Archief voor de ‘Bloggers’ Categorie


I am standing here with a magic wand in my hand. I lend it from my daughter Janne. She is 5 years old. When she is my age I want her to have the same opportunities in working life as her friend Fabian. That is my mission.And with this magic wand I wish I could create instant gender balance in organisations. Wooosh and the number of women in the higher ranks of the organisation increased! Instantly! Wouldn’t that be great? But I have to disappoint you, and let me assure you, I tried. It is not working. No magic.

When we are talking about diversity and inclusion in many cases a lot of emphasis is put on the first, the diversity bit. And although diversity is much more than gender, in many organisations the choice is made to focus on gender diversity primarily. Which is a logical choice by the way because it is easy to assess and to measure, unlike other forms of diversity. But that aside.

My point is: Women are hot. I mean the women topic is hot. Many organisations make plans to increase the number of women in higher management. And for good reasons. Because it pays off. Research shows that gender diversity creates value. Organisations like Catalyst en McKinsey researched the correlation between financial success and the share of women in boards. It is a positive one. In the Catalyst research the companies with more women in the board showed a 70% higher return on invested capital to the ones that did not.

Also, female consumers represent a growth market that is larger than the market growth of China and India combined. This makes diversity a business opportunity. As Unilever’s CEO Paul Polman said recently: “Gender balance is a business issue, not a women’s issue or an HR issue. Remember that 80% of our consumers are women. They are responsible for two-thirds of consumer spending. More balanced organisations achieve a higher level of financial performance.” Whilst so far it may have sounded as an advertisement campaign for D&I, the killer argument has yet to come!

Research shows that diverse teams, when led well, are more innovative and creative than homogenous teams. Knowing this you start to wonder why not all hiring managers are knocking on doors in order to hire and promote women. Because they don’t.

The number of women in boards is stuck at a staggering 16% in the US and Europe. With the Netherlands at only 10%. At this rate my daughter Janne will be 49 years old the time a level playing field in boards has been reached. Too little too late. And the percentage is not the only thing that is stuck in this debate. And then I am not talking about sticky floors or glass ceilings. In my experience gender diversity is a tough subject to drive for most organisations. Many people have asked me for positive examples of companies where they have a winning gender balance. And then I have to remain silent. The only exceptions are relatively young organisation with diversity in their DNA, where innovation is their reason for existence, such as Google, Microsoft, Yahoo and Apple.

And I think it is tough because the second bit of D&I, the inclusion part, gets less attention. Inclusion is about creating a culture in which everyone feels valued and is supported to use their unique talents in the best way possible. So allow me to reframe the subject. My belief is that strategies purely focused on diversity in the way of the number of women in higher management positions are a dead end street. It is not primarily our gender that defines us. All women are different, they are not a homogenous group and neither are men. There are very feminine men and very masculine women. And there are very ambitious women and less ambitious women as there are very ambitious and less ambitious men. And because women are not a homogenous group but are viewed and treated as such it’s tough to get ahead.

In the media you see a lot of women blaming women, men blaming women, women blaming men. UTRECHT-VROUWEN-TOPThey sure love a cat fight. They do the cause no good. Many of these debates revolve around parenting and the choices that women (and thus also their partners) make in their caretaking roles. And we are very opiniated about this in the Netherlands. This makes that for many women the Diversity and Inclusion area is like a Catch22 discussion. Doomed if you do, doomed if you don’t. Our stereotypes of women and very close related, motherhood, do not at all synchronise with our image of successful leaders. With this in mind it is striking to know that our research shows that successful women have more children than less successful women and more often have a partner with a large job.

That brings me to a very specific Dutch element to this discussion. In The Netherlands  the choice to work in part time jobs is the number 1 biggest hurdle for career advancement. And although it looks like a logical decision for many couples, in most cases the choice for the 3-5 day model, means end of career for her. It is extremely difficult to get back on the career track once you have left the fast lane. So if a sole focus on gender diversity is a dead end street where can organisations find a way out? The answer lies in the second part of D&I, in an inclusive organisational culture. Maybe you have gotten the hint by now that this is not a quick fix.

Our experience, supported by our recent research, shows that its the unwritten rules of the organization, the inclusion part, the cultural part that is the parameter to watch in order to grow a more successful team and organisation. It is not so much a matter of implementing the right instruments, policies or processes. It has much more to do with if people feel that they could make use of those policies and whether or not that is the norm in the team or the organisation.

The level of support of managers is critical in these. Do your team members feel valued, feel appreciated, feel connected? This is where the business case for diversity should not only be in your head but also in your heart. This is where you come in. Everybody looks at the world with different eyes. And that is exactly what makes diversity in teams so enriching. But we do have to realize that we might have created some unconscious prejudices also called mindbugs or think in stereotypes. And to a certain level that is ok, usefull even. It is the way our mind deals efficiently with the influx of information. I will share with you a well known example. Do you know the story of the surgeon and the patient?

A man and his son are driving in a car one day, when they get into a fatal accident. The man is killed inst antly. The boy is knocked unconscious, but he is still alive. He is rushed to hospital, and will need immediate surgery. The doctor enters the emergency room, looks at the boy, and says… “I can’t operate on this boy, he is my son.” So, the question is, how is this possible?

It becomes a problem when mindbugs or stereotypes start to affect the quality of our decisions. And we no longer decide on the basis of the right information. One well known example in organizations is the image of the ideal leader. When you would ask everyone in an organisation to describe his or her ideal leader you will hear attributes that are surprisingly similar to those of people on the recent leadership teams. And when selecting talent it is only logical that people will look for exactly those attributes when assessing leadership potential.

A last reality check before I will leave you. Although diversity can add a lot of value to your team and your organisation it is not always fun. Diversity can be time consuming, difficult and unsuccessful. It is a normal reflex to feel comfortable with people like yourself. People that you understand, speak the same language, know where they went to school and so on. This means that you really have to want it in order to act upon it.

And one more thing: of course the number of women in higher management cannot be a goal in itself nor the single motivation to strive for a more inclusive culture. It should be the intrinsic belief that an inclusive culture creates value and that it helps you create a brighter future, every day. From that perspective it is even more clear that diversity and inclusion is not a delegated responsibility. In fact, I am happy that I can use my little wand afterall. Because with one magic swipe I can give you all a promotion. You have all been promoted to the diversity team. Congratulations and good luck!

DSC_5045Uit onderzoek blijkt dat de netwerken van mannen en vrouwen even groot zijn, maar dat vrouwen hier veel minder gebruik van maken dan mannen. Waar dat aan ligt? Vrouwen geven over het algemeen minder duidelijk aan wat ze willen en welk doel ze hebben wanneer ze netwerken. Tijdens de tweede netwerkbijeenkomst van &samhoud women afgelopen dinsdag, dat in het teken stond van vrouw en netwerken, werd dit op de proef gesteld.

Na een korte introductie vroeg Carolien Bijen, founder van &samhoud women, de dames een half uur stil te zijn en na te denken met welk doel ze aanwezig waren. Vijftig vrouwen dachten in complete stilte na over hun wens, doel en op welke vraag ze die avond graag antwoord zouden willen vinden.

DSC_5096

Carolien daagde de dames uit hun doel in een duidelijke vraag te formuleren (say it, claim it, en reframe it) en daarnaast te noteren wat ze te bieden hebben. Vervolgens gingen de aanwezigen, met vraag en aanbod op zak, tijdens twee #durftevragen rondes op zoek naar hulp, leads, inspiratie en verbinding. Een enkeling durfde het aan om ook haar vraag ook online te delen, waar het #dtv fenomeen een bekende manier is om antwoord te vinden op prangende, ongewone en praktische vragen.

DSC_5119Het durf-aspect tijdens de avond was groot, kwetsbaarheid en lef werden getoond maar veel tips en antwoorden werden gevonden. Veel dames durfden te vragen en gingen geïnspireerd en een stap dichter bij hun doel naar huis.

 

 

Vrouw en topvrouw

Afgelopen dinsdag vond de eerste &samhoud women netwerkbijeenkomst van 2013 plaats in het Huis van Verbinding op de Parkstraat in Utrecht. Carolien Bijen, founder van &samhoud women, verwelkomde de meer dan 80 (top)vrouwen met een introductie van het netwerk waar inspiratie en verbinding centraal staan.

Daarna werden de vijf aanwezige topvrouwen, Ellen Faber, Muriël Arts, Carolien Nijhuis, Saskia van Leeuwen en Els van der Wilden, door de aanwezige dames het hemd van het lijf gevraagd. Regie over je eigen leven, zichtbaarheid, verantwoordelijkheid, bewustzijn en kwetsbaarheid stonden centraal. Wederom waren ook de verschillen tussen mannen en vrouwen, onder andere in de boardroom, een veelbesproken onderwerp.

Er bleken niet alleen veel verschillen te zijn tussen de stijl van topmannen en topvrouwen. Ook de verschillen tussen de topvrouwen vielen op, allemaal legden ze hun eigen accenten.

Els gaf haar publiek mee dankbaar te zijn en mensen te ondersteunen in hun kwetsbaarheid: ‘Je moet mensen niet willen veranderen, maar op een andere manier naar dingen laten kijken’. Ook Ellen, zakenvrouw van het jaar 2011, wist de aanwezigen te inspireren met een op Twitter al veel gedeelde quote: ‘Meisjes maak een plan voor jezelf, word geen onderdeel van dat van een ander’Muriël gaf de aanwezigen mee niet tegen mannen, maar mét mannen een duurzame wereld te creëren, en dat je eerst jezelf moet empoweren om een team te kunnen empoweren.

De kracht van de vijf inspirerende dames was een van de belangrijkste takeaways van de avond. De openheid en eerlijkheid waarmee deze rolmodellen niet enkel hun succesverhalen deelden maar ook hun (herkenbare) dalen, werd dan ook enorm gewaardeerd.

Begin december haastte ik de trappen op naar de eerste verdieping van het Okura Hotel in Amsterdam voor TEDxAmsterdamWomen 2012. Diezelfde trappen ga ik af nadat ik alle TED talks heb bijgewoond. Ik kom veel bekenden tegen en volg een workshop financiën van de ING.

Nog steeds hebben vrouwelijke ondernemers een soort gêne als het aankomt op financiën, zeker als het gaat om de grote bedragen. Generaliserend zou je ook kunnen stellen dat vrouwen er niet zo goed in zijn. Cilian Jansen Verplanke, eigenaar van een ondernemingsfonds, weet er alles van. Zij vertelt ons meer over vrouwelijk ondernemerschap, samen met Annerie Vreugdenhil, hoofd commercial banking bij de ING.

Lees verder via Baaz en bekijk het impressiefilmpje: http://www.baaz.nl/content/tedxamsterdamwomen-2012-ja-begint-met-nee

Wederom, fijne feestdagen!

Dina-Perla

Na de laatste bewegingen van Nanine Linning’s buitengewone dansers op TEDxAmsterdamWomen 2012 joel ik vanaf de eerste rij en geef ik een daverend applaus. We hebben een inspirerende dag achter rug. Onderweg naar huis besluit ik geen ‘gewone’ reportage te maken, maar de boodschappen van de sprekers als inspiratie voor 2013 te gebruiken. Vrouwen én mannen: zet je schrap!

Idee 1: durf te kiezen

In de inleiding van het programmaboekje lees ik dat wij aan de vooravond van een stille revolutie staan. “Eén waarin zowel kracht als kwetsbaarheid verandering brengen in de manier waarop wij omgaan met de wereld en met elkaar. […] steken vrouwen met succesverhalen boven het maaiveld uit. Het is hun daadkracht, trots, passie en visie die langzaam de wereld om ons heen verandert.”

Dat er een hoop gaande is, is duidelijk. Breder getrokken spreken wij bijvoorbeeld over een transitie-economie. Schrijfster Elizabeth Gilbertlegt in een voordracht uit: “De hedendaagse vrouwen zijn niet te vergelijken met de eerdere generaties. Er is geen vergelijkingsmateriaal. Het speelveld waar de hedendaagse vrouw zich in manoeuvreert, is niet hetzelfde als eerder in de geschiedenis. De hedendaagse moderne of westerse vrouw heeft meer keuzes dan ooit.”

Tegelijkertijd zijn wij er als hedendaagse generatie vrouwen nog lang niet. Simultaan aan onze vrijheid worden onze keuzes nog steeds beperkt door verouderde commissarisstructuren, het glazen plafond, de krabbenmand en misogynisten, oftewel vrouwenhaters om maar een aantal bekende slinkse factoren te noemen. “Die hele nieuwe situatie vraagt om andere vaardigheden en beslissingspatronen van de vrouw. Vaak moet zij het ondanks de steun van anderen helemaal uit zichzelf halen,” zegt Gilbert terecht.

Bij TEDxAmsterdamWomen lieten de sprekers aan de hand van hun talks zien hoe zij hebben gekozen. Soms moet je dat waar je bang voor bent juist durven te kiezen en je hart volgen.

Lieve ladies, laat je inspireren en lees het hele artikel via Frankwatching: http://www.frankwatching.com/archive/2012/12/16/7-inspirerende-ideeen-voor-2013/

Alvast hele fijne feestdagen toegewenst,

Dina-Perla

Hoe combineren vrouwen in hoge posities hun baan met een privé- en gezinsleven? En wat is hierbij kenmerkend voor vrouwen met een veeleisende baan? Dat waren de vragen waarmee ik bij &samhoud women kwam. Na een literatuurstudie en 17 uitgebreide interviews met topvrouwen uit het &samhoud women netwerk heb ik deze vraag beantwoord.

In de literatuur over werk-privé balans vind ik erg veel verschillende meningen. De vele reacties die ik krijg op de vraag om mee te werken aan het onderzoek geven aan dat het een onderwerp is dat leeft onder de vrouwen in het netwerk. Ik ben vooral benieuwd naar de beleving van de vrouwen zelf. Wat vinden zij belangrijk in thuissituatie, werksituatie en wat zijn hun eigen normen en waarden ten opzichte van hun baan, het moederschap en hun werk-privé balans?

In mijn onderzoek heb ik heel bewust de dimensie normen en waarden meegenomen. Dit is doorslaggevend in hoe de werk-privé balans ervaren wordt en dit is erg persoonlijk. Wat voor de één een goede werk-privé balans is kan voor de ander veel te druk zijn. En wat de één slecht ouderschap vindt, kan voor een ander dé manier zijn om het allemaal op rolletjes te laten lopen. 17 interviews geven dan ook 17 verschillende definities van wat werk-privé balans nu precies is.

Ook heb ik onderscheid gemaakt in verschillen in ondersteuning vanuit het bedrijf. Deze heb ik gesplitst in Structural Support en Cultural Support. Structural Support zijn beleidsmaatregelen, die zorgen voor meer controle over tijd, plaats of hoeveelheid werk, bijvoorbeeld flexibel werken of telewerken. Cultural  Support heeft betrekken op de cultuur van het bedrijf. Faciliteert deze cultuur dat je de regelingen die in het beleid staan ook echt kunt gebruiken, of word je bij gebruik ervan met een scheef oog aangekeken? Voorbeelden hiervan zijn steun van de leidinggevende en van collega’s.

Wat kwam er uit het onderzoek naar voren en zijn nu de belangrijkste conclusies? Onder werk-privé balans werd over het algemeen verstaan: ‘de tijd, energie en flexibiliteit hebben om de dingen te doen die ik belangrijk vind’. Hierbij waren werkuren van minder belang, veel uren maken was ingecalculeerd. Er werd erg veel waarde gehecht aan flexibiliteit. Wat vooral belangrijk was, was het feit dat flexibiliteit geen eenrichtingsverkeer was. In een veeleisende baan wordt veel energie gestoken en er worden vaak meer uren gemaakt dan contractueel vastgelegd. Dit was niet erg, zo lang er ook het gevoel was dat er een paar uurtjes konden worden teruggepakt zodra het nodig was. Was dit niet het geval, dan werd dit wel als hinderlijk ervaren.

Cultural Support bleek veel belangrijker dan Structural Support. Sterker nog, als Structural Support ontbrak, was dit geen probleem, zolang er maar Cultural Support aanwezig was. Maar was er Structural Support aanwezig, en geen Cultural Support, dan werd dit vaak als lastig ervaren. Staat er bijvoorbeeld in het beleid dat je flexibel mag werken, maar word je wanneer je om half 10 binnen komt begroet met een ´goedemiddag´ en een blik op het horloge, dan heeft het beleid geen waarde.

Kinderen zorgen er vaak voor dat er een betere werk-privé balans ontstaat, omdat ze functioneren als rem. Dit is in tegenstelling met wat daarover in de literatuur te vinden is, namelijk dat kinderen zorgen voor een mindere werk-privé balans. De geïnterviewde vrouwen waren ambitieus, dus veel uren maakten ze wel. Door kinderen hadden ze een reden waarom ze naar huis ‘moeten’. De vrouwen zonder kinderen gaven aan dit ‘moeten’ soms te missen, en daarom vaker nog even dit of dat af te maken, waardoor ze langer aan het werk waren. Één geïnterviewde zonder kinderen gaf zelfs aan eens gezegd te hebben “Ik moet echt gaan hoor, ik moet mijn kinderen ophalen van de crèche”.

Als 24-jarige ‘vers-van-de-pers’ studente was ik wel verbaasd van het verschil met mijn verwachtingen. Met mijn naïeve (???) blik had ik niet verwacht dat vrouwen nog tegen zoveel vooroordelen aan zouden lopen. En ook quotes als “Als de crèche belt, zie je soms de blinde paniek in iemands ogen”  en “Toen ik vertelde dat ik zwanger was was het van: “nee, oh neeee en wanneer ga je dan met verlof?” hoorde ik met open mond aan. Dit onderzoek liet mij inzien dat dit waarschijnlijk wel naïviteit was en dat het gewoon een feit is dat vrouwen  tegen meer vooroordelen moeten opboksen, of het zogenaamde ‘labyrinth of leadership’ door moeten. Ook in de cultuur van het bedrijfsleven valt nog veel te halen. Ik merkte dat de sector waarin gewerkt wordt, en de normen en waarden die daar heersen, een belangrijke factor is. Bij de overheid is thuiswerken en 4 dagen werken helemaal ingeburgerd, en het verschil met de advocatuur, waar hele andere normen en waarden gelden, is groot.

Toch, wat me het meest opviel was de attitude van de vrouwen. Ja er waren vooroordelen, maar, vaak alleen wanneer ik er specifiek naar vroeg. Wat me opviel was dat juist verteld werd hoe fijn de vrouwen het hadden geregeld met hun man. En dat ze veel werkten, maar dit fijn vonden én het allemaal voor elkaar kregen met hun gezin. Het was ontzettend leuk en inspirerend om te horen hoe deze vrouwen blij zijn met hun leven en achter hun keuze staan. Ik ben daarom mijn onderzoeksverslag begonnen met een quote van Ellen DeGeneres, die ik erg van toepassing vond op de kick-ass attitude van de vrouwen die ik heb geïnterviewd. Ik vind het dan ook een toepasselijke quote om deze blog mee af te sluiten:

“I have two x chromosomes and I am not afraid to use them!”

Maartje Scholten

Wil je het onderzoek inzien of zijn er vragen mail dan naar maartjescholten@hotmail.com

“Ben je een Reinout of ben je een Beau?” was de vraag van de enige aanwezige man aan zo’n 80 vrouwen die waren samengekomen voor een &samhoud women netwerkavond afgelopen dinsdag. Het onderwerp van de avond was ‘Winning Strategies’ en aan de hand van drie vragen hielp Jan-Jaap Lukas van &samhoud Persoonlijke Visie ons om te zien of onze Persoonlijke Strategie een winnende is.

Allereerst: hoe verdeel je je tijd, je geld en je energie? Er kan namelijk een verschil zijn tussen de strategie die je bedacht hebt en de strategie die je aan het implementeren bent. De tweede vraag was die over Reinout en Beau: heb jij een strak uitgestippeld plan voor de komende vijf jaar (zoals Reinout) of heb je een meer flexibele, ad-hoc aanpak en doe je wat er op je pad komt (zoals Beau). Hierbij is er geen goed of fout antwoord. Als je namelijk goed weet wat je wilt, is de aanpak van Reinout geschikt en is die van Beau beter als je het niet goed weet. Maar als je te lang zwabbert, is het wellicht een goede optie om Reinout’s wijze te implementeren. Als derde de vraag op wat voor criteria onze persoonlijke strategie is gebaseerd. Zijn het hygiënische (status, inkomsten, reistijd) of motiverende factoren (persoonlijke ontwikkeling, maatschappelijk nut, kernwaarden)? Een winning strategie vindt een balans tussen deze twee.

 

 

 

 

Uiteindelijk keken we naar welke mogelijke ‘gap’ er momenteel kan zijn tussen onze huidige, reële strategie en onze ‘winning strategy’, bijvoorbeeld op het gebied van work/life balance, netwerken en angst. Tijdens het laatste deel van de avond werden workshops gehouden over deze mogelijke gaps.

Ik was bij de workshop van Carolien Bijen die ging over angst aan de hand van het inspirerende boek ‘Flying Without a Net’ van Thom de Long. Hij stelt dat voordat we iets heel goed kunnen, we er eerst niet zo goed in zullen zijn. Angst weerhoudt ons ervan onze kwetsbaarheid te laten zien. Thom zet vervolgens heel duidelijk uiteen hoe we van een positie van angst (het onjuiste goed doen) kunnen bewegen naar een positie van moed (het juiste niet zo goed doen) naar kwetsbaarheid (het juiste goed doen). Drukte, vergelijken met anderen, anderen/jezelf de schuld geven en zorgen maken zijn dingen die ons hierin gevangen kunnen houden. Het boek bevat tips hoe je uit deze put kunt komen en kunt gaan vliegen zonder net: neem tijd om te reflecteren met zelfbewustzijn, laat het verleden los, creëer een visie/specifiek doel met een stappenplan, zoek steun (bijvoorbeeld bij mentoren en in je netwerk), ‘Don’t blink’ (gewoon doen), en neem actie die je kwetsbaar maakt.

Tijdens de terugkoppeling aan het eind van de avond kwam naar voren dat het positioneren van jezelf belangrijk is bij het bepalen van een ‘winning strategy’ en ook om duidelijke vragen te stellen. En je dan niet alleen te richten op wat je kunt geven, maar ook hoe een ander jou kan helpen – je kwetsbaar opstellen dus. 

De hele avond was er veel gelegenheid om met elkaar in gesprek te gaan. Het begon al tijdens de welkomstborrel en de maaltijd die erop volgde en ook bij de eindborrel werd er nog veel gedeeld. Vrouwen in allerlei levensfases en met verschillende achtergronden; allemaal met de potentie om hun eigen ‘winning strategy’ te bepalen en zo waarde te creëren voor hunzelf en hun omgeving.

Marjan Compagnen

Topvrouw zijn. Topvrouw worden. Topvrouw… wat is dat dan? Misschien is dat wel de enige vraag die niet specifiek aan de orde is gekomen afgelopen dinsdag tijdens de netwerkbijeenkomst van &samhoud women. Wel beantwoordden topvrouwen vragen als ‘Welke les zou je met iedereen willen delen?’ ‘Hoe voorkom je de stille uitstroom van getalenteerde moeders van jonge kinderen?’ ‘Heb je bewust gepland hoe je op je huidige positie terecht bent gekomen?’ ‘Hoe belangrijke is een rolmodel?’ ‘Wat maakt het werk voor jou leuk?’ ‘Wat vind je van een quotum voor de participatie van vrouwen aan de top?’ ‘Wat is je geheim…?’ Enzovoort, enzovoort.

Opnieuw zat de zolder van het Huis van Verbinding op de Parkstraat vol. 70 vrouwen met een drive om zichzelf te blijven ontwikkelen luisterden vol aandacht naar de opening van Carolien Bijen. Zoals altijd was het een gemêleerd gezelschap, afkomstig uit een breed spectrum aan organisatie: Essent, de Rekenkamer, het UWV, de gemeente Amstelveen, AkzoNobel, ING, ASR, en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Carolien, oprichtster van ons &samhoud women netwerk, ging kort in op de succesfactoren van succesvolle vrouwen. Een goed team thuis, zingeving in het werk, mensen verbinden, een sterke identificatie met de organisatie… smaakt naar meer? Kijk dan nog eens naar het onderzoek ‘It takes two to tango’ (online beschikbaar via deze link).

Het boek (S)topvrouw (hier te downloaden als gratis Ipad app)  biedt ons weer een andere invalshoek: inspirerende interviews met vrouwen die beschrijven hoe ze ieder op haar hele eigen persoonlijke manier gekomen is tot waar ze nu is. Dit heeft Carolien enorm geïnspireerd en deze ervaring wilden we onze leden niet onthouden. Daarom nodigen we een aantal super leuke en inspirerende topvrouwen uit om het mee aan te gaan. In kleine groepjes konden we hen alles, maar dan ook alles, vragen. Dit waren Ingrid Ernst-Wind (Secreatris RvB PGGM), Manja Thiry (CPO PON), Carolien Nijhuis (managing director integrated business solutions KPN), Esther van Zeggeren (Directeur Marketing & Communicatie TNO), Wilma de Bruijn (Director Achmea Academy), Petra Vos (Associate Partner &samhoud) en Ellen Boonen (a.i. Directeur Operations bij Online People – next.generation.flexwork).

Deze opzet resulteerde in diepgaande gesprekken met wijze lessen, persoonlijke anekdotes en lachsalvo’s. Lastig samen te vatten dus we delen wat impressies en quotes:

“Welke les zouden jullie absoluut willen delen? – Jezelf blijven door te weten wat je goed kunt en voor jezelf kiezen. Zoek mensen op die durven te spiegelen. Gewoon beginnen, dan leer je jezelf ook steeds beter uitdrukken. Er is meer mogelijk dan je denkt.”

“Het helpt als organisaties meer aandacht besteden om de ‘stille uitstromers’ binnen te houden. Vaak vertrekken die vanwege een optelsom van kleine hobbels, die met niet al teveel moeite weggenomen hadden kunnen worden. Ook loont het om meer te investeren in de carrière van de veertigers, met al wat oudere kinderen en enorm veel zin om zich weer verder te ontwikkelen.”

“Door veel met m’n mensen te doen en voor ze te gaan staan, creëerde ik aan de ene kant een fijne sfeer, maar aan de andere kant verbrandde ik teveel energie en ontnam ik hen de kans om te falen en daarvan te leren.”

“De kwaliteiten die mij vooruit hebben geholpen zijn: enthousiasme, sensitiviteit of politieke gevoeligheid, staan voor waar ik in geloof, en simpelweg targets halen. Op het moment dat je de doelstellingen die van je verwacht worden haalt, kun je je veroorloven om extra uitdagingen op te zoeken.”

“Ik zou geen RvB functie willen hebben. Op dit moment delegeer ik veel aan mensen die ik vertrouw, dus ik reis niet teveel ondanks het feit dat ik bijvoorbeeld Amerika aanstuur. Maar als lid van de RvB heb je ook een symbolische functie, en dan is het echt belangrijk dat je zichtbaar bent.”

“Eerst was ik erg tegen quota voor de participatie van vrouwen aan de top. Maar nu ben ik er eigenlijk van overtuigd dat het wel helpt om doorbraken te realiseren, zeker in organisaties die van ver moeten komen. Quota passen ook in een masculiene omgeving met veel competitiviteit.”

“In het programma voor de partners van de directieleden kon je kiezen uit de sauna, yoga of een museum. Mijn man koos dus maar het museum. Vervolgens kregen we als relatiegeschenk voor de partners een kookboek met daarop de tekst ‘zonder het thuisfront was het nooit gelukt’…”

“Collectiviteit en solidariteit zijn belangrijke begrippen voor mij, en dus ook in alle posities die ik heb vervuld.”

“Mijn lessen? Je kunt goed samenwerken op de inhoud, maar eerst echt contact leggen maakt alles beter. Toen ik me kwetsbaar opstelde en vertelde dat zijn gedrag me onzeker maakte, bleek juist dat die directeur vond dat we zo’n goede relatie hadden dat hij het altijd onnodig had gevonden om over te praten.”

“Toen de RvB perse vrouwelijke kandidaten wilde, moesten we het selectiebureau drie keer terugsturen, voordat ze met geschikte personen kwamen. Hun netwerk bleek vooral op het niveau te zitten waar veel grijze mannen zitten en pas later boorden ze de laag daaronder aan, waar meer talentvolle vrouwen zitten. De RvB hield dus vast aan hun wens en is nu erg blij met de nieuwe samenstelling. Dit komt helaas natuurlijk niet zo vaak voor.”

“Alles dat ik schrijf doe ik beeldend, want dan onthouden mensen beter wat ik bedoel. Het voordeel van een nieuweling zijn is ook dat je een beetje vreemde eend in de bijt mag zijn. Natuurlijk is het wel belangrijk om politiek gevoelig te zijn en je ideeën eerst te toetsen bij de juiste mensen.”

“Ik heb niet één rolmodel. Ik leer elke dag van iedereen wel wat.”

“Soms moet je EB leden opvoeden. Het zijn ook maar mensen en ze zijn zich vaak niet bewust van de schade die ze aanrichten als ze niet met elkaar communiceren. Ook als een opdracht niet duidelijk is: neem hem dan niet aan! Stel voorwaarden op, geef aan wat wel en niet kan en help ze concreet worden door te dromen over de uitkomst.”

Na twee rondes van huiskamergesprekken, werden dan toch nog een paar lessen algemeen gedeeld: Soms overkomt het je gewoon, dus grijp je kans. Kies altijd wat je leuk vindt en vooral het is ook gewoon leuk aan de top. Allemaal vonden de topvrouwen dat ze een fantastische baan hadden waar ze enorm veel plezier aan beleefden. Als laatste werd nog meegegeven: geef je grenzen aan. Droom van iets en zorg dat je die droom waar kan maken. En met die gedachten in het achterhoofd vertrok iedereen naar de afsluitende borrel.

Anne van Ewijk

Ieder jaar op acht maart is het internationale vrouwendag. Dit jaar was ik in de gelukkige positie dat ik deze dag mocht beginnen met een feestelijk ontbijt in Den Haag met maar liefst 80 topvrouwen in Sociëteit de Witte. Het ontbijt was georganiseerd door Talent naar de Top en schonk aandacht aan het belang van rolmodellen. En daar kwamen ze voorbij, mijn rolmodellen welteverstaan, van Petra Stienen tot Sybilla Dekker tot Gerdi Verbeet en Prinses Maxima. In krachtige bewoordingen spraken ze over de rolmodellen die hen inspireerden. En wat schetst mijn verbazing? In de veel gevallen is dit hun bloedeigen moeder! Niets geen Hillary Clinton, Oprah Winfrey of Moeder Theresa! Nee hun eigenste moeder! Fantastische en persoonlijke verhalen vertelden ze en wellicht ook daarom zijn ze nog meer in mijn achting gestegen.

Maar het vieren van internationale vrouwendag riep bij mij wel een vraag op. Waarom vieren we dit eigenlijk? En waarvoor ‘strijden’ wij? Internationale vrouwendag is ontstaan doordat een groepje vrouwen aandacht vroeg voor hun arbeidsomstandigheden. Het heeft nog de geur van het oude feminisme, de vrouwenstrijd en eigenlijk voel ik me daardoor al lang niet meer aangesproken. En misschien zijn we in Nederland al lang voldoende geëmancipeerd? Ik heb de vraag uitgezet in mijn netwerk en maar liefst 75% vindt het wel degelijk nodig dat we jaarlijks internationale vrouwendag vieren. En dan vooral om het woordje internationale, uit de toelichting blijkt dat de meeste mensen het nodig vinden aandacht te blijven vragen met name voor de internationale misstanden als het gaat om de rechten van vrouwen. En natuurlijk onderschrijf ik dat, de verhalen uit landen als Afghanistan, Pakistan en Saoedi Arabie over de discriminatie en segregatie van vrouwen zijn schokkend

Maar hoe zit het dan in Nederland? Is er hier nog wat te winnen? Hier ga ik mee met Margriet van der Linden (hoofdredacteur van de Opzij) die zegt ‘Als je niet kijkt, zie je het niet’. Bij de commissie gelijke behandeling gaat het in zaken met vrouwen meestal over ongelijke behandeling van vrouwen op het werk, meestal in verband met (de mogelijkheid van) zwangerschap. Variërend van het niet verlengen van een arbeidscontract vanwege zwangerschap tot lagere beloning. Ook wordt vrouwen in sollicitatiegesprekken altijd gevraagd naar hoe ze het werk denken te combineren met de zorg voor het gezin. Helaas nemen de meeste vrouwen niet eens meer de moeite hier tegen in te gaan. Ook in mijn netwerk kan ik talloze voorbeelden aanhalen van bovenstaande. Als je gaat kijken, ga je het zien. Ook de magere vooruitgang als het gaat om het aandeel vrouwen aan de top onderstreept deze conclusie. En hierbij suggereer ik niet dat in veel organisaties vrouwen categorisch en moedwillig de weg wordt versperd maar wel dat de cijfers voor zich spreken en er dus simpelweg minder kansen zijn voor vrouwen aan de top van veel organisaties. Met Prinses Maxima mocht ik nog even spreken over het belang van financiële zelfstandigheid van vrouwen, die ook in Nederland nog onder de maat is (maar 48% van de Nederlandse vrouwen kan zichzelf bedruipen). Je zou er acuut feminist van worden!

Laat er nu net een nieuwe feministe zijn opgestaan die afrekent met het zure zwaarmoedige imago van de oude feministische beweging! Hulde aan Caitlin Moran die met haar ‘How to be a woman’ laat zien dat feminisme cool kan zijn. Op een nuchtere en humoristische manier omschrijft ze de verschillen tussen mannen en vrouwen en stelt daarbij Wat hierbij vooral verfrissend is dat ze zichzelf niet zo serieus neemt en dat ze laat zien dat feminisme in ons dagelijks leven zit. Zo vraagt ze zich af: Is botox wel een goed idee? En waarom dragen we schoenen waar we niet op kunnen lopen? Waarom zou je een tas van 600 euro kopen? Een tas van 600 euro is bullshit! En meer van deze vragen. Daar voel ik me dus wel door aangesproken! Zo’n feminist wil ik wel zijn!

 

Ons Huis van Verbinding aan de Parkstraat zindert van de spanning want we krijgen meer dan tachtig ambitieuze, hoogopgeleide vrouwen op bezoek! Nu is dat op zich niet bijzonder want het &samhoud women netwerk komt vijf keer per jaar bij elkaar. Maar deze keer hebben we wel een hele uitdagende doelstelling, namelijk de kloof tussen bedrijven die vrouwen zoeken en werkzoekende vrouwen dichten… Dat het een actueel thema is, blijkt wel uit het grote aantal aanmeldingen. Helaas moeten we ‘nee’ verkopen aan meer dan 40 mensen.

Al jarenlang bemiddelen we ambitieuze vrouwen naar een nieuwe baan in opdracht van organisaties die dolgraag meer vrouwen in de (sub)top van hun organisatie zouden zien. Voor bijna alle organisaties met doelstellingen rondom de in- en doorstroom van vrouwen geldt dat deze doelstellingen niet gehaald kunnen worden met het verbeteren van de interne doorstroom. Ze zullen simpelweg veel meer vrouwen moeten aantrekken en laten instromen. Maar hoe kan het dan toch dat we nog zo vaak stuiten op allerlei hindernissen, vooroordelen en onbegrip?

Daarom organiseerden we deze avond waarin we zowel werkzoekende vrouwen aan het woord laten alsook bedrijven die meer vrouwen willen aannemen. We beginnen met een arenadiscussie met een zestal supervrouwen aan het woord. En allemaal delen ze hun ervaringen in het oriëntatie-, werving- en selectieproces. Het blijkt geen sinecure, dat solliciteren. De voorbereiding (en dan vooral dondersgoed weten wat je zelf wilt en kan) blijkt het halve werk. De aanwezige vrouwen geven aan vooral behoefte te hebben aan persoonlijke aandacht in het hele werving- en selectieproces. En het gevoel dat de gesprekspartner of de organisatie waar ze praten authentiek is, meent wat ze zegt, zegt wat ze doet. Ook daarom wordt er veel belang gehecht aan het inzetten van het netwerk en het aangaan van oriënterende gesprekken. Zo’n gesprek zegt vaak veel meer dan de website of de advertentie.   

Niet geheel onverwacht blijkt flexibiliteit in waar en wanneer werken enorm belangrijk voor de aanwezige vrouwen. En dat is nogal eens een struikelblok. Myriam deelt onze ervaringen dat vrouwen hier ook nogal eens star in kunnen staan, terwijl je mannen vaak ziet denken; ‘als ik eenmaal ben aangenomen dan regel ik het wel’. Een goede tip is om vooral niet over het aantal uren te spreken maar over het aantal dagen dat je beschikbaar bent voor je werkgever. Er komt een stortvloed aan vragen uit de zaal, zoals; ‘hoe verander je van branche’ en ook ‘hoe maak je goed gebruik van headhunters’ tot ‘hoe pak je dat oriënteren en onderhandelen nu precies aan?’. De ervaringen vliegen door de zaal en er worden veel nuttige tips uitgewisseld.

Na de pauze wordt het nog spannender want dan betreden vijf recruitment/hr managers de binnenring van de arena (van de organisaties Bloozm, PGGM, Phillips, Akzo Nobel en KPN). Fantastisch dat ze hun ervaringen willen delen maar ook spannend! Een spervuur aan vragen volgt. Het blijkt wel dat het onderwerp (gender)diversiteit soms lastig in de praktijk te brengen is. Ook deze recruiters hebben regelmatig moeite om vrouwen intern te ‘verkopen’. En helemaal als je als organisatie überhaupt moeite hebt om vrouwen aan te trekken, dan is het dubbel zo lastig om het aantal vrouwen in de instroom omhoog te krijgen. Mooi aan te sluiten bij de wensen van vrouwen lijkt het selecteren op waarden i.p.v. alleen op competenties. Ook wervingsacties speciaal gericht op vrouwen boeken veel succes. Ook hier veel aandacht voor netwerken en het gebruik maken van de wervingskracht van de vrouwelijke werknemers. De arenadeelnemers hebben moeite met het benoemen van typisch vrouwelijk gedrag in het sollicitatieproces. Mogelijke beelden, zo zouden ze langer twijfelen, minder flexibel zijn en minder goed onderhandelen dan mannen, worden niet door iedereen gedeeld.

Dit is ook iets dat ik me tijdens de arenadiscussies meer en meer afvraag; wat is nou precies de feminiene touch is als het gaat om oriënteren en solliciteren? Het lijkt lastig de vinger er op te leggen en misschien is er wel helemaal niet zo’n groot onderscheid. Behalve dan de behoefte om tijd- en plaatsonafhankelijk te werken, waarvan vrouwen aangeven dat dit toch wel echt een eerste ‘werkbehoefte’ is en waar mannen doorgaans veel diffuser instaan. Maar dit ene onderscheid maakt in de praktijk al een wereld van verschil. Wee dus de organisaties waar het ‘nieuwe werken’ nog altijd een verre toekomst is: u sluit rond de 50% van het op de arbeidsmarkt aanwezige talent stelselmatig uit!  

De gesprekken zetten zich tijdens de borrel voort en duurden tot in de late uurtjes. Tevreden sloten wij de deuren na afscheid te hebben genomen van de laatste gasten, in de wetenschap dat we hopelijk de kloof een klein beetje kleiner hebben kunnen maken.

 Tips voor werkgevers die vrouwen zoeken

  • Toon authentieke interesse in de gesprekspartners en de meer vrouwelijke competenties
  • Zorg dat de procedure zorgvuldig en met aandacht wordt doorlopen
  • Zorg dat de gesprekken een dialoog zijn en vraag ook eens aan de kandidaat; ‘wat heb jij nodig?’
  • Ga voor Het Nieuwe Werken, maak flexibel werken mogelijk!
  • Kijk verder dan het CV, focus je op iemands waarden en motivatie
  • Benut de kracht van netwerken (vooral die van je eigen medewerkers)
  • Persoonlijk contact is heel belangrijk, vrouwen willen graag gezien worden. Investeer daarin en geef aandacht
  • Focus op het naar voren brengen van de waarden en de cultuur van de organisatie
  • Bedrijven met een masculien imago; doe daar gericht iets aan, je hebt iets goed te maken

Tips voor werkzoekende vrouwen

  • Neem het initiatief voor een echt oriënterend gesprek
  • Switchen van branche? Of zoek je ergens een opening? Gebruik je netwerk!
  • Geef niet te snel je wensenlijstje weg
  • Toon lef en durf, ga ook voor iets dat je wellicht nog niet perfect kan
  • Sluit geen compromissen over wat werkelijk belangrijk voor je is maar wees flexibel op al het andere
  • Praat over uren die je wilt werken, niet over dagen en regel vervolgens de flexibiliteit zelf
  • Neem de regie van je oriëntatie en sollicitatieproces in eigen handen (wat wie wat waar sta je voor)
  • Doorleef je boodschap, presenteer en verkoop!
  • Verdiep je in het bedrijf waar je op gesprek gaat
  • Straal zelfvertrouwen uit en weet wat je waard bent (juist ook in salaris onderhandelingen)

Netwerkbijeenkomst Vrouw&Recruitment 7 februari 2012