Archief February, 2012


24Feb
2012

De kloof tussen vrouwen en organisaties die vrouwen zoeken

 

Ons Huis van Verbinding aan de Parkstraat zindert van de spanning want we krijgen meer dan tachtig ambitieuze, hoogopgeleide vrouwen op bezoek! Nu is dat op zich niet bijzonder want het &samhoud women netwerk komt vijf keer per jaar bij elkaar. Maar deze keer hebben we wel een hele uitdagende doelstelling, namelijk de kloof tussen bedrijven die vrouwen zoeken en werkzoekende vrouwen dichten… Dat het een actueel thema is, blijkt wel uit het grote aantal aanmeldingen. Helaas moeten we ‘nee’ verkopen aan meer dan 40 mensen.

Al jarenlang bemiddelen we ambitieuze vrouwen naar een nieuwe baan in opdracht van organisaties die dolgraag meer vrouwen in de (sub)top van hun organisatie zouden zien. Voor bijna alle organisaties met doelstellingen rondom de in- en doorstroom van vrouwen geldt dat deze doelstellingen niet gehaald kunnen worden met het verbeteren van de interne doorstroom. Ze zullen simpelweg veel meer vrouwen moeten aantrekken en laten instromen. Maar hoe kan het dan toch dat we nog zo vaak stuiten op allerlei hindernissen, vooroordelen en onbegrip?

Daarom organiseerden we deze avond waarin we zowel werkzoekende vrouwen aan het woord laten alsook bedrijven die meer vrouwen willen aannemen. We beginnen met een arenadiscussie met een zestal supervrouwen aan het woord. En allemaal delen ze hun ervaringen in het oriëntatie-, werving- en selectieproces. Het blijkt geen sinecure, dat solliciteren. De voorbereiding (en dan vooral dondersgoed weten wat je zelf wilt en kan) blijkt het halve werk. De aanwezige vrouwen geven aan vooral behoefte te hebben aan persoonlijke aandacht in het hele werving- en selectieproces. En het gevoel dat de gesprekspartner of de organisatie waar ze praten authentiek is, meent wat ze zegt, zegt wat ze doet. Ook daarom wordt er veel belang gehecht aan het inzetten van het netwerk en het aangaan van oriënterende gesprekken. Zo’n gesprek zegt vaak veel meer dan de website of de advertentie.   

Niet geheel onverwacht blijkt flexibiliteit in waar en wanneer werken enorm belangrijk voor de aanwezige vrouwen. En dat is nogal eens een struikelblok. Myriam deelt onze ervaringen dat vrouwen hier ook nogal eens star in kunnen staan, terwijl je mannen vaak ziet denken; ‘als ik eenmaal ben aangenomen dan regel ik het wel’. Een goede tip is om vooral niet over het aantal uren te spreken maar over het aantal dagen dat je beschikbaar bent voor je werkgever. Er komt een stortvloed aan vragen uit de zaal, zoals; ‘hoe verander je van branche’ en ook ‘hoe maak je goed gebruik van headhunters’ tot ‘hoe pak je dat oriënteren en onderhandelen nu precies aan?’. De ervaringen vliegen door de zaal en er worden veel nuttige tips uitgewisseld.

Na de pauze wordt het nog spannender want dan betreden vijf recruitment/hr managers de binnenring van de arena (van de organisaties Bloozm, PGGM, Phillips, Akzo Nobel en KPN). Fantastisch dat ze hun ervaringen willen delen maar ook spannend! Een spervuur aan vragen volgt. Het blijkt wel dat het onderwerp (gender)diversiteit soms lastig in de praktijk te brengen is. Ook deze recruiters hebben regelmatig moeite om vrouwen intern te ‘verkopen’. En helemaal als je als organisatie überhaupt moeite hebt om vrouwen aan te trekken, dan is het dubbel zo lastig om het aantal vrouwen in de instroom omhoog te krijgen. Mooi aan te sluiten bij de wensen van vrouwen lijkt het selecteren op waarden i.p.v. alleen op competenties. Ook wervingsacties speciaal gericht op vrouwen boeken veel succes. Ook hier veel aandacht voor netwerken en het gebruik maken van de wervingskracht van de vrouwelijke werknemers. De arenadeelnemers hebben moeite met het benoemen van typisch vrouwelijk gedrag in het sollicitatieproces. Mogelijke beelden, zo zouden ze langer twijfelen, minder flexibel zijn en minder goed onderhandelen dan mannen, worden niet door iedereen gedeeld.

Dit is ook iets dat ik me tijdens de arenadiscussies meer en meer afvraag; wat is nou precies de feminiene touch is als het gaat om oriënteren en solliciteren? Het lijkt lastig de vinger er op te leggen en misschien is er wel helemaal niet zo’n groot onderscheid. Behalve dan de behoefte om tijd- en plaatsonafhankelijk te werken, waarvan vrouwen aangeven dat dit toch wel echt een eerste ‘werkbehoefte’ is en waar mannen doorgaans veel diffuser instaan. Maar dit ene onderscheid maakt in de praktijk al een wereld van verschil. Wee dus de organisaties waar het ‘nieuwe werken’ nog altijd een verre toekomst is: u sluit rond de 50% van het op de arbeidsmarkt aanwezige talent stelselmatig uit!  

De gesprekken zetten zich tijdens de borrel voort en duurden tot in de late uurtjes. Tevreden sloten wij de deuren na afscheid te hebben genomen van de laatste gasten, in de wetenschap dat we hopelijk de kloof een klein beetje kleiner hebben kunnen maken.

 Tips voor werkgevers die vrouwen zoeken

  • Toon authentieke interesse in de gesprekspartners en de meer vrouwelijke competenties
  • Zorg dat de procedure zorgvuldig en met aandacht wordt doorlopen
  • Zorg dat de gesprekken een dialoog zijn en vraag ook eens aan de kandidaat; ‘wat heb jij nodig?’
  • Ga voor Het Nieuwe Werken, maak flexibel werken mogelijk!
  • Kijk verder dan het CV, focus je op iemands waarden en motivatie
  • Benut de kracht van netwerken (vooral die van je eigen medewerkers)
  • Persoonlijk contact is heel belangrijk, vrouwen willen graag gezien worden. Investeer daarin en geef aandacht
  • Focus op het naar voren brengen van de waarden en de cultuur van de organisatie
  • Bedrijven met een masculien imago; doe daar gericht iets aan, je hebt iets goed te maken

Tips voor werkzoekende vrouwen

  • Neem het initiatief voor een echt oriënterend gesprek
  • Switchen van branche? Of zoek je ergens een opening? Gebruik je netwerk!
  • Geef niet te snel je wensenlijstje weg
  • Toon lef en durf, ga ook voor iets dat je wellicht nog niet perfect kan
  • Sluit geen compromissen over wat werkelijk belangrijk voor je is maar wees flexibel op al het andere
  • Praat over uren die je wilt werken, niet over dagen en regel vervolgens de flexibiliteit zelf
  • Neem de regie van je oriëntatie en sollicitatieproces in eigen handen (wat wie wat waar sta je voor)
  • Doorleef je boodschap, presenteer en verkoop!
  • Verdiep je in het bedrijf waar je op gesprek gaat
  • Straal zelfvertrouwen uit en weet wat je waard bent (juist ook in salaris onderhandelingen)

Netwerkbijeenkomst Vrouw&Recruitment 7 februari 2012

Tags: , , , , ,
Toegevoegd in Carolien | Geen reacties »

22Feb
2012

Diversiteit past altijd

Vorige week zat ik bij de kapper. De kapster vroeg me wat ik deed voor de kost. Ik vertelde dat ik bij Heijmans werk: ‘de bekende Brabantse bouwer’. Heijmans? „Oh ja, dat zijn toch die gele machines??, reageerde mijn kapster enthousiast. Ik vertelde dat ik werk aan een diverser Heijmans, op verschillende manieren. Ze antwoordde dat ze het grappig vond zelf zo veel verschillende type mensen in haar stoel te krijgen die allemaal zulke verschillende banen hadden. En dit was er weer een: programmamanager diversiteit.

En eigenlijk sloeg ze onbewust de spijker op de kop! Verschillende type mensen in haar stoel, die allemaal hun eigen wensen hebben en allemaal hun eigen uiterlijk hebben met hun persoonlijke kapsel qua kleur en model. Die durven zijn wie ze willen zijn. De perfecte omschrijving van diversiteit.

De afgelopen 1,5 jaar heb ik in mijn werk als programmamanager gemerkt dat veel mensen om me heen nog steeds allergisch zijn voor verschil in geslacht. “Het maakt toch niet uit of je man of vrouw bent, het gaat toch om de kwaliteit?” Natuurlijk gaat het om de kwaliteit. Namelijk de kwaliteit die bijdraagt aan een optimaal samengesteld team. Man of vrouw. En toch is 90% man met een gemiddelde leeftijd van 41 jaar en een technische achtergrond. Toevallig allemaal de beste, ongeacht geslacht. Tja, mij maak je niet wijs dat er met deze samenstelling echt de beste kwaliteit wordt behaald. Het moge duidelijk zijn, ik pleit voor diversiteit en dat gaat inderdaad verder dan geslacht. Dit zijn mijn drie overtuigingen:

1. Ongepast Vaak zoeken we in vacatures naar iemand die ‘in het team past’. Maar, zou het niet leuk zijn om eens op zoek te gaan naar een kandidaat die ‘niet past’? Het gaat er namelijk om dat je elkaar prikkelt en kan wakker schudden door verder te kijken, je blik te verruimen. We denken allemaal dat we met een groep slimme (technische) mensen tot de beste oplossing komen, maar is dat werkelijk zo? Analytisch vermogen is niet voorbehouden aan technici en anders kijken al evenmin. Kom maar op met de werving van onze eerste kunstschilder, vormgever of fotograaf.

2. Gedrag en capaciteiten Sinds de introductie van het diversiteitsprogramma hoor ik vaak gekscherend dat enkel vrouw-zijn een ‘ticket-to-the-top’ is. Zelfs de opmerking “Oh, nu kan ik zeker alleen nog de top bereiken als ik me om laat bouwen?” heb ik meerdere malen voorbij horen komen. Oei, is dat nodig om de top te bereiken? Wat is er gebeurd met: hard werken, handen uit de mouwen steken en authentiek zijn? Bekijk de lijst van de goudhaantjes maar eens. Een prachtige lijst met het toptalent van de toekomst. Dit is de groep toppers die het gewoon doet, zonder te zeuren. Die hun zaakjes goed op orde hebben, met of zonder kinderen? Jonge 40-ers die misschien niet door hun werkgever in de watten worden gelegd, maar die wel een mentaliteit hebben van ‘niet lullen, maar poetsen’. Wel weer typerend dat deze uitspraak verwijst naar schoonmaken, maar dat terzijde.

3. Anders is leuker Vooroordelen? Jazeker, die hoor ik vaak genoeg. Laatst nog: “Vrouwen die hard werken en de top willen bereiken zijn toch wel vaak bitches.” Mannen die zich in dezelfde situatie bevinden worden stoer gevonden omdat ze ergens voor gaan. Vrouwen kennelijk niet. Ook heb ik voorbij horen komen dat het toch moeilijk is om met vrouwen te werken, gezien alle emoties. ‘Help, mijn leidinggevende is een vrouw’ is daarvoor een passend tv-format. Maar als deze vrouwen hun emoties thuis laten en zich professioneel opstellen zijn ze weer ijskonijnen (met haar op hun tanden). Het is dus eigenlijk niet snel goed en er zijn altijd wel argumenten tegen te vinden. Zet deze argumenten eens aan de kant en bedenk hoe leuk het is om in een divers team te werken, waarin je elkaar kan versterken en dit ook terugziet in het resultaat. Als een kapsalon met elke dag nieuwe en kleurrijke klanten. Anders is gewoonweg leuker.

Wil Heijmans diverser worden dan zal er nog wel iets moeten veranderen. Dat je wordt gewaardeerd om wie je bent, anders mag zijn en leiderschap op sommige plekken misschien wel iets minder hiërarchisch mag. Meer coachend en meer ruimte voor flexibiliteit. Kortom, irriteer je niet, maar verwonder jezelf als je mensen ontmoet die anders zijn dan jij. Ga er open met een brede blik in, en ontdek hoe leuk dit is!

Dit is een kopie van de blog van Alma Krug, diversiteitsmanager bij Heijmans, voor reacties en vragen verwijzen we graag naar de originele blog: http://www.overruimte.nl/2012/diversiteit-past-altijd/

Tags: , , ,
Toegevoegd in Carolien | Geen reacties »

18Feb
2012

KUT crisis!

Met een donkere wolk boven mijn hoofd fiets ik naar het prachtige &Samhoud kantoor in Utrecht. Ruim twee jaar schrijf ik nu een maandelijkse column voor de Samhoud Women Blog. Maar dit is de eerste keer dat ik ben gevraagd om op kantoor over de column te komen praten en heb ik zo’n donkerbruin vermoeden dat ze me niet gaan vertellen hoe leuk ze hem nog steeds vinden. Dat kunnen ze me ook laten weten per mail, telefonisch of met grote bossen bloemen. Nee, dit wordt het door mij zo intens gehate afscheidsgesprek.

Om mezelf een beetje op te peppen neurie ik monter een van mijn favoriete Theo en Thea teksten: ‘Aan alles komt een einde aan. Aan de rit van de bus, de vlucht van de mus, aan de benen van je zus. Aan alles komt een einde aan.’ En terwijl ik mijn fiets op slot zet prent ik mij in dat we ook niet allemaal Sylvia Witteman of Aaf Brandt Corstius kunnen zijn, al zou ik daar met liefde een moord voor doen.

Eenmaal binnen wordt ik ontvangen door een voor mij nieuw gezicht. Ze heeft geen idee wie ik ben. Ik: de beroemde Samhoud Women columnist ROOS WOUTERS. Het is nog niet eens officieel en ze zijn me nu al vergeten. In gedachten zwelt het viool gejengel aan en voel ik de behoefte om de rug van mijn hand tegen mijn voorhoofd te vlijen en me in slow-motion tegen de vlakte te gooien.

Met rechte rug en geheven hoofd, precies zoals mijn moeder mij geleerd heeft, bestijg ik de trap en bewonder onderweg nog een laatste maal de prachtige kunst in de gangen. Na een half uur om de hete brij heen gedraaid te hebben komt het hoge woord er dan eindelijk uit. Ook bij &Samhoud moet de broekriem aangetrokken en helaas is er geen budget meer voor… en dus ook niet voor mijn column, hoe jammer ze dat ook vinden.

Ah crisis. Wat krijg ik toch een sik van die crisis. Dat zelfs de club van verbinding wat verbintenissen heeft moeten loslaten als gevolg van de crisis had ik niet verwacht.

Treurig slenter ik met mijn fiets aan de hand in de richting van het station. Ik heb twee jaar mee mogen liften op het succes van het bedrijf en daar ben ik erg dankbaar voor. Elke maand heb ik mijn belevenissen, hoogte- en dieptepunten eenzaam vanachter mijn laptop ingetikt. En al heb ik geen idee of ook maar iemand mijn column leest, toch bouw je na zoveel tijd een bepaalde intimiteit met zo’n weblog op. Toch is nu tijd gekomen om er een einde aan te breien. Ik zal jullie missen.

The End

Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken.  Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl

Toegevoegd in Uncategorized | Geen reacties »

08Feb
2012

De financiële sector disfunctioneert door masculiene waarden

Gisteren was ik op het congres van Women In Financial Services (WIFS) waar 200 vrouwen bijeen kwamen om te praten over de “change” in financiële sector. En weer werd ik bevestigd in mijn idee, zoals beschreven in mijn boek (S)TOPvrouw!, dat de hele financiële crisis niet had plaatsgevonden als feminiene waarden in financiële organisaties dominanter waren geweest.

Keynotespeaker Herman Wijffels concludeerde dat de financiële sector niet langer dienstbaar is aan de maatschappij maar er op parasiteert: “De financiële sector heeft gedisfunctioneerd”. Een van de redenen hiervoor, zegt Wijffels, is dat de masculiene en feminiene krachten niet in balans zijn. Wijffels denkt dat de feminiene krachten te timide zijn, hij roept vrouwen dan ook op om in hun kracht te gaan staan. Toch vraag ik me af of dit nou de oplossing is als vrouwen simpelweg weinig te vertellen hebben in de financiële sector, er zijn er veel te weinig aan de top.

In (S)TOPvrouw! onderzocht ik de klimfactoren en de ‘uitglij’ factoren van vrouwen naar de top; de klimfactoren van succesvolle vrouwen zijn:  doelgericht zijn, een visie hebben, het juiste team om zich heen vormen, veel zelfvertrouwen hebben, een rolmodel zijn, proactief zijn en een netwerk om zich heen creëren.  En waar precies glijden vrouwen uit op het pad op weg naar de bestuurskamer? Volgens henzelf is parttime werken de grootste drempel voor vrouwen om door te groeien naar de top (54%), op de voet gevolgd door een organisatiecultuur die vooral gericht is op mannen (48%).

Feminisering van organisaties

En dat laatste is precies waarvan de sprekers gisteren zeiden dat er hard aan gewerkt wordt. Joanne Kellerman van DNB zei niet alleen dat DNB nu ook toezicht houdt op de organisatiecultuur en structuur van de financiele instellingen maar dat er ook binnen de eigen organisatie over gepraat wordt. Ik ben ervan overtuigd dat meer aandacht voor feminiene waarden binnen financiële instellingen. En het creëren van een organisatiecultuur en structuur die ervoor zorgt dat de financiële sector in de toekomst op een zorgvuldige wijze omspringt met haar grote maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Carolien Bijen is founder van &samhoud women en schrijfster van het boek (S)TOPvrouw!

Tags: , , , ,
Toegevoegd in Carolien, Overig | Geen reacties »

07Feb
2012

Crisis, crisis? Dit is armoede!

Arm in arm slenteren Joost en ik keuvelend door de winterkou. ‘Als hij zou kunnen kiezen dan deed hij het weg.’ Ik kijk Joost verbaasd aan. Het gaat over een kennis van hem die net een kindje heeft gekregen. Ontstelt vraag ik hoe oud het kind inmiddels is en of hij er wel genoeg tijd mee doorgebracht heeft om de nog afwezige vadergevoelens te doen ontluiken. Joost antwoord dat het kind ruim een half jaar oud is. ‘Ook op de dagen dat hij voor zijn kind zorgt zegt hij overal liever te zijn dan met zijn kind’. Ik houd mijn pas in om Joost in zijn ogen te kunnen kijken. Ik hoop dat hij een grap maakt, maar helaas, hij kijkt mij bloedserieus aan. ‘Ja schat, er zijn ook mensen die niet van kinderen houden. Daar is hij ook altijd eerlijk over geweest tegen zijn vriendin.’ Verbouwereerd stap ik verder. Ik weet best dat er mensen zijn die niet van kinderen houden maar hoe kun je nou niet van een kind houden als je het eenmaal hebt verwekt? Ik vind het onbegrijpelijk. Al begrijp ik hem inmiddels beter dan haar. Hoe kan een vrouw nou tegen de zin van haar man een kind van hem stelen en hem er dan vervolgens ook nog mee opzadelen?

Dat weekend staat de krant vol met stukjes die me telkens aan het koppel doen denken. Uit onderzoek onder Europese mannen tussen 25 en 39 jaar, Species van Discovery Channel, blijkt dat Nederlandse mannen niet willen settelen. Er werden 12.000 mannen in vijftig Europese landen geïnterviewd over alle aspecten van ‘het man zijn’. In ons land werden vijfduizend mannen ondervraagt. Daaruit blijkt dat jonge Nederlandse mannen het vaderschap vooralsnog te belastend vinden voor het soort leven dat zij willen leiden. Het onderzoek maakte een verdeling in een aantal typen mannen. Van het type ‘Het draait om MIJ’ – jonge mannen die zichzelf boven hun relatie stellen – is het Europees gemiddelde 26%. Dit type komt in Duitsland met 48% en in Nederland met 43% het meeste voor. Onze mannen willen laat of geen kinderen. Van de mannen die wel kinderen krijgen is een op de zeven vaders bij de geboorte van het eerste kind de veertig gepasseerd. Dat is een luxe (of armoede zo je wilt), die vrouwen zich niet kunnen permitteren.

Nu daten vrouwen er tegenwoordig ook heus lustig oplos, maar na het dertigste levensjaar moeten de meesten van hen toch echt over kinderen en settelen gaan denken omdat hun eierstokken nou eenmaal niet de eeuwige jeugd hebben. Dit is dan ook het moment dat ze opzoek gaan naar die ene man die bereid is om te stofzuigen en een papadag op te nemen. En al willen Nederlandse mannen, met name de hogeropgeleiden, wel stofzuigen en de taken eerlijk verdelen, een kinderwens hebben de meesten (nog) niet, zo concludeert Jan Latten, Hoogleraar sociale demografie aan de UvA. En ja, dan staan vrouwen voor de keuze om ongewenst kinderloos te blijven of te hopen dat die man van ze toch volwassen wordt als hij zijn opgedrongen spruit in zijn armen sluit. Wat een wrede keuze !

En dan te bedenken dat de alleenstaande kinderloze man op leeftijd het nieuwe zorgenkindje is. Waren het vroeger de vrouwen die moesten vrezen om als oude vrijster te sterven. Tegenwoordig zijn het de mannen die, als ze na hun veertigste nog steeds aan het daten zijn terwijl ze hun bindingsangst koesteren, een gerede kans lopen om ‘over te blijven’. En om dan niet in een sociaal isolement te raken, brengen deze heren veel tijd door in de kroeg, drinken veel en eten slecht, wat resulteert in een alleenstaande en eenzame oude dag. Alleenstaande mannen gaan gemiddeld genomen vier jaar eerder dood.

Afgedwongen en opgedrongen kinderen, ongewenste kinderloosheid en vervroegde sterfte als gevolg van sociaal isolement… wat is dit voor een emancipatie? Dames, heren: We hebben misschien last van een economische crisis, maar dit noem ik pas ware armoede!

Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken.  Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl

Toegevoegd in Uncategorized | Geen reacties »

06Feb
2012

Onderneemsters

Bonjour! Januari was een rustmaand. Een maand van echtheid bovendien. Baladerend door de straten van Boston groeide het besef hoe klein Nederland is en dan spreek ik nog niet eens over de mediabrei. Nou wilde ik mijn relaxte en existentiële tijd zolang mogelijk verlengen, maar zoals je begrijpt, werd ik vanaf dag 1 in werkend Nederland er weer lekker ingegooid, met alle bijbehorende vermaak natuurlijk. Trouwe lezers: nee, ik ben mijn scherpte niet in the land of opportunity kwijtgeraakt en al helemaal niet bij het lezen van jullie correspondentie over mijn favoriete onderwerp. Vraagteken? Vrouwen op de arbeidsmarkt dus.

Vrouwelijke ondernemers zijn hard nodig. Wij lezen dat Maxime Verhagen toegeeft hoezeer Nederland creatieve en innoverende ideeën van onderneemsters nodig heeft. Prinses Maxima steunt deze campagne genaamd WE, Women Entrepreneurs, niet te verwarren met het modeketen. Ook internationaal zetten er meer vrouwelijke ondernemers succesvolle businesses op. Het National Women’s Business Council constateert dat vrouwen de laatste jaren meer patenten aanvragen. Jazeker, er is wel degelijk iets aan de hand.

Wat dan? De verhalen in mijn e-mail van mijn vrouwelijke lezers geven daar antwoord op. Laat ik voor de aardigheid een recent voorbeeld erbij pakken. Voor een meeting bij de klant bereid dame X de complete inhoud voor, bestaande uit de plannen voor 2012. Dame X gaat erheen met baas Y. Zij laat de plannen door baas Y presenteren omdat hij baas is èn grijs (baas Y vraagt overigens wel beleefd of zij dat wil doen). Zeer geloofwaardig dus, zeker bij manager Z die er eigenlijk niet bij hoort, gedurende het jaar met zero input komt en zeer incompetent is (uit betrouwbare bronnen A tot en met O tot en met W).

De dames zijn het internationaal zat om gezien te worden als speciale groep of uitzondering, terwijl 50% van de wereldbevolking vrouw is. Zij vinden die hele equal pay dispute in de 21e eeuw absurd. A woman’s place in Europe?  Ik quote letterlijk uit dit stuk: “What has Europe ever done for women?” Terechte vraag. Nog steeds stelt een vriend mij teleur wanneer wij mijn VIVA400-collega en slimste vrouw van Nederland in Pauw&Witteman voorbij zien komen. Doelend op de vorm (haar Limburgse accent) in plaats van de inhoud noemt hij haar serieus een limbovlaai. Bang voor sterke vrouwen? Ik heb hem hierna maar even een paar daagjes niet gesproken.

Dit Circus passeert overigens geslacht en wordt in Raoul Heertje’s  boek Mark Rutte Is Lesbisch ontrafeld. Hij zoomt in op de media. “Er zijn circuswetten en daar houd je je aan. […] Ik heb al heel lang een behoorlijke hekel aan het Circus. Soms omdat ik medelijden heb met mensen die opzij worden geschoven vanwege hun zwakke act. Soms omdat ik kotsmisselijk word van mensen die alleen maar bezig zijn om de act van een ander te kopiëren (hear, hear). […] Eikels […] verpesten je huwelijk, humeur, carrière of de toekomst van ons land.”

Raoul laat zien hoe partijen zich in excessen over andere partijen moeten uiten om überhaupt mee te mogen doen aan het Circus. Ondertussen staan zij tegenover elkaar want: “In een genuanceerd verhaal is niemand geïnteresseerd”. Oh ja? Lieve mediamakers, deze gedachte is zo masculien als maar kan. Weer een reden waarom die onderneemsters van levensbelang zijn. Zijn nuances niet sappig genoeg? Kom nou! “Maar dat de machthebbers de macht hebben om de werkelijkheid te verzinnen, weten we eigenlijk wel. Dat is één van de belangrijkste pijlers van hun macht.”

Waarom dit ruisvolle toneel gevaarlijk is? “Het Circus vertroebelt ons contact met de buitenwereld. […] Ik heb behoefte aan zo echt mogelijk contact. […] Nu hoop je misschien dat ik ‘echt’ ga omschrijven […] Echt is niet te meten, alleen te voelen.” Het is nog gevaarlijker dan je denkt: “De dikke ruis […] vertroebelt niet alleen het zicht op onze mindere trekjes, maar ook op onze dromen en verlangens.” Hiermee heb ik de ernstige stukken uit dit hilarisch en goed geschreven boek gehaald. Vrouwen voelen meer pijn dan mannen. Ik steek mijn hand in het vuur voor het feit dat dit ook om figuurlijke pijn gaat, over anderen en de wereld. Onderneemsters, jullie zijn hard nodig.

Lieve Raoul, ik draag het ei en bij onze volgende drankje krijg je een knuffel. Wij moeten er maar eens een bapao bij eten. Ik een vegetarische natuurlijk. Ik kom niet op Crocs. Dat trek ik niet! Natuurlijk spreken we af bij Coffee Company. Misschien halen wij erna een kaasje bij ’t Kaasboertje en spreken we over de koe en boe en peilingen, maar ook over de echte dingen zoals Mirjam en Noa. Op de achtergrond draait Carl Douglas met Kung fu fighting. Ondertussen word je morgen gebeld door Omroep A en Radio B. Zo werkt het eenmaal… :)

Tags: , , , , , , , , , ,
Toegevoegd in Bloggers, Dina-Perla, Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Overig, Persoonlijke Ontwikkeling, Professionele Ontwikkeling, Vrouwennieuws, Werk/Privé, Wie en waarom | Geen reacties »