Archief voor de ‘Dina-Perla’ Categorie
Begin december haastte ik de trappen op naar de eerste verdieping van het Okura Hotel in Amsterdam voor TEDxAmsterdamWomen 2012. Diezelfde trappen ga ik af nadat ik alle TED talks heb bijgewoond. Ik kom veel bekenden tegen en volg een workshop financiën van de ING.
Nog steeds hebben vrouwelijke ondernemers een soort gêne als het aankomt op financiën, zeker als het gaat om de grote bedragen. Generaliserend zou je ook kunnen stellen dat vrouwen er niet zo goed in zijn. Cilian Jansen Verplanke, eigenaar van een ondernemingsfonds, weet er alles van. Zij vertelt ons meer over vrouwelijk ondernemerschap, samen met Annerie Vreugdenhil, hoofd commercial banking bij de ING.
Lees verder via Baaz en bekijk het impressiefilmpje: http://www.baaz.nl/content/tedxamsterdamwomen-2012-ja-begint-met-nee
Wederom, fijne feestdagen!
Dina-Perla
Tags: Annerie Vreugdenhil, Cilian Jansen Verplanke, ING, Karmijn, ondernemen, TED, TEDxAmsterdamWomen, TEDxAmsWomen, Women Entrepreneurs
Toegevoegd in Bloggers, Dina-Perla, Discussie, Netwerk, Professionele Ontwikkeling, Uncategorized, Werk/Privé | Geen reacties »
Na de laatste bewegingen van Nanine Linning’s buitengewone dansers op TEDxAmsterdamWomen 2012 joel ik vanaf de eerste rij en geef ik een daverend applaus. We hebben een inspirerende dag achter rug. Onderweg naar huis besluit ik geen ‘gewone’ reportage te maken, maar de boodschappen van de sprekers als inspiratie voor 2013 te gebruiken. Vrouwen én mannen: zet je schrap!
Idee 1: durf te kiezen
In de inleiding van het programmaboekje lees ik dat wij aan de vooravond van een stille revolutie staan. “Eén waarin zowel kracht als kwetsbaarheid verandering brengen in de manier waarop wij omgaan met de wereld en met elkaar. […] steken vrouwen met succesverhalen boven het maaiveld uit. Het is hun daadkracht, trots, passie en visie die langzaam de wereld om ons heen verandert.”
Dat er een hoop gaande is, is duidelijk. Breder getrokken spreken wij bijvoorbeeld over een transitie-economie. Schrijfster Elizabeth Gilbertlegt in een voordracht uit: “De hedendaagse vrouwen zijn niet te vergelijken met de eerdere generaties. Er is geen vergelijkingsmateriaal. Het speelveld waar de hedendaagse vrouw zich in manoeuvreert, is niet hetzelfde als eerder in de geschiedenis. De hedendaagse moderne of westerse vrouw heeft meer keuzes dan ooit.”
Tegelijkertijd zijn wij er als hedendaagse generatie vrouwen nog lang niet. Simultaan aan onze vrijheid worden onze keuzes nog steeds beperkt door verouderde commissarisstructuren, het glazen plafond, de krabbenmand en misogynisten, oftewel vrouwenhaters om maar een aantal bekende slinkse factoren te noemen. “Die hele nieuwe situatie vraagt om andere vaardigheden en beslissingspatronen van de vrouw. Vaak moet zij het ondanks de steun van anderen helemaal uit zichzelf halen,” zegt Gilbert terecht.
Bij TEDxAmsterdamWomen lieten de sprekers aan de hand van hun talks zien hoe zij hebben gekozen. Soms moet je dat waar je bang voor bent juist durven te kiezen en je hart volgen.
Lieve ladies, laat je inspireren en lees het hele artikel via Frankwatching: http://www.frankwatching.com/archive/2012/12/16/7-inspirerende-ideeen-voor-2013/
Alvast hele fijne feestdagen toegewenst,
Dina-Perla
Tags: Dina-Perla, TEDxAmsterdamWomen, TEDxAmsWomen
Toegevoegd in Bloggers, Dina-Perla, Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Persoonlijke Ontwikkeling, Professionele Ontwikkeling, Vrouwennieuws, Werk/Privé | Geen reacties »
Bonjour! Januari was een rustmaand. Een maand van echtheid bovendien. Baladerend door de straten van Boston groeide het besef hoe klein Nederland is en dan spreek ik nog niet eens over de mediabrei. Nou wilde ik mijn relaxte en existentiële tijd zolang mogelijk verlengen, maar zoals je begrijpt, werd ik vanaf dag 1 in werkend Nederland er weer lekker ingegooid, met alle bijbehorende vermaak natuurlijk. Trouwe lezers: nee, ik ben mijn scherpte niet in the land of opportunity kwijtgeraakt en al helemaal niet bij het lezen van jullie correspondentie over mijn favoriete onderwerp. Vraagteken? Vrouwen op de arbeidsmarkt dus.
Vrouwelijke ondernemers zijn hard nodig. Wij lezen dat Maxime Verhagen toegeeft hoezeer Nederland creatieve en innoverende ideeën van onderneemsters nodig heeft. Prinses Maxima steunt deze campagne genaamd WE, Women Entrepreneurs, niet te verwarren met het modeketen. Ook internationaal zetten er meer vrouwelijke ondernemers succesvolle businesses op. Het National Women’s Business Council constateert dat vrouwen de laatste jaren meer patenten aanvragen. Jazeker, er is wel degelijk iets aan de hand.
Wat dan? De verhalen in mijn e-mail van mijn vrouwelijke lezers geven daar antwoord op. Laat ik voor de aardigheid een recent voorbeeld erbij pakken. Voor een meeting bij de klant bereid dame X de complete inhoud voor, bestaande uit de plannen voor 2012. Dame X gaat erheen met baas Y. Zij laat de plannen door baas Y presenteren omdat hij baas is èn grijs (baas Y vraagt overigens wel beleefd of zij dat wil doen). Zeer geloofwaardig dus, zeker bij manager Z die er eigenlijk niet bij hoort, gedurende het jaar met zero input komt en zeer incompetent is (uit betrouwbare bronnen A tot en met O tot en met W).
De dames zijn het internationaal zat om gezien te worden als speciale groep of uitzondering, terwijl 50% van de wereldbevolking vrouw is. Zij vinden die hele equal pay dispute in de 21e eeuw absurd. A woman’s place in Europe? Ik quote letterlijk uit dit stuk: “What has Europe ever done for women?” Terechte vraag. Nog steeds stelt een vriend mij teleur wanneer wij mijn VIVA400-collega en slimste vrouw van Nederland in Pauw&Witteman voorbij zien komen. Doelend op de vorm (haar Limburgse accent) in plaats van de inhoud noemt hij haar serieus een limbovlaai. Bang voor sterke vrouwen? Ik heb hem hierna maar even een paar daagjes niet gesproken.
Dit Circus passeert overigens geslacht en wordt in Raoul Heertje’s boek Mark Rutte Is Lesbisch ontrafeld. Hij zoomt in op de media. “Er zijn circuswetten en daar houd je je aan. […] Ik heb al heel lang een behoorlijke hekel aan het Circus. Soms omdat ik medelijden heb met mensen die opzij worden geschoven vanwege hun zwakke act. Soms omdat ik kotsmisselijk word van mensen die alleen maar bezig zijn om de act van een ander te kopiëren (hear, hear). […] Eikels […] verpesten je huwelijk, humeur, carrière of de toekomst van ons land.”
Raoul laat zien hoe partijen zich in excessen over andere partijen moeten uiten om überhaupt mee te mogen doen aan het Circus. Ondertussen staan zij tegenover elkaar want: “In een genuanceerd verhaal is niemand geïnteresseerd”. Oh ja? Lieve mediamakers, deze gedachte is zo masculien als maar kan. Weer een reden waarom die onderneemsters van levensbelang zijn. Zijn nuances niet sappig genoeg? Kom nou! “Maar dat de machthebbers de macht hebben om de werkelijkheid te verzinnen, weten we eigenlijk wel. Dat is één van de belangrijkste pijlers van hun macht.”
Waarom dit ruisvolle toneel gevaarlijk is? “Het Circus vertroebelt ons contact met de buitenwereld. […] Ik heb behoefte aan zo echt mogelijk contact. […] Nu hoop je misschien dat ik ‘echt’ ga omschrijven […] Echt is niet te meten, alleen te voelen.” Het is nog gevaarlijker dan je denkt: “De dikke ruis […] vertroebelt niet alleen het zicht op onze mindere trekjes, maar ook op onze dromen en verlangens.” Hiermee heb ik de ernstige stukken uit dit hilarisch en goed geschreven boek gehaald. Vrouwen voelen meer pijn dan mannen. Ik steek mijn hand in het vuur voor het feit dat dit ook om figuurlijke pijn gaat, over anderen en de wereld. Onderneemsters, jullie zijn hard nodig.
Lieve Raoul, ik draag het ei en bij onze volgende drankje krijg je een knuffel. Wij moeten er maar eens een bapao bij eten. Ik een vegetarische natuurlijk. Ik kom niet op Crocs. Dat trek ik niet! Natuurlijk spreken we af bij Coffee Company. Misschien halen wij erna een kaasje bij ’t Kaasboertje en spreken we over de koe en boe en peilingen, maar ook over de echte dingen zoals Mirjam en Noa. Op de achtergrond draait Carl Douglas met Kung fu fighting. Ondertussen word je morgen gebeld door Omroep A en Radio B. Zo werkt het eenmaal… 
Tags: Circus, Dina-Perla, Equal Pay Dispute, Mark Rutte Is Lesbisch, Maxima, Maxime Verhagen, National Women's Business Council, onderneemsters, Raoul Heertje, VIVA400, Women Entrepreneurs
Toegevoegd in Bloggers, Dina-Perla, Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Overig, Persoonlijke Ontwikkeling, Professionele Ontwikkeling, Vrouwennieuws, Werk/Privé, Wie en waarom | Geen reacties »
Ooit zei ze tegen mij: goede teksten zijn teksten met een zogenaamd ‘bite in tha cheek’ gevoel. Eigenzinnig, scherp en specifiek. Die woorden van Eva Hoeke ben ik niet vergeten. Voor het geval de naam uit de lucht komt vallen: Eva Hoeke, ook wel @EvaJackie, was hoofdredactrice van het modeblad Jackie, totdat zij hoogstwaarschijnlijk gedwongen werd haar functie neerlegde omdat zij een artikel over de Amerikaanse zangeres @Rihanna liet publiceren met daarin – en het is te streetwise om het woord letterlijk te herhalen, maar hier gaan we – de term ‘n*ggab*tch’. Zie ook Huffington Post. Vrijheid der kunsten of verkapte/publieke racisme en discriminatie? Er is een hoop aan de hand.
Op Twitter geeft Eva Hoeke aan dat het om een stomme grap ging en dat zij hiervan heeft geleerd, maar tevergeefs. Honderden tweets komen voorbij die de ex-hoofdredactrice een levensles bezorgen. Op Facebook schrijft zij: “Dit had nooit mogen gebeuren. Punt uit. De desbetreffende auteur had weliswaar geen kwaad in de zin – de kop van het artikel was bedoeld als grap – maar het was een slechte grap, to say the least. En die is mij, de hoofdredacteur, vervolgens door de vingers geglipt. Stom, pijnlijk en klote voor alle betrokkenen.”
In eerste instantie vermoed ik een prima hokus spokus PR-truc van de betrokken partijen: Eva Hoeke wil na acht of negen jaar weg bij Jackie en Rihanna wil weer wat aandacht voor haar muziek, want laten we eerlijk zijn: hoe moet Rihanna’s rap nou achter zo’n tekstje in een Nederlands modeblad komen? Hoe dan ook, @BertBrussen zegt het: Mij lijkt het me een top-hoofdredacteur: eentje die je blad onder de aandacht van 10 miljoen Rihanna-fans weet te brengen. Overigens komt Vogue in Januari met een Nederlandse editie en lees ik dat Corrine van Duin als hoofdredactrice van de VIVA overstapt naar Volkskrant Magazine. Bite in tha cheek it is.
Laten wij even inzoomen op de tekst. Los van dat woord, duidelijk een toespeling op iemands huidskleur, etniciteit en afkomst, lees ik in de eerste regels ook andere kreten die het geheel aankleden zoals: ghetto ass, the good girl gone bad en halfnaked. Los van hoe mensen over dit marketingproduct genaamd Rihanna denken, één ding staat hier als paal boven water. Echt classy writing kunnen wij het niet noemen en al helemaal geen bite in tha cheek. Zelfs de fashionitems die in de Jackie voorkomen, schamen zich rot voor de kwaliteit van dit stuk en oprichtster Femmetje de Wind kan hier niet onderuit. De slechte journalistiek wordt nog eens duidelijker als er wordt gesproken over: “en ze heb dat gouden keeltje”. Journalist Jochem Geerdink stelt het terecht aan de kaak. @JochemGeerdink: Overigens vind ik 3x “ze heb” in dat #Jackie artikel, al genoeg grond voor ontslag. Ik noem het een grote #fail.
Laten wij er even vanuit gaan dat het geen publiciteitsstunt is. Is Eva Hoeke’s ontslag/opstap terecht? Als hoofdredactrice was zij verantwoordelijk voor de eindredactie en zij heeft door het stuk te publiceren laten zien dat zij erachter staat. Nou is Eva Hoeke echt de slechtste niet. Extreem ambitieus vanuit het zuiden des lands opgeklommen tot het fashionable noorden, met een goed gevoel voor humor, een goede neus voor trends en behoorlijk wat feestvitamines rijker. De schrijver van dit artikel heeft daarentegen overduidelijk het beeld gewekt van een nare journalist met een verrotte verborgen agenda en als ik deze conclusies niet mag trekken, dan op z’n minst van een journalist met een absolute wansmaak voor taal die ook nog eens moreel gezien ernstig spijtige keuzes maakt. Het is meer dan fair om te zeggen dat deze persoon per direct zou moeten stoppen bij Jackie maar @EvaJackie? Een schorsing zou gepaster zijn. Ideetje voor de toekomst? Publieksman Humberto Tan heeft er ook zo zijn ideeën over. @HumbertoTan: Ontslagen? Niveauloos stuk? JA! Ontslag? Hypocriet: was pas een probleem ná reacties. Collectieve verantwoordelijkheid redactie.
Laten wij niet doen alsof verkapte/publieke discriminatie en racisme in de Nederlandse samenleving geen reden tot zorgen betekent en nog meer op de arbeidsmarkt of in de Nederlandse media. Bestaansrechtafpikkers dus. (Copyright term: @dinaperla) Maar zoals Gandhi zegt: “You mustn’t loose #faith in #humanity. Humanity is like an ocean; if a few drops of the ocean are dirty, it does not become dirty.” Kijk in dat verband gerust op 25 december naar &Talk. Ondertussen haalt @EvaJackie wel de internationale bite in tha cheek pers. Dat blijft een kunst.
Tags: art, Bert Brussen, Dina-Perla, discriminatie, Eva Hoeke, EvaJackie, hoofdredacteur, hoofdredactrice, Jackie Magazine, Jochem Geerdink, journalist, journalistiek, kunst, niggabitch, racisme, Rihanna
Toegevoegd in Dina-Perla, Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Overig, Professionele Ontwikkeling, Uncategorized, Vrouwennieuws, Werk/Privé, Wie en waarom | Geen reacties »
TEDxAmsterdamWomen kwam als chocolademelk met slagroom op een ijskoude dag. Een warm welkom ’s ochtends in de gemoedelijke Theo van Goghzaal, puur genot gedurende de dag in het Van Gogh Museum en na afloop nog de heerlijke nasmaak in het House of Bols, waar overigens een leerzame TED-achtige quote op de bar stond gedrukt: “work like a swan. Appear serene and calm, but paddle like mad under the surface.” Sorry lezers, ik moet hem er even in gooien, hoe cheesy dan ook, zoals miss Bradshaw het eens treffend zei in Sex And The City: “I didn’t know if it was the fashion, or the fact that the four of us were together again, but for the first time in a long time… I felt like myself.”
Sonia Faleiro’s verhaal raakte mij. De award-winning reporter (o.a. voor de New York Times) en schrijfster vertelde over Leela uit Bombay. Voor haar boek Beautiful Thing volgde Sonia de 19-jarige Leela, die in een zogenaamde dansbar in Bombey gaat werken, omdat ze moet overleven. Met het troosteloze begin van haar leven en weinig kansen omdat ze ook nog eens uit een lage kaste komt, is het vinden van een ‘normale’ baan geen doen. Omdat ze eens danste, wil niemand haar helpen en Leela wordt dakloos. Leela leert ons dat we over de onbemiddelden onder ons moeten vertellen om te helpen en te leren. Ooit zei de dame uit Faleiro’s boek: “no one hands you defeat if you don’t except it.”
Schrijfster Karin Amatmoekrim trekt het verder: “how can I be good when it’s easy to be bad?” Als hangjongere zoals zij het noemde, wilde ze meer. Ze had teveel eigenwaarde en besef van het leven om op die manier gezien te worden door anderen. Wanneer haar rebelse jeugdvriendin vraagt of ze een fiets zou meenemen als die niet op slot zou staan en zij een fiets nodig zou hebben, realiseert zij haar morele verplichting om te kiezen voor het goede. Ieder verhaal over strijd en overwinning is de moeite waard om te vertellen, want daar haal je de grootste lessen vandaan.
Overwinning zit natuurlijk niet altijd in de extreme situaties maar kan ook dicht bij huis gevonden worden. Mei Li Ang wilde al langere tijd een eigen zaak beginnen. Ze vertelt over haar gewaagde pad om haar droom te verwezenlijken, inclusief de achtbaan met successen en floppen, flinke doorzettingsvermogen en geloof. Uiteindelijk lukt het haar om een zaak in frozen yoghurt op te zetten en Ang geeft ons vier wijsheden mee: sharp focus – Blijf scherp en verlies je ambitie en doelen niet uit het oog. Create your own story – Ook de kritische geluiden die Mei Lin Ang hoorde toen ze besloot haar baan op te zeggen en voor fronzen yoghurt te gaan, heeft ze niet in de weg laten staan. Het is jouw leven en jij bepaalt. Be nice – Elkaar eerlijk en goed behandelen, levert veel op. Daarnaast gaat het ook om aardig zijn voor jezelf en jezelf de kans te geven fouten maken, want ga maar eens na hoe hard we voor onszelf kunnen zijn. Tot slot: “You’ll always miss the shots you don’t take zoals Wayne Gretzky eens zei.
Wat het laatste betreft weet PR-icoon Kelly Cutrone de finesses van. “Normal gets you nowhere” en zo is het ook. Zij kon niet tegen office politics en werd dus eigen baas. Een zwakte kan dus tegelijkertijd de grootste sterkte zijn. WOW – Women Of the World staat voor vrouwen die hun intuïtie volgen, van hun zwaktes hun sterktes maken en leven voor zichzelf. Cutrone is buitengewoon grappig in de manier waarop zij vertelt en misschien schiet zij in haar leven alle kanten op, maar beter dat dan geprogrammeerd leven. Zij geeft terecht aan dat mensen nog te vaak het leven leiden dat door anderen – bijvoorbeeld ouders – is ingegeven. In zekere zin is dit een les voor ons allemaal.
De grootste les der lessen bracht Jessica Stern, professor aan Harvard University en schrijfster van het boek Denial. Stern praat met ex-terroristen om te kijken wat hen op een ander pad heeft gebracht, waar vergiffenis kan worden gevonden en hoe er steeds weer een brug gebouwd kan worden tussen al die verschillende werelden. Alles om geweld tegen te gaan. Ze bevindt zich misschien wel in de moeilijkste omgeving die we in de 21e eeuw kennen en toch weet zij zich niet alleen levende te houden maar ook nog eens levens te redden. Krachtig staat zij op het podium en met het grootste respect wat ik in mijzelf kan vinden, luister ik naar haar woorden. Het thema van de dag was ‘heroes’ en hier staat de grootste heldin die ik in tijden ben tegengekomen. Ze heeft met veel terroristen gepraat, vaak in landen waar vrouwen niet gehoord worden, laat staan dat zij serieus genomen worden. Haar vrouw-zijn zet zij in. Ze wordt niet als bedreigend gezien. Vrouw-zijn heeft haar misschien wel gered, daar waar het bij Daniel Pearl mis ging. “Spread a positive counter narrative on the Internet. Finding an identity with dignity will save our world.” Identiteit kun je als held sturen. Zoals filosofe Hannah Arendt het zegt: “A hero is someone who displays him or herself in public.” En dat lezers, zal ik blijven doen.
Tags: Daniel Pearl, Dina-Perla, Hannah Arendt, heroes, House of Bols, Jessica Stern, Karin Amatmoekrim, Kelly Cutrone, Mei Li Ang, Sonia Faleiro, TEDxAmsterdamWomen, TEDxAmsWomen, Van Gogh Museum
Toegevoegd in Dina-Perla, Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Netwerk, Persoonlijke Ontwikkeling, Professionele Ontwikkeling, Uncategorized, Vrouwennieuws, Werk/Privé, Wie en waarom | 3 reacties »
Eind 2011 bezocht ik de VMC-dag (VMC staat voor Vrouw in MarCom), gehouden in het markante Spoorwegmuseum. &Samhoud Women founder en mijn Godmother Carolien Bijen opende met een sessie over masculiene en feminiene waarden. De rest van de dag sprong ik van de ene workshop naar de andere, sprak met ongelooflijk veel vrouwen, stemde mee voor de uitreiking van de VMC talent award, waagde een klein dansje op de sax en lag ik in een deuk om de topless butlers die door de zaal galoppeerden om de nieuwe V-style Magazine te verspreiden. Met mooie indrukken stapte ik de auto in op weg naar huis.
Opvallend waren de representatieve outfits van de dames, het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee ze rondliepen met stukken die zo uit een glossy konden komen en het absolute respect voor elkaars talenten, werk en bestaan. Sterker nog, ik was verbaasd over de manier waarop de dames elkaar onderling motiveerden en de eenvoud van hun solidariteit. In een zaal met honderden vrouwen ben ik dat nog niet eerder tegengekomen. Mijn voelsprieten stonden overeind, maar iets anders kon ik er niet van maken. Toevend op de donkere snelweg kwam ineens in mij op dat er misschien toch meer aan de hand was, namelijk dat deze dames in meer of mindere mate elkaars wel en wee deelden.
Representatieve outfits horen bij jaar en dag in het MarCom-vak thuis als onderdeel van de non-verbale communicatie. – Laat ik eens geen personal branding noemen. Gaan we terug in de tijd dan zien we vrouwen die mooi willen zijn om interesse bij de tegenovergestelde sekse op te wekken en vast te houden. Slimmere vrouwen willen mooi zijn voor zichzelf, voelen zich er beter door in hun vel en gebruiken hun uiterlijk als expressiemiddel, als onderdeel van hun identiteit. Vrouwen die elkaars outfits prijzen, doen dat uit oprechte inspiratie, om binding te zoeken met elkaar, uit hebzucht, jaloezie of competitie. Hier is alleen binding van belang, want vóór de emancipatiegolven vonden vrouwen steun en meaning of life bij elkaar.
De afslagborden richting Amsterdam werden filmpjes voor mijn ogen: de vrouw als hoeksteen van de samenleving. Eeuwenlang maakten de vrouwen het leven leuker met elkaar door de nieuwste stoffen, breinaalden, krachtige zeep, kruiden voor de kinderen, bloemen voor in het huis, sterkste kohlpotloden, kaarsen, muziekinstrumenten en ga zo maar door. Vrouwen werkten eenmaal niet op de arbeidsmarkt zoals we dat vandaag de dag kennen. Kennelijk vallen wij hierop terug als basis als we behoefte hebben aan veiligheid, zekerheid en een thuishaven. Exact dat deelden de VMC-ers met elkaar.
Nou ben ik geen Gartner- of Forrester-onderzoeker maar je hoeft maar op het internet te kijken en je vindt van alles wat zich boegbeeld noemt. Mijn voelsprieten zeggen dat die warboel in welk veld dan ook, kenmerkend wordt voor 2012. Dames die met elkaar de strijd aangaan om het alleenrecht over onderwerpen zoals emancipatie, geweld of maatschappelijke betrokkenheid te krijgen, alsof ze een stel keukenmeiden zijn die de H&M in rennen voor de nieuwste collectie. Laat duidelijk zijn dat het krachtige hieraan is, dat we meer ambassadeurs krijgen voor de goede zaak. Het zwakke hieraan is dat dit soort onderwerpen worden geclaimd door mensen die het geeneens hebben geleefd. Een beetje zoals sommige Occupy-demonstranten die protesteren om te rellen, ’s avonds gewoon weer in hun dure personenwagentje stappen, de grootste tv-schermen aan de muur hebben hangen en hun geld op veertien verschillende banken hebben gestopt, maar het goede doel nog steeds niet hebben gevonden. Vroeg of laat vallen de maskers wel, terwijl de echte strijders doorgaan omdat ze het hebben geleefd, niet omdat ze strategisch een hot-topic claimen of er geld en roem mee proberen te verdienen.
Erger dan de boegbeelden zijn inmiddels de bestaansrechtafpikkers. De e-mails kwamen binnen na mijn laatste blog. De hoera-je-hebt-helemaal-gelijk-schot-in-de-roos-reacties en ook een aantal persoonlijke ervaringen die ik met ondraagbare pijn van herkenning las. De bestaansrechtafpikkers die anderen aanvallen, insinuaties maken die niets met de werkelijkheid te maken hebben om de anderen met hun beschuldigingen openbaar in diskrediet te brengen, klein en op hun plaats houden. De bestaansrechtafpikkers die door de jaren heen nooit op jouw sollicitatiebrieven ook maar één reactie hebben gegeven zodat je geen toegang krijgt tot het infrastructuur en netwerk, je handmatig uit de selectieprocedure halen zonder enige wettelijke reden terwijl je toch echt door anderen uit het bedrijf geselecteerd werd en voldoet aan het gevraagde profiel. De bestaansrechtafprikkers die ideeën van anderen jatten en uitvoeren, denkend dat ze ermee wegkomen. Zoals Jacqueline Novogratz zegt: het is makkelijk om iemands waardigheid af te pakken, maar moeilijk om het te geven.
De dames vroegen mij in hun e-mail hoe ik ermee om zou gaan en om eerlijk te zijn, weet ik het nog niet helemaal. Ik ben lerende en houd daarbij mijn voelsprieten op scherp. Vergeet nooit wat mensen je aandoen, dat ten eerste. Neem daarnaast niet zomaar zaken aan van anderen. Iemand die Nederlands boegbeeld van het feminisme is maar het zelf niet geleefd heeft, is voor mij ambassadeur en geen heerser, hoe veel aanhangers dan ook en hoe prominent de zogeheten infrastructuur waar diegene zich in bevindt. Ook is het belangrijk om in iedere strijd voor het goede te kiezen en vaak is het een goed plan om de strijd niet aan te gaan. Sommigen moet je zo ver mogelijk houden. Heb je geleefd, moet het verhaal eruit, dan vindt het wel een weg. Hoe dan ook heeft het recht boven alles en iedereen om te zijn in de eenvoud van het woord. Het allerbelangrijkste: zoek de prachtmensen op en deel daarmee het wel en wee. Hier vind je saamhorigheid en originaliteit. De rest sterft af.
Tags: boegbeeld, carolien bijen, Dina-Perla, Jacqueline Novogratz, solidariteit, V-style Magazine, VMC
Toegevoegd in Dina-Perla, Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Netwerk, Persoonlijke Ontwikkeling, Professionele Ontwikkeling, Werk/Privé | 2 reacties »
Er is een land waar vrouwen willen wonen
Waar onrecht niet als een natuurgegeven wordt beschouwd
Waar allen zorgen voor wie hulp behoeven
En niet vanzelf een man de leiding houdt
Er is een land waar mensen willen wonen
Waar steeds opnieuw wordt nagegaan wie zwak zijn en wie sterk
Waar niemand wint ten koste van een ander
En ‘t brood verdienen met maar vijf uur werk
Deel van het lied dat Joke Smit maakte op haar sterfbed.
(more…)
Tags: Commissie Gelijke Behandeling, Dina-Perla Marciano, discriminatie, Hedy D'ancona, Joke Smit, quota, Sezgin Cihangir
Toegevoegd in Dina-Perla, Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Professionele Ontwikkeling, Uncategorized, Werk/Privé, Wie en waarom | 1 reactie »
Kleine dingen maken de man mens
Wie op zoek is naar lichtheid kan beter een glossymagazine doorbladeren of een potje gaan pokeren. Ik waarschuw alvast, ik ben in een vlijmscherpe state of mind en heb het over die mannen. U weet wel, die mannen en niet de prachtmannen van deze wereld, of mijn kat Gischmo, ook een man, maar wel het mooiste wezen in de eeuwigheid. 
Nee die mannen dus, voor wie gevoel niet telt. Emotie is zwak; emotie staat tot vrouw, dus vrouw is zwak. “I am an emotional creature”, pareert Eve Ensler trots op het TED Talks podium en laat de zaal hierna “I love being a girl” herhalen, ook refererend naar de ‘girl’ in zichzelf waar prachtmannen naar luisteren, terwijl die mannen angstig voor haar zijn, haar negeren, mishandelen, verafschuwen en tot slot vermoorden.
Natuurlijk kan ik mij voorstellen dat Eve Ensler overweldigd en voor sommige mensen te fel overkomt, maar hoe zou u zijn als u jarenlang misbruikt en geslagen werd door uw bloedeigen vader? “A consequence of violence” noemt Ensler zichzelf en zo is het precies. Geweld blijft. Ook in het heden. Altijd. Met positieve en negatieve gevolgen voor de wereld van morgen. En ‘for the record’ zoals Amerikanen dat zo mooi zeggen, spreken wij geeneens over toestanden in verre landen. Je kunt in Wassenaar, Bloemendaal of Amsterdam Oud-Zuid wonen en helse praktijken meemaken die de rest van het leven als een dominosteen een richting uitsturen. Vaak door die mannen. Award winning Ensler , bedenker van de Vagina Monologen, groeide op in de witte middenklasse en werd een ‘vagina warrior’. Ze wijdt haar leven aan het voorkomen dat dezelfde zaken die zij heeft meegemaakt bij andere vrouwen gebeuren.
Ok, laat ik het toch even luchtig bekijken. Het is niet hip om te luisteren naar de ‘girl’ in zichzelf. ‘Girl’ is niet ‘in’. ‘Girl’ is geen trend, buzzwoord, target, goal, KPI, succesfactor en ga zo maar door. (Mag ik een teiltje?) Ik betrap mij erop dat ik er in het werkleven zelf soms ook aan meedoe, want is ‘girl’ even geloofwaardig als testosteron? Onaardige werknemers verdienen meer, blijkt uit onderzoek. Zie ook de Huffington Post. U begrijpt dat het mannen beter afgaat om onaardig te zijn dan vrouwen. Moeten wij de ‘girl’ verbergen om nog net niet te spreken over schaamte, om evenveel te mogen verdienen als mannen?
‘Hitler moest een vrouw zijn’ stond niet lang geleden onder andere in de Telegraaf. Met meer afkeer dan normaal bij dit onderwerp, waar mensen te pas en te onpas over denken te mogen praten, las ik de berichten. Van verbazing wist ik niet of ik eerst walging de ruimte moest bieden of het geproest van een lachbui. Waar het medialandschap zich soms over buigt, blijft een raadsel. Britse spionnen wilden destijds oestrogeen in zijn eten stoppen om hem vrouwelijker te maken. Pardon? Faire foutre met dat oestrogeen. Al hadden de Britse spionnen die man laten verzuipen in dat spul, hij zou nooit ook maar een grammetje gevoel en humaniteit kunnen krijgen. Feit blijft ook dat het een man was en geen vrouw.
De overstap naar die man gebeurt sneller dan u denkt. Kleine dingen maken juist de man. Die man wordt sneller geboren als hij:
- Zich niet publiekelijk durft uit te spreken over onderdrukking of geweld bij vrouwen;
- Vrouwen zoals Eve Ensler ridiculiseert;
- Vóór gedwongen vrouwenbesnijdenis is;
- Vrouwen een lager salaris aanbiedt dan mannen en het liefst het geld in eigen zak houdt;
- Tijd, kennis en kunde van vrouwen misbruikt door hen eeuwige glorie aan te praten in plaats van een beloning naar waarde te geven;
- Zijn eigen glorie koopt en daarmee de kansen van de hardwerkende vrouwen die dat niet kunnen, minimaliseert;
- Geen moeite neemt om zijn relatie met haar goed af te sluiten;
- Haar dromen voedt door haar van alles te beloven zonder enige intentie om het waar te maken;
- Zijn vrouw en kinderen verwaarloost – sommigen hebben hun kinderen nog geeneens erkend – ;
- Het enigszins normaal vindt om vrouwen anders te behandelen dan hoe hij zelf behandeld wil worden;
- Enzovoorts.
Als het zo doorgaat, benadrukt Eve Ensler, is de toekomst van de wereld letterlijk in het geding. Vrouwen dragen het leven en staan garant voor het voortbestaan. Zodra het kwartje eindelijk valt – daar hebben wij gedurende een lange periode toch nog heel wat mannelijke en vrouwelijke ‘vagina warriors’ voor nodig – wordt het hele mannen- en vrouwenverhaal irrelevant. Kleine dingen maken niet de man maar de mens. Tot die tijd gebruiken vrouwen zoals Ensler hun stem. En de prachtmannen mogen zich bij mij melden.
Tags: Dina-Perla, emancipatie, Eve Ensler, feminisme, Vrouwenrechten
Toegevoegd in Dina-Perla, Discussie, Maatschappelijke Betrokkenheid, Persoonlijke Ontwikkeling, Professionele Ontwikkeling, Vrouwennieuws, Wie en waarom | 4 reacties »
Een digitale zomerdag. Wat vrije uurtjes. Geen wetenschap. Geen experts. Geen BN’ers. Geen activisten. Geen influencers. Geen OPZIJ, WomenInc., Female Factor, The Next Women, Women Rights Organisation, UN for women, Forbes, CEO ME, FEM en ga zo maar door. Zware onderwerpen evenmin. Kortom, een simpele setting. Slechts een groep jonge heren en dames (ik ben zo hoffelijk om de mannen voor te laten gaan) die het tegenover elkaar opnemen in een chatsessie die veel weg heeft van het programma dat ooit op RTL werd uitgezonden, namelijk Man/Vrouw. Hilarische televisie destijds waarbij Beau van Erven Dorens en Linda de Mol de vooroordelen over mannen en vrouwen onder de loep namen. (more…)
Tags: beroep, CEO ME, De Telegraaf, Dina-Perla, FEM, Female Factor, Forbes, Het onbehagen van de vrouw, Joke Smit, Man/Vrouw, OPZIJ, RTL, The Next Women, UN for women, vrouw, Werk, Women Rights Organisation, WomenInc.
Toegevoegd in Dina-Perla, Maatschappelijke Betrokkenheid, Overig, Persoonlijke Ontwikkeling, Professionele Ontwikkeling, Uncategorized, Werk/Privé, Wie en waarom | 8 reacties »
Kersvers binnen het Samhoud-platform: vrouwelijke columnist met liefde en medeleven voor anderen. Typisch vrouw, ja, ik weet het. Het wordt erger: strijdend voor rechtvaardigheid in deze wereld, zij het passief of actief, vóór vrouwenrechten, tegen racisme en discriminatie, verkapt of bloot welteverstaan, waarbij ik bij het eerste erger dan de tien plagen in Egypte toewens en kleinschalig of grootschalig trachtend de wereld te verbeteren. Ja, een echte vrouw dus. Vrouw die zaken zoals de arbeidsmarkt kritisch bekijkt. Aha, vrouw met zowel feminiene als masculiene waarden en ik omarm ze beiden met alle drift of energie – masculien of feminien – die ik heb.
Nu dat duidelijk is, ter zake. Eind april verscheen een artikel op Z24 met daarin de uitkomsten van de Ben-Gurion Universiteit. De onderzoeksresultaten gelden ook voor Nederland waar de gewoonte bestaat om een cv met foto aan te leveren. Jonge en aantrekkelijke vrouwen maken minder kans om uitgenodigd te worden voor een sollicitatiegesprek als ze een foto bij hun cv doen. Vrouwelijke medewerkers van personeelszaken die meestal single zijn, worden jaloers en nodigen liever de minder dreigende underdog uit. Let op, aantrekkelijke jonge mannen krijgen wel een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek. Zie ook The Daily Mail. Discriminatie op grond van schoonheid dus. Nergens is de ware aard van mensen zo zichtbaar als op de arbeidsmarkt.
Bijenkoningin
Laat ik bij die vreselijke bijenkoninginnen, eventueel vrouwelijke recruiters beginnen; u wel bekend. Vrouwen die het pand binnentreden en waarbij alle x aantal verdiepingen gelijk op de hoogte zijn van hun binnenkomst. Vrouwen die één en al control freaks zijn, bevende ‘minions’ aan zich weten te binden, denken dat iedereen naar hen moet luisteren, de wereld om hen draait en ondertussen niet door hebben dat niemand graag met hen samenwerkt, maar ja, waarom zouden deze bijenkoninginnen het voor wie dan ook makkelijk maken? Deze vrouwen hebben namelijk geen eigen mening of innerlijke inspiratiebron. Eigenlijk zijn het onzekere mutsen, angstig voor competitie, die vooruit komen door hard te blaffen ter bescherming van hun territorium, anderen flink kopiëren, er de credits vervolgens voor durven op te eisen en hun intelligente competitie uitschakelen door kleinering, scheldkanonnades, verwijten en machtspelletjes. Bij het laatste moet u denken aan het politieke spel, intimidatiespel, uitsluitingsspel en treiterspel. Wat zeg ik? Uitschakelen op welke wijze dan ook. Hoe absurder, des te beter. En mensen in hogere functies? Daar kunnen ze al helemaal niet tegen en dat wordt niet beter met de jaren.
Krabbenmand
Dan de vrouwen, eventueel vrouwelijke recruiters, in de categorie ‘krabbenmand’. Vrouwen die uit de mand naar boven proberen te klimmen, wel de groep bij elkaar willen houden en andere vrouwen vaak dezelfde tocht gunnen, maar toch de mand uit balans weten te halen en als de toren van pizza om weten te gooien. Soms zijn dit vrouwen die werk en gezin koste wat het kost draaiende proberen te houden. Geen eenvoudige taak als zij met hun ambities omhoog proberen te klimmen. In andere gevallen worden deze vrouwen niet als individu met competenties gezien, maar als ‘vrouw’, met andere woorden als ‘token’ voor een groep. In zulke situaties kunnen deze vrouwen meer dan zij op dat moment mogen doen en moeten zij iedereen overtuigen dat zij een topfunctie waardig zijn. Soms halen deze vrouwen andere vrouwen in hun klimtocht omlaag, maar niet altijd. Anders dan de bijenkoninginnen zijn de intenties niet per definitie slecht. Ze krijgen alleen graag waar zij naar eigen zeggen recht op hebben. Zie ook dit onderzoek voor verdere informatie.
Bevooroordeelde of verzuurde man
In het artikel op Z24 wordt niet gesproken over de man. Toch mag hij niet ontbreken in dit verband, want hoe vaak komt het voor dat een man het voor het zeggen heeft over wie er wordt aangenomen of welke taken vrouwen binnen een bedrijf mogen uitvoeren? Juist ja, vaak. Ook mannen discrimineren. Een aantrekkelijke vrouw kan namelijk geen genie zijn. Dat strookt niet met de oergedachte van deze mannen. Daarnaast steekt deze bevooroordeelde en soms verzuurde man graag zoveel mogelijk geld in eigen zak. Vrouwen die niet voor zichzelf opkomen, krijgen als gevolg daarvan minder betaald dan mannen in dezelfde positie. U kent ze wel, de kalende en grijzende mannen die denken dat een grote SUV het verlengde van hun mannelijkheid betekent en dat die gekleurde sneakers hun enige allure en leven in gaan blazen. Lang leve Albert Camus die dit fenomeen al snel in de smiezen had. De grootdenker die zich hard maakte met de woorden: “NEVER judge a book by its cover.” Laat ik bovendien deze mannen de realiteit onder ogen brengen: het geld komt niet binnen door die grijze in de tijd vastgeroeste verzuurde mannen, maar door het bloed, zweet en tranen van de energieke vrouwenarbeidsslaven, die ook het doorzettingsvermogen hebben om vaker dan mannen een studie af te ronden.
Vrouwen aller landen, verenigt u!
Een oproep aan al die hardwerkende eigenzinnige prachtvrouwen: wij hebben niets anders te verliezen dan onze ketenen. Vrouwen aller landen, verenigt u! Trek uw mooiste en meest vrouwelijke jurk aan en ren gezamenlijk de straat op. Eeuwenlang waren aantrekkelijke vrouwen het symbool van een vruchtbare samenleving en de kroon van de kunstwereld. Waarom schamen voor schoonheid? Waarom schoonheid verbergen om de geloofwaardigheid te bevorderen? Camus had gelijk: intelligentie zit niet aan de buitenkant. De innerlijke capaciteiten van vrouwen blijven geen seconde meer verborgen. Vrouwen, concentreert u zich op uzelf. Werk hard en zet door. Toon ambitie en lef. Toon boven alles respect voor de mensen waar u mee samenwerkt in welke gelaagdheid van het bedrijf dan ook. Steun elkaar en u creëert hetgene waar u juist zo hard naar op zoek bent. Tot slot: geniet en wees tevreden. Lief zijn? Dat kan ik als geen ander. Volgende keer ben ik weer lief.
Toegevoegd in Bloggers, Dina-Perla, Maatschappelijke Betrokkenheid, Vrouwennieuws | 1 reactie »
Begin december haastte ik de trappen op naar de eerste verdieping van het Okura Hotel in Amsterdam voor TEDxAmsterdamWomen 2012. Diezelfde trappen ga ik af nadat ik alle TED talks heb bijgewoond. Ik kom veel bekenden tegen en volg een workshop financiën van de ING.
