogh Museum en na afloop nog de heerlijke nasmaak in het House of Bols, waar overigens een leerzame TED-achtige quote op de bar stond gedrukt: “work like a swan. Appear serene and calm, but paddle like mad under the surface.” Sorry lezers, ik moet hem er even in gooien, hoe cheesy dan ook, zoals miss Bradshaw het eens treffend zei in Sex And The City: “I didn’t know if it was the fashion, or the fact that the four of us were together again, but for the first time in a long time… I felt like myself.”

Sonia Faleiro’s verhaal raakte mij. De award-winning reporter (o.a. voor de New York Times) en schrijfster vertelde over Leela uit Bombay. Voor haar boek Beautiful Thing volgde Sonia de 19-jarige Leela, die in een zogenaamde dansbar in Bombey gaat werken, omdat ze moet overleven. Met het troosteloze begin van haar leven en weinig kansen omdat ze ook nog eens uit een lage kaste komt, is het vinden van een ‘normale’ baan geen doen. Omdat ze eens danste, wil niemand haar helpen en Leela wordt dakloos. Leela leert ons dat we over de onbemiddelden onder ons moeten vertellen om te helpen en te leren. Ooit zei de dame uit Faleiro’s boek: “no one hands you defeat if you don’t except it.”

Schrijfster Karin Amatmoekrim trekt het verder: “how can I be good when it’s easy to be bad?” Als hangjongere zoals zij het noemde, wilde ze meer. Ze had teveel eigenwaarde en besef van het leven om op die manier gezien te worden door anderen. Wanneer haar rebelse jeugdvriendin vraagt of ze een fiets zou meenemen als die niet op slot zou staan en zij een fiets nodig zou hebben, realiseert zij haar morele verplichting om te kiezen voor het goede. Ieder verhaal over strijd en overwinning is de moeite waard om te vertellen, want daar haal je de grootste lessen vandaan.

Overwinning zit natuurlijk niet altijd in de extreme situaties maar kan ook dicht bij huis gevonden worden. Mei Li Ang wilde al langere tijd een eigen zaak beginnen. Ze vertelt over haar gewaagde pad om haar droom te verwezenlijken, inclusief de achtbaan met successen en floppen, flinke doorzettingsvermogen en geloof. Uiteindelijk lukt het haar om een zaak in frozen yoghurt op te zetten en Ang geeft ons vier wijsheden mee: sharp focus – Blijf scherp en verlies je ambitie en doelen niet uit het oog. Create your own story – Ook de kritische geluiden die Mei Lin Ang hoorde toen ze besloot haar baan op te zeggen en voor fronzen yoghurt te gaan, heeft ze niet in de weg laten staan. Het is jouw leven en jij bepaalt. Be nice – Elkaar eerlijk en goed behandelen, levert veel op. Daarnaast gaat het ook om aardig zijn voor jezelf en jezelf de kans te geven fouten maken, want ga maar eens na hoe hard we voor onszelf kunnen zijn. Tot slot: “You’ll always miss the shots you don’t take zoals Wayne Gretzky eens zei.

Wat het laatste betreft weet PR-icoon Kelly Cutrone de finesses van. “Normal gets you nowhere” en zo is het ook. Zij kon niet tegen office politics en werd dus eigen baas. Een zwakte kan dus tegelijkertijd de grootste sterkte zijn. WOW – Women Of the World staat voor vrouwen die hun intuïtie volgen, van hun zwaktes hun sterktes maken en leven voor zichzelf. Cutrone is buitengewoon grappig in de manier waarop zij vertelt en misschien schiet zij in haar leven alle kanten op, maar beter dat dan geprogrammeerd leven. Zij geeft terecht aan dat mensen nog te vaak het leven leiden dat door anderen – bijvoorbeeld ouders – is ingegeven. In zekere zin is dit een les voor ons allemaal.

De grootste les der lessen bracht Jessica Stern, professor aan Harvard University en schrijfster van het boek Denial. Stern praat met ex-terroristen om te kijken wat hen op een ander pad heeft gebracht, waar vergiffenis kan worden gevonden en hoe er steeds weer een brug gebouwd kan worden tussen al die verschillende werelden. Alles om geweld tegen te gaan. Ze bevindt zich misschien wel in de moeilijkste omgeving die we in de 21e eeuw kennen en toch weet zij zich niet alleen levende te houden maar ook nog eens levens te redden. Krachtig staat zij op het podium en met het grootste respect wat ik in mijzelf kan vinden, luister ik naar haar woorden. Het thema van de dag was ‘heroes’ en hier staat de grootste heldin die ik in tijden ben tegengekomen. Ze heeft met veel terroristen gepraat, vaak in landen waar vrouwen niet gehoord worden, laat staan dat zij serieus genomen worden. Haar vrouw-zijn zet zij in. Ze wordt niet als bedreigend gezien. Vrouw-zijn heeft haar misschien wel gered, daar waar het bij Daniel Pearl mis ging. “Spread a positive counter narrative on the Internet. Finding an identity with dignity will save our world.” Identiteit kun je als held sturen. Zoals filosofe Hannah Arendt het zegt: “A hero is someone who displays him or herself in public.” En dat lezers, zal ik blijven doen.