Nu ik mijn opdracht heb afgerond en dus feitelijk werkloos ben, en de verhuizing over een paar weken zou moeten gebeuren, is toch echt de tijd aangebroken voor het daadwerkelijk inpakken van de verhuisdozden. Maar voordat er kan worden ingepakt heb ik mezelf beloofd dat alle dozen die op zolder staan en onuitgepakt zijn gebleven, sinds de verhuizing naar Amsterdam 5 jaar geleden, ‘nagekeken’ moeten worden op inhoud. Met het doel dat we dit aantal dozen toch zeker moeten kunnen halveren voor we ze doorverhuizen. En daarnaast ook uit nieuwsgierigheid naar wat er in godsnaam allemaal in die dozen zit. Ik hik al weken tegen dit ‘nakijken’aan. Dat komt omdat het geen snel te klaren klus is en ik de vervelende eigenschap heb alle activiteiten die ik onderneem in 1 keer te willen afronden en als dit niet kan ik er liever in zijn geheel niet aan begin. Dit tot grote ergenis van mijn wederhelft die hiermee geconfroneerd wordt onder andere als het gaat om het huishouden. Hij woont samen met iemand die óf niets doet in het huishouden óf meteen het hele huis op zijn kop zet en als een dolle al zwetend (en vloekend) het hele huis doorraast. Als dat razen nou vaak genoeg gebeurde denk ik trouwens dat het niets doen niet zo’n probleem zou zijn, maar feit is helaas dat ik een gruwelijke hekel heb aan het huishouden en mijn deel van de huishoudelijke klussen dus uitstel totdat we beide aan het niezen raken vanwegen ons beider stofallergie.
Maar goed, na veel gehik en ‘opruimontwijkend’ gedrag zoals lunchen met vriendinnen, bellen met een tante die ik lang niet had gesproken, bij mijn broertje en zusje langs, naar de sauna met een vriendin, skypen met mijn ouders, op kraamvisite bij vriendinnen (samenvattend: de toch echt noodzakelijke sociale verplichtingen van een vrouw van deze tijd) , was het deze week toch echt tijd op richting zolder te gaan.
Het viel mee en het viel tegen. Mee, omdat ook al ben ik iemand die echt niets weg kan gooien en aan alles, maar dan ook alles emotionele waarde hecht, het me redelijk goed afging om de studie boeken van inmiddels toch zo´n 12 jaar geleden vaarwel te zeggen en in de papier-bak te gooien. Dit na wel nog een telefoontje aan de Slegte waar ze me konden verzekeren dat ik nergens meer ene cent voor zulke oude studieboeken zou kunnen krijgen en ik ze zelfs gratis nergens zou kunnen slijten. Mee, omdat ik van een aantal knuffels echt niet meer wist van wie ik ze had gekregen en de emotionele waarde klaarblijkelijk bij sommige dingen echt kan slijten. Met als gevolg dat ik dus ook het aantal knuffels heb weten te halveren. Maar zoals verwacht viel het ook tegen, omdat het me natuurlijk meer tijd koste dan ik had gewild en het natuurlijk niet allemaal in 1 keer gedaan kon worden. Tja en de vraag blijft voor mij toch altijd…wat bewaar je en wat gooi je weg, ik word er beter in, maar het blijft moeilijk. En na doos nummer 3 werd het me toch wel duidelijk dat ik misschien een kleine afwijking heb. Ik bewaar nml echt heel veel! Ik bewaar kerstkaarten, trouwkaarten, geboortekaarten… sterker nog ik bewaar alle berichten van iedereen. Ik heb nog briefjes van de lagere school die mijn vriendinnetjes en ik naar elkaar schreven. Ik heb oude faxen, geprinte e-mails en brieven. Mijn obsessie van het bewaren van ´berichten´ gaat zelfs zo ver dat ik mailtjes bewaar sinds dat er e-mail bestaat en smsjes bewaar totdat mijn geheugen volzit of mijn telefoon het begeeft. Bij een vol geheugen delete ik vervolgens eerst de verzonden berichten om maar zolang mogelijk alles wat ik heb ontvangen te kunnen bewaren. Wordt de serieusheid van mijn afwijking al duidelijk?
Mijn obsessie daargelaten, leuke aan deze bewaardrift is wel dat ik een heerlijke trip ´down memory lane´ maak tijdens opruimsessies. En daar geniet ik van… Zo kwam ik brieven tegen van vriendinnen van vroeger waar ik nu wat minder contact mee heb en werd ik er weer aan herinnerd hoe ze er voor mij waren in andere tijden. Ook kwam ik namen tegen van mensen die mijn pad in het verleden hebben gekruist en die ik nu uit het oog ben verloren. En dan de briefjes van jeugdliefdes, en de grotere hoeveelheid briefjes die over deze jeugdliefdes gingen… heerlijk om te lezen.
Acties die aan mijn to-do lijstje zijn toegevoegd tijdens het opruimen; mailen naar een groot aantal van mijn vriendinnen van vroeger en nu en mensen die ik uit het oog ben verloren opsporen (en bespioneren) via LinkedIn en Hyves. En het goede voornemen vanaf nu niet meer alles te bewaren, maar wat kritischer te zijn in het vervolg. Na 3 avonden werk heb ik de oude dozen weten te halveren en van 3 dozen met kaarten, briefjes en andere herinneringen er 1 weten te maken. Op naar de rest van het inpakwerk! http://lothinparijs.wordpress.com
