Archief voor de ‘Uncategorized’ Categorie


I am standing here with a magic wand in my hand. I lend it from my daughter Janne. She is 5 years old. When she is my age I want her to have the same opportunities in working life as her friend Fabian. That is my mission.And with this magic wand I wish I could create instant gender balance in organisations. Wooosh and the number of women in the higher ranks of the organisation increased! Instantly! Wouldn’t that be great? But I have to disappoint you, and let me assure you, I tried. It is not working. No magic.

When we are talking about diversity and inclusion in many cases a lot of emphasis is put on the first, the diversity bit. And although diversity is much more than gender, in many organisations the choice is made to focus on gender diversity primarily. Which is a logical choice by the way because it is easy to assess and to measure, unlike other forms of diversity. But that aside.

My point is: Women are hot. I mean the women topic is hot. Many organisations make plans to increase the number of women in higher management. And for good reasons. Because it pays off. Research shows that gender diversity creates value. Organisations like Catalyst en McKinsey researched the correlation between financial success and the share of women in boards. It is a positive one. In the Catalyst research the companies with more women in the board showed a 70% higher return on invested capital to the ones that did not.

Also, female consumers represent a growth market that is larger than the market growth of China and India combined. This makes diversity a business opportunity. As Unilever’s CEO Paul Polman said recently: “Gender balance is a business issue, not a women’s issue or an HR issue. Remember that 80% of our consumers are women. They are responsible for two-thirds of consumer spending. More balanced organisations achieve a higher level of financial performance.” Whilst so far it may have sounded as an advertisement campaign for D&I, the killer argument has yet to come!

Research shows that diverse teams, when led well, are more innovative and creative than homogenous teams. Knowing this you start to wonder why not all hiring managers are knocking on doors in order to hire and promote women. Because they don’t.

The number of women in boards is stuck at a staggering 16% in the US and Europe. With the Netherlands at only 10%. At this rate my daughter Janne will be 49 years old the time a level playing field in boards has been reached. Too little too late. And the percentage is not the only thing that is stuck in this debate. And then I am not talking about sticky floors or glass ceilings. In my experience gender diversity is a tough subject to drive for most organisations. Many people have asked me for positive examples of companies where they have a winning gender balance. And then I have to remain silent. The only exceptions are relatively young organisation with diversity in their DNA, where innovation is their reason for existence, such as Google, Microsoft, Yahoo and Apple.

And I think it is tough because the second bit of D&I, the inclusion part, gets less attention. Inclusion is about creating a culture in which everyone feels valued and is supported to use their unique talents in the best way possible. So allow me to reframe the subject. My belief is that strategies purely focused on diversity in the way of the number of women in higher management positions are a dead end street. It is not primarily our gender that defines us. All women are different, they are not a homogenous group and neither are men. There are very feminine men and very masculine women. And there are very ambitious women and less ambitious women as there are very ambitious and less ambitious men. And because women are not a homogenous group but are viewed and treated as such it’s tough to get ahead.

In the media you see a lot of women blaming women, men blaming women, women blaming men. UTRECHT-VROUWEN-TOPThey sure love a cat fight. They do the cause no good. Many of these debates revolve around parenting and the choices that women (and thus also their partners) make in their caretaking roles. And we are very opiniated about this in the Netherlands. This makes that for many women the Diversity and Inclusion area is like a Catch22 discussion. Doomed if you do, doomed if you don’t. Our stereotypes of women and very close related, motherhood, do not at all synchronise with our image of successful leaders. With this in mind it is striking to know that our research shows that successful women have more children than less successful women and more often have a partner with a large job.

That brings me to a very specific Dutch element to this discussion. In The Netherlands  the choice to work in part time jobs is the number 1 biggest hurdle for career advancement. And although it looks like a logical decision for many couples, in most cases the choice for the 3-5 day model, means end of career for her. It is extremely difficult to get back on the career track once you have left the fast lane. So if a sole focus on gender diversity is a dead end street where can organisations find a way out? The answer lies in the second part of D&I, in an inclusive organisational culture. Maybe you have gotten the hint by now that this is not a quick fix.

Our experience, supported by our recent research, shows that its the unwritten rules of the organization, the inclusion part, the cultural part that is the parameter to watch in order to grow a more successful team and organisation. It is not so much a matter of implementing the right instruments, policies or processes. It has much more to do with if people feel that they could make use of those policies and whether or not that is the norm in the team or the organisation.

The level of support of managers is critical in these. Do your team members feel valued, feel appreciated, feel connected? This is where the business case for diversity should not only be in your head but also in your heart. This is where you come in. Everybody looks at the world with different eyes. And that is exactly what makes diversity in teams so enriching. But we do have to realize that we might have created some unconscious prejudices also called mindbugs or think in stereotypes. And to a certain level that is ok, usefull even. It is the way our mind deals efficiently with the influx of information. I will share with you a well known example. Do you know the story of the surgeon and the patient?

A man and his son are driving in a car one day, when they get into a fatal accident. The man is killed inst antly. The boy is knocked unconscious, but he is still alive. He is rushed to hospital, and will need immediate surgery. The doctor enters the emergency room, looks at the boy, and says… “I can’t operate on this boy, he is my son.” So, the question is, how is this possible?

It becomes a problem when mindbugs or stereotypes start to affect the quality of our decisions. And we no longer decide on the basis of the right information. One well known example in organizations is the image of the ideal leader. When you would ask everyone in an organisation to describe his or her ideal leader you will hear attributes that are surprisingly similar to those of people on the recent leadership teams. And when selecting talent it is only logical that people will look for exactly those attributes when assessing leadership potential.

A last reality check before I will leave you. Although diversity can add a lot of value to your team and your organisation it is not always fun. Diversity can be time consuming, difficult and unsuccessful. It is a normal reflex to feel comfortable with people like yourself. People that you understand, speak the same language, know where they went to school and so on. This means that you really have to want it in order to act upon it.

And one more thing: of course the number of women in higher management cannot be a goal in itself nor the single motivation to strive for a more inclusive culture. It should be the intrinsic belief that an inclusive culture creates value and that it helps you create a brighter future, every day. From that perspective it is even more clear that diversity and inclusion is not a delegated responsibility. In fact, I am happy that I can use my little wand afterall. Because with one magic swipe I can give you all a promotion. You have all been promoted to the diversity team. Congratulations and good luck!

Begin december haastte ik de trappen op naar de eerste verdieping van het Okura Hotel in Amsterdam voor TEDxAmsterdamWomen 2012. Diezelfde trappen ga ik af nadat ik alle TED talks heb bijgewoond. Ik kom veel bekenden tegen en volg een workshop financiën van de ING.

Nog steeds hebben vrouwelijke ondernemers een soort gêne als het aankomt op financiën, zeker als het gaat om de grote bedragen. Generaliserend zou je ook kunnen stellen dat vrouwen er niet zo goed in zijn. Cilian Jansen Verplanke, eigenaar van een ondernemingsfonds, weet er alles van. Zij vertelt ons meer over vrouwelijk ondernemerschap, samen met Annerie Vreugdenhil, hoofd commercial banking bij de ING.

Lees verder via Baaz en bekijk het impressiefilmpje: http://www.baaz.nl/content/tedxamsterdamwomen-2012-ja-begint-met-nee

Wederom, fijne feestdagen!

Dina-Perla

KUT crisis!

Met een donkere wolk boven mijn hoofd fiets ik naar het prachtige &Samhoud kantoor in Utrecht. Ruim twee jaar schrijf ik nu een maandelijkse column voor de Samhoud Women Blog. Maar dit is de eerste keer dat ik ben gevraagd om op kantoor over de column te komen praten en heb ik zo’n donkerbruin vermoeden dat ze me niet gaan vertellen hoe leuk ze hem nog steeds vinden. Dat kunnen ze me ook laten weten per mail, telefonisch of met grote bossen bloemen. Nee, dit wordt het door mij zo intens gehate afscheidsgesprek.

Om mezelf een beetje op te peppen neurie ik monter een van mijn favoriete Theo en Thea teksten: ‘Aan alles komt een einde aan. Aan de rit van de bus, de vlucht van de mus, aan de benen van je zus. Aan alles komt een einde aan.’ En terwijl ik mijn fiets op slot zet prent ik mij in dat we ook niet allemaal Sylvia Witteman of Aaf Brandt Corstius kunnen zijn, al zou ik daar met liefde een moord voor doen.

Eenmaal binnen wordt ik ontvangen door een voor mij nieuw gezicht. Ze heeft geen idee wie ik ben. Ik: de beroemde Samhoud Women columnist ROOS WOUTERS. Het is nog niet eens officieel en ze zijn me nu al vergeten. In gedachten zwelt het viool gejengel aan en voel ik de behoefte om de rug van mijn hand tegen mijn voorhoofd te vlijen en me in slow-motion tegen de vlakte te gooien.

Met rechte rug en geheven hoofd, precies zoals mijn moeder mij geleerd heeft, bestijg ik de trap en bewonder onderweg nog een laatste maal de prachtige kunst in de gangen. Na een half uur om de hete brij heen gedraaid te hebben komt het hoge woord er dan eindelijk uit. Ook bij &Samhoud moet de broekriem aangetrokken en helaas is er geen budget meer voor… en dus ook niet voor mijn column, hoe jammer ze dat ook vinden.

Ah crisis. Wat krijg ik toch een sik van die crisis. Dat zelfs de club van verbinding wat verbintenissen heeft moeten loslaten als gevolg van de crisis had ik niet verwacht.

Treurig slenter ik met mijn fiets aan de hand in de richting van het station. Ik heb twee jaar mee mogen liften op het succes van het bedrijf en daar ben ik erg dankbaar voor. Elke maand heb ik mijn belevenissen, hoogte- en dieptepunten eenzaam vanachter mijn laptop ingetikt. En al heb ik geen idee of ook maar iemand mijn column leest, toch bouw je na zoveel tijd een bepaalde intimiteit met zo’n weblog op. Toch is nu tijd gekomen om er een einde aan te breien. Ik zal jullie missen.

The End

Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken.  Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl

Arm in arm slenteren Joost en ik keuvelend door de winterkou. ‘Als hij zou kunnen kiezen dan deed hij het weg.’ Ik kijk Joost verbaasd aan. Het gaat over een kennis van hem die net een kindje heeft gekregen. Ontstelt vraag ik hoe oud het kind inmiddels is en of hij er wel genoeg tijd mee doorgebracht heeft om de nog afwezige vadergevoelens te doen ontluiken. Joost antwoord dat het kind ruim een half jaar oud is. ‘Ook op de dagen dat hij voor zijn kind zorgt zegt hij overal liever te zijn dan met zijn kind’. Ik houd mijn pas in om Joost in zijn ogen te kunnen kijken. Ik hoop dat hij een grap maakt, maar helaas, hij kijkt mij bloedserieus aan. ‘Ja schat, er zijn ook mensen die niet van kinderen houden. Daar is hij ook altijd eerlijk over geweest tegen zijn vriendin.’ Verbouwereerd stap ik verder. Ik weet best dat er mensen zijn die niet van kinderen houden maar hoe kun je nou niet van een kind houden als je het eenmaal hebt verwekt? Ik vind het onbegrijpelijk. Al begrijp ik hem inmiddels beter dan haar. Hoe kan een vrouw nou tegen de zin van haar man een kind van hem stelen en hem er dan vervolgens ook nog mee opzadelen?

Dat weekend staat de krant vol met stukjes die me telkens aan het koppel doen denken. Uit onderzoek onder Europese mannen tussen 25 en 39 jaar, Species van Discovery Channel, blijkt dat Nederlandse mannen niet willen settelen. Er werden 12.000 mannen in vijftig Europese landen geïnterviewd over alle aspecten van ‘het man zijn’. In ons land werden vijfduizend mannen ondervraagt. Daaruit blijkt dat jonge Nederlandse mannen het vaderschap vooralsnog te belastend vinden voor het soort leven dat zij willen leiden. Het onderzoek maakte een verdeling in een aantal typen mannen. Van het type ‘Het draait om MIJ’ – jonge mannen die zichzelf boven hun relatie stellen – is het Europees gemiddelde 26%. Dit type komt in Duitsland met 48% en in Nederland met 43% het meeste voor. Onze mannen willen laat of geen kinderen. Van de mannen die wel kinderen krijgen is een op de zeven vaders bij de geboorte van het eerste kind de veertig gepasseerd. Dat is een luxe (of armoede zo je wilt), die vrouwen zich niet kunnen permitteren.

Nu daten vrouwen er tegenwoordig ook heus lustig oplos, maar na het dertigste levensjaar moeten de meesten van hen toch echt over kinderen en settelen gaan denken omdat hun eierstokken nou eenmaal niet de eeuwige jeugd hebben. Dit is dan ook het moment dat ze opzoek gaan naar die ene man die bereid is om te stofzuigen en een papadag op te nemen. En al willen Nederlandse mannen, met name de hogeropgeleiden, wel stofzuigen en de taken eerlijk verdelen, een kinderwens hebben de meesten (nog) niet, zo concludeert Jan Latten, Hoogleraar sociale demografie aan de UvA. En ja, dan staan vrouwen voor de keuze om ongewenst kinderloos te blijven of te hopen dat die man van ze toch volwassen wordt als hij zijn opgedrongen spruit in zijn armen sluit. Wat een wrede keuze !

En dan te bedenken dat de alleenstaande kinderloze man op leeftijd het nieuwe zorgenkindje is. Waren het vroeger de vrouwen die moesten vrezen om als oude vrijster te sterven. Tegenwoordig zijn het de mannen die, als ze na hun veertigste nog steeds aan het daten zijn terwijl ze hun bindingsangst koesteren, een gerede kans lopen om ‘over te blijven’. En om dan niet in een sociaal isolement te raken, brengen deze heren veel tijd door in de kroeg, drinken veel en eten slecht, wat resulteert in een alleenstaande en eenzame oude dag. Alleenstaande mannen gaan gemiddeld genomen vier jaar eerder dood.

Afgedwongen en opgedrongen kinderen, ongewenste kinderloosheid en vervroegde sterfte als gevolg van sociaal isolement… wat is dit voor een emancipatie? Dames, heren: We hebben misschien last van een economische crisis, maar dit noem ik pas ware armoede!

Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken.  Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl

Een aantal weken geleden riep Marja van Bijsterveldt, Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap op om de ouderbetrokkenheid te vergroten. ‘Juist ouders hebben een cruciale rol als het gaat om de onderwijsprestaties van hun kinderen. Een kleine inspanning heeft vaak al veel effect: voorlezen met je kind, praten over dingen die gebeuren op school, praten over wat je kind later wil worden,’ zo benadrukt de minister.

Niets nieuws zou je zeggen. De meeste ouders zijn betrokken en geven maar al te vaak aan ruimte nodig te hebben om zowel een betrokken werknemer als een betrokken ouder te kunnen zijn. Helaas blijkt dit wel nieuw voor Minister Bijsterveldt: ‘De afgelopen maanden heb ik met veel ouders, leerkrachten, schoolleiders en ouder- en onderwijsorganisaties gesproken over ouderbetrokkenheid. Hieruit komt een nieuw besef naar voren dat de rol van de ouder te zeer een vergeten rol is.’

Tegenstrijdig

Misschien waren het kabinet, minister Bijsterveldt en haar collega Minister Kamp van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de rol van ouders vergeten, maar voor vele anderen is de spagaat tussen werk en privé/ouderbetrokkenheid aan de orde van de dag. De oproep van Bijsterveldt riep dan ook veel kritiek op. Vooral vrouwen (bekijk ook mijn bijdrage aan Nieuwsuur ) schoot de oproep in het verkeerde keelgat. De boodschap van het kabinet is namelijk nogal tegenstrijdig.

De afgelopen jaren is er behoorlijk wat druk op ouders (lees vrouwen) uitgeoefend om hen achter de theepot vandaan te krijgen. ‘Werken moet, werken doet goed,’ zo luidt de mantra. Desnoods als dat ten koste gaat van de tijd die we aan het opvoeden van onze kinderen besteden. Iedereen moet een bijdragen leveren.

De boodschap kwam aan want het aantal uren dat vrouwen zijn gaan werken is de afgelopen jaren behoorlijk toegenomen. Het aantal werkende vrouwen steeg van ruim 2,3 miljoen in 1996 naar bijna 3,3 miljoen in 2011. Maar kennelijk is dat ook niet goed want nu roept minister Bijsterveldt op om weer wat vaker achter de theepot te gaan zitten omdat onze kinderen te kort komen. ‘Ouders moeten meer tijd vrijmaken voor de begeleiding van hun schoolgaande kinderen. De opvoeding en de overdracht van waarden en normen moet prioriteit krijgen, desnoods ten koste van werk en andere activiteiten’, zo schrijft Van Bijsterveldt.

Werkt averechts

De oproep dat ouders meer moeten gaan werken én meer tijd aan de kinderen moeten besteden terwijl dezelfde overheid zich steeds verder terug trekt, wekt niet alleen irritatie op. Het werkt ook averechts. Nederlandse werknemers zijn de afgelopen tien jaar eerder minder dan meer uren gaan werken. Maar liefst 54 uur minder, zo blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).

Nu steeds meer mensen betaald werk verrichten naast alle andere verantwoordelijkheden zoals (mantel-)zorg en vrijwilligerswerk, zijn mannen en vrouwen die eerder fulltime werkten juist minder uren gaan werken. Vrouwen werkten het afgelopen jaar gemiddeld 20 uur minder dan in 2000 en mannen maar liefst 53 uur minder. Trekt de werkgever en het onderwijs aan de één, dan trekt deze automatisch ook aan de ander en daarmee aan de hele extended family.

Als dit kabinet de arbeidsparticipatie en de ouderbetrokkenheid echt wil opvoeren, dan moet ze niet alleen de pensioenleeftijd verhogen en ouders oproepen om in supermensen te veranderen. Dan moet ze dit ook faciliteren. Maar helaas is het omgekeerde het geval. Zo wordt er op de opvang bezuinigd en ontslaat Bijsterveldt zes- tot negenduizend mensen in het speciaal onderwijs waardoor de druk op leerkrachten en ouders verder oploopt en de spagaat tussen werk en zorg eerder wordt vergroot. Gevolg: mensen gaan eerder nog minder dan meer uren werken. Daarom wil ik Bijsterveldt oproepen om te investeren of een andere hobby dan “oudertje pesten” te zoeken!

 

flexibiliteit

Gelukkig ben ik ervan overtuigd dat we het aantal uren dat mensen werken ook zonder overheidshulp kunnen opvoeren zonder dat we het onmogelijke van mensen en hun extended family verlangen en dat hoeft ook helemaal niet zo belachelijk veel te kosten. De oplossing heet namelijk: flexibiliteit of te wel Het Nieuwe Werken. Dan heb ik het NIET over Het Nieuwe Bezuinigen (lees: minder vierkante meter per werknemer zonder bijpassende flexibiliteit en vertrouwen, of het aantrekken en afstoten van werknemers alsof het wegwerpproducten betreft). Ik heb het over werkgevers en werknemers die gezamenlijk de verantwoordelijkheid nemen om te zorgen dat alles optimaal blijft draaien, zowel op het werk als thuis.

Het Nieuwe Werken, mits goed toegepast, geeft medewerkers de ruimte om een betrokken ouder te kunnen zijn en een betrokken mantelzorger, vrijwilliger, sporter etc. Het dient dan ook niet alleen een economisch maar ook maatschappelijk belang: Een vitale economie wordt gedragen door vitale werknemers, en nu de nieuwe werknemer zorgt en de nieuwe ouder werkt is het hoog tijd voor een nieuwe manier van werken en zorgen.

Zo blijkt uit diverse onderzoeken dat mannen en vrouwen bereid zijn om meer uren te werken als daar meer flexibiliteit en autonomie tegenover staat. Geef medewerkers daarom meer flexibiliteit, autonomie en verantwoordelijkheid zodat ze hun privé verantwoordelijkheden beter op de werkverantwoordelijkheden aan kunnen sluiten en andersom. Het één hoeft niet ten koste van het ander te gaan als we elkaar maar niet zo strak aangelijnd houden.

Vertrouwen

Het Nieuwe Werken staat NIET voor fulltime thuiswerken zonder regels en kaders, of voor werken in de hipste kantoren met de lekkerste koffie, maar voor het loslaten van het idee dat je medewerkers beter presteren als je ze strak aanlijnt met de hete adem van wantrouwen in hun nek. Alleen flexibel werken op basis van wederzijds respect en vertrouwen mag Het Nieuwe Werken heten want werkgevers en werknemers die slim werken en slim reizen zorgen niet alleen voor hun eigen duurzame vitaliteit maar ook voor die van de werknemer en werkgever van morgen!

Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken.  Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl

Bite in tha cheek

Ooit zei ze tegen mij: goede teksten zijn teksten met een zogenaamd ‘bite in tha cheek’ gevoel. Eigenzinnig, scherp en specifiek. Die woorden van Eva Hoeke ben ik niet vergeten. Voor het geval de naam uit de lucht komt vallen: Eva Hoeke, ook wel @EvaJackie, was hoofdredactrice van het modeblad Jackie, totdat zij hoogstwaarschijnlijk gedwongen werd haar functie neerlegde omdat zij een artikel over de Amerikaanse zangeres @Rihanna liet publiceren met daarin – en het is te streetwise om het woord letterlijk te herhalen, maar hier gaan we – de term ‘n*ggab*tch’. Zie ook Huffington Post. Vrijheid der kunsten of verkapte/publieke racisme en discriminatie? Er is een hoop aan de hand.

Op Twitter geeft Eva Hoeke aan dat het om een stomme grap ging en dat zij hiervan heeft geleerd, maar tevergeefs. Honderden tweets komen voorbij die de ex-hoofdredactrice een levensles bezorgen. Op Facebook schrijft zij: “Dit had nooit mogen gebeuren. Punt uit. De desbetreffende auteur had weliswaar geen kwaad in de zin – de kop van het artikel was bedoeld als grap – maar het was een slechte grap, to say the least. En die is mij, de hoofdredacteur, vervolgens door de vingers geglipt. Stom, pijnlijk en klote voor alle betrokkenen.”

In eerste instantie vermoed ik een prima hokus spokus PR-truc van de betrokken partijen: Eva Hoeke wil na acht of negen jaar weg bij Jackie en Rihanna wil weer wat aandacht voor haar muziek, want laten we eerlijk zijn: hoe moet Rihanna’s rap nou achter zo’n tekstje in een Nederlands modeblad komen? Hoe dan ook, @BertBrussen zegt het: Mij lijkt het me een top-hoofdredacteur: eentje die je blad onder de aandacht van 10 miljoen Rihanna-fans weet te brengen. Overigens komt Vogue in Januari met een Nederlandse editie en lees ik dat Corrine van Duin als hoofdredactrice van de VIVA overstapt naar Volkskrant Magazine. Bite in tha cheek it is.

Laten wij even inzoomen op de tekst. Los van dat woord, duidelijk een toespeling op iemands huidskleur, etniciteit en afkomst, lees ik in de eerste regels ook andere kreten die het geheel aankleden zoals: ghetto ass, the good girl gone bad en halfnaked. Los van hoe mensen over dit marketingproduct genaamd Rihanna denken, één ding staat hier als paal boven water. Echt classy writing kunnen wij het niet noemen en al helemaal geen bite in tha cheek. Zelfs de fashionitems die in de Jackie voorkomen, schamen zich rot voor de kwaliteit van dit stuk en oprichtster Femmetje de Wind kan hier niet onderuit. De slechte journalistiek wordt nog eens duidelijker als er wordt gesproken over: “en ze heb dat gouden keeltje”. Journalist Jochem Geerdink stelt het terecht aan de kaak. @JochemGeerdink: Overigens vind ik 3x “ze heb” in dat #Jackie artikel, al genoeg grond voor ontslag. Ik noem het een grote #fail.

Laten wij er even vanuit gaan dat het geen publiciteitsstunt is. Is Eva Hoeke’s ontslag/opstap terecht? Als hoofdredactrice was zij verantwoordelijk voor de eindredactie en zij heeft door het stuk te publiceren laten zien dat zij erachter staat. Nou is Eva Hoeke echt de slechtste niet. Extreem ambitieus vanuit het zuiden des lands opgeklommen tot het fashionable noorden, met een goed gevoel voor humor, een goede neus voor trends en  behoorlijk wat feestvitamines rijker. De schrijver van dit artikel heeft daarentegen overduidelijk het beeld gewekt van een nare journalist met een verrotte verborgen agenda en als ik deze conclusies niet mag trekken, dan op z’n minst van een journalist met een absolute wansmaak voor taal die ook nog eens moreel gezien ernstig spijtige keuzes maakt. Het is meer dan fair om te zeggen dat deze persoon per direct zou moeten stoppen bij Jackie maar @EvaJackie? Een schorsing zou gepaster zijn. Ideetje voor de toekomst? Publieksman Humberto Tan heeft er ook zo zijn ideeën over. @HumbertoTan: Ontslagen? Niveauloos stuk? JA! Ontslag? Hypocriet: was pas een probleem ná reacties. Collectieve verantwoordelijkheid redactie.

Laten wij niet doen alsof verkapte/publieke discriminatie en racisme  in de Nederlandse samenleving geen reden tot zorgen betekent en nog meer op de arbeidsmarkt of in de Nederlandse media. Bestaansrechtafpikkers dus. (Copyright term: @dinaperla) Maar zoals Gandhi zegt: “You mustn’t loose #faith in #humanity. Humanity is like an ocean; if a few drops of the ocean are dirty, it does not become dirty.” Kijk in dat verband gerust op 25 december naar &Talk. Ondertussen haalt @EvaJackie wel de internationale bite in tha cheek pers. Dat blijft een kunst.

Het schaapvrouwtje

Nog natrillend van de adrenaline probeer ik, jonglerend met jas, tas, bloemen en fles, de fietssleutels uit mijn tas te vissen. Ik knik driftig als een van de mannen die buiten staat te roken, me aanbiedt de bloemen vast te houden, zodat ik mijn jas aan kan trekken. Het is laat en koud en ik wil naar huis. Ietwat verlegen neem ik hun complimenten voor mijn optreden in ontvangst als Loek Hermans langs loopt en me nonchalant groet; ‘dag Roos.’ ‘Dag Loek’, floep ik er amicaal uit.  

Kort daarvoor hadden wij beiden op een groot podium gestaan om de ondernemers van Barendrecht te vertellen hoe het werk er in de toekomst uit zal zien. Uiteraard was mijn bijdrage minimaal vergelijken bij die van Loek Hermans (fractievoorzitter van de VVD in de Eerste Kamer). En toch schept het samen stuntelen met geluidstechnici die je met microfoontjes bedraden kennelijk een band.

De rokende mannen, die de amicale begroeting niet ontgaan is, kijken elkaar veel betekend aan. Beschaamd pak ik de bloemen terug en ren snel naar mijn vouwfiets. Ik weet best wat ze denken. De begroeting en de timing van ons vertrek doet hen geënsceneerd aan. Zo’n actie: Jij gaat eerst weg, ik volg twee minuten later en dan zien we elkaar om de hoek. Ik ril bij de gedachte, maar heb het zelf vaak genoeg gezien om te weten dat het voorkomt.

Mijn gevoel van onbehagen verdubbelt als ik zie dat mijn laatste trein al lang weg is en de volgende pas weer om 4 uur ’s ochtends gaat. Ongelovig staar ik naar de treingegevens op mijn telefoon als Loek Hermans het kruispunt oprijdt en lachend vraagt of ik van plan ben om naar Amsterdam te fietsen. Ongelukkig stamel ik dat het daar wel op neer komt, tenzij hij mij een lift geeft. Zoals het een galante heer betaamt biedt hij mij een lift aan naar het Centraal station van Den Haag en terwijl hij mijn vouwfietsje in zijn luxewagen tilt, kijken de rokende mannen mij smalend aan. Hun vermoeden is zojuist bevestigd.

Terwijl we over de donkere snelweg zoeven, besef ik dat dit een kans is die ik niet snel nog eens krijg. Nu moet ik pitchen en Loek vertellen over mijn werkzaamheden, mijn ambities en idealen. Indruk op hem maken, zodat hij een goed woordje voor me kan doen bij zijn enorme netwerk. Maar zo stoer als ik tegen Alexander Rinnooij Kan deed (lees hier de eerdere column), zo schaapachtig staar ik nu voor me uit en klets over koetjes en kalfjes.

Om het allemaal nog erger te maken verschiet ik van kleur als Joost belt om te vragen waar ik blijf. Ik weet natuurlijk beter en toch is het oordeel van de rokende  mannen onder mijn huid gekropen, waardoor ik me vies en overspelig voel. De hele reis doet deze pittige tante met een unieke kans zich voor als een conservatieve seksloze tut die Loek Hermans bij het afscheid zo’n slap handje geeft.

Eenmaal in de nachttrein naar Amsterdam scheld ik mezelf verrot: ‘Volgende keer laat je je toch niet intimideren door wat wildvreemden over je denken? Wat een gemiste kans, TUT!’

Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken.  Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl

TEDxAmsterdamWomen kwam als chocolademelk met slagroom op een ijskoude dag. Een warm welkom ’s ochtends in de gemoedelijke Theo van Goghzaal, puur genot gedurende de dag in het Van Gogh Museum en na afloop nog de heerlijke nasmaak in het House of Bols, waar overigens een leerzame TED-achtige quote op de bar stond gedrukt: “work like a swan. Appear serene and calm, but paddle like mad under the surface.” Sorry lezers, ik moet hem er even in gooien, hoe cheesy dan ook, zoals miss Bradshaw het eens treffend zei in Sex And The City: “I didn’t know if it was the fashion, or the fact that the four of us were together again, but for the first time in a long time… I felt like myself.”

Sonia Faleiro’s verhaal raakte mij. De award-winning reporter (o.a. voor de New York Times) en schrijfster vertelde over Leela uit Bombay. Voor haar boek Beautiful Thing volgde Sonia de 19-jarige Leela, die in een zogenaamde dansbar in Bombey gaat werken, omdat ze moet overleven. Met het troosteloze begin van haar leven en weinig kansen omdat ze ook nog eens uit een lage kaste komt, is het vinden van een ‘normale’ baan geen doen. Omdat ze eens danste, wil niemand haar helpen en Leela wordt dakloos. Leela leert ons dat we over de onbemiddelden onder ons moeten vertellen om te helpen en te leren. Ooit zei de dame uit Faleiro’s boek: “no one hands you defeat if you don’t except it.”

Schrijfster Karin Amatmoekrim trekt het verder: “how can I be good when it’s easy to be bad?” Als hangjongere zoals zij het noemde, wilde ze meer. Ze had teveel eigenwaarde en besef van het leven om op die manier gezien te worden door anderen. Wanneer haar rebelse jeugdvriendin vraagt of ze een fiets zou meenemen als die niet op slot zou staan en zij een fiets nodig zou hebben, realiseert zij haar morele verplichting om te kiezen voor het goede. Ieder verhaal over strijd en overwinning is de moeite waard om te vertellen, want daar haal je de grootste lessen vandaan.

Overwinning zit natuurlijk niet altijd in de extreme situaties maar kan ook dicht bij huis gevonden worden. Mei Li Ang wilde al langere tijd een eigen zaak beginnen. Ze vertelt over haar gewaagde pad om haar droom te verwezenlijken, inclusief de achtbaan met successen en floppen, flinke doorzettingsvermogen en geloof. Uiteindelijk lukt het haar om een zaak in frozen yoghurt op te zetten en Ang geeft ons vier wijsheden mee: sharp focus – Blijf scherp en verlies je ambitie en doelen niet uit het oog. Create your own story – Ook de kritische geluiden die Mei Lin Ang hoorde toen ze besloot haar baan op te zeggen en voor fronzen yoghurt te gaan, heeft ze niet in de weg laten staan. Het is jouw leven en jij bepaalt. Be nice – Elkaar eerlijk en goed behandelen, levert veel op. Daarnaast gaat het ook om aardig zijn voor jezelf en jezelf de kans te geven fouten maken, want ga maar eens na hoe hard we voor onszelf kunnen zijn. Tot slot: “You’ll always miss the shots you don’t take zoals Wayne Gretzky eens zei.

Wat het laatste betreft weet PR-icoon Kelly Cutrone de finesses van. “Normal gets you nowhere” en zo is het ook. Zij kon niet tegen office politics en werd dus eigen baas. Een zwakte kan dus tegelijkertijd de grootste sterkte zijn. WOW – Women Of the World staat voor vrouwen die hun intuïtie volgen, van hun zwaktes hun sterktes maken en leven voor zichzelf. Cutrone is buitengewoon grappig in de manier waarop zij vertelt en misschien schiet zij in haar leven alle kanten op, maar beter dat dan geprogrammeerd leven. Zij geeft terecht aan dat mensen nog te vaak het leven leiden dat door anderen – bijvoorbeeld ouders – is ingegeven. In zekere zin is dit een les voor ons allemaal.

De grootste les der lessen bracht Jessica Stern, professor aan Harvard University en schrijfster van het boek Denial. Stern praat met ex-terroristen om te kijken wat hen op een ander pad heeft gebracht, waar vergiffenis kan worden gevonden en hoe er steeds weer een brug gebouwd kan worden tussen al die verschillende werelden. Alles om geweld tegen te gaan. Ze bevindt zich misschien wel in de moeilijkste omgeving die we in de 21e eeuw kennen en toch weet zij zich niet alleen levende te houden maar ook nog eens levens te redden. Krachtig staat zij op het podium en met het grootste respect wat ik in mijzelf kan vinden, luister ik naar haar woorden. Het thema van de dag was ‘heroes’ en hier staat de grootste heldin die ik in tijden ben tegengekomen. Ze heeft met veel terroristen gepraat, vaak in landen waar vrouwen niet gehoord worden, laat staan dat zij serieus genomen worden. Haar vrouw-zijn zet zij in. Ze wordt niet als bedreigend gezien. Vrouw-zijn heeft haar misschien wel gered, daar waar het bij Daniel Pearl mis ging. “Spread a positive counter narrative on the Internet. Finding an identity with dignity will save our world.” Identiteit kun je als held sturen. Zoals filosofe Hannah Arendt het zegt: “A hero is someone who displays him or herself in public.” En dat lezers, zal ik blijven doen.

Nadat de kinderen naar school zijn gebracht en ik mijn krant opensla, verschijnt voor de tweede maal die ochtend een glimlach op mijn gezicht. De koningin van het ochtendhumeur lacht want het tij lijkt te keren: de burgerlijke ongehoorzaamheid groeit.

De eerste glimlach is voor Pieter Ketting, de programmamanager van Rabobank unplugged. Hij liet de dag daarvoor weten dat hij de Nieuwe Werkers van de Rabobank graag aan het woord laat, zelfs als de uitkomst van onze Nieuwe Werken Meter kritisch is. ‘Dan weten we tenminste wat er volgens hen verbeterd moet worden.’ En bij het ontwaken is dat weer een glimlach waard: Eindelijk iemand die begrijpt dat bottom up transparantie altijd in het voordeel van de organisatie en haar personeel is.

De tweede glimlach is voor nrc next die opent met ‘Het nieuwe demonstreren in 6 stappen.’ De internationale Occupy Wall Street beweging groeit snel, zo meldt de krant. Niet alleen in Wall Street New York strijden ze tegen de vergaande hebzucht van bankiers en bedrijven, sociale ongelijkheid en milieuvervuiling, de vlam slaat ook over naar andere landen. Zo wordt er zaterdag 15 oktober een wereldwijde Occupy-actie georganiseerd, waar zelfs Den Haag en Amsterdam aan mee doen. Ik zeg zelfs want demonstreren zit ons Nederlanders niet echt in het bloed en toch hebben er al meer dan 1500 mensen zich via facebook aangemeld voor de demonstratie op het Beursplein van Amsterdam. Het is misschien geen enorm aantal maar ik ben toch onder de indruk. Deze demonstratie wordt namelijk niet georganiseerd door een politieke partij of een stoffige vakbond maar door een leiderloze protestbeweging. Mensen van allerlei kleuren en politieke voorkeuren groeperen zich omdat ze, zo vermeld de website, met elkaar gemeen hebben dat  ‘zij de 99 procent zijn die de hebzucht en de corruptie van de 1 procent niet langer tolereren,’ en ja, daar ga ik van geloven dat het tij aan het keren is: Power to the people.

Ook de tweede bijeenkomst van het Broodfonds – o.a. georganiseerd door Volkskrant columnist Pieter Hilhorst – versterkt mijn gevoel dat er wat aan het veranderen is. Een zaaltje vol zelfstandige professionals, die de hoge kosten en de kleine lettertjes van de reguliere arbeidsongeschiktheidsverzekeringen beu zijn, is bezig een eigen fonds op te richten om gezamenlijk een buffer tegen arbeidsongeschiktheid op te bouwen. Dat Pieter Hilhorst door verschillende verzekeringsmaatschappijen gewaarschuwd is voor zo’n fonds omdat het nogal riskant zou zijn, veroorzaakt dan ook een hoop jolige reacties: ‘Voor wie is het riskant, voor ons of voor de verzekeringen met een teveel aan kleine lettertjes?’; ‘Wij hebben geen kleine lettertjes, alleen maar grote mensen’; ‘In ’t ergste geval ben ik 350 euro kwijt, dat is dan mijn ondernemers risico, alles liever dan een klant zijn die wel mag betalen maar die niet serieus wordt genomen.’ Power to the people.

Dat het idee voor zo’n fonds niet nieuw is blijkt als ik mijn vader spreek. Het komt volgens hem sterk overeen met de ideeën van zijn collega socioloog Abram de Swaan.  In Halverwege de heilstaat noemt de Swaan het de ‘Reformatie van de verzorging. ‘De verzorgingsstaat is bijna klaar en nu begint de afbraak. Maar de verzorgingsstaat kan ook anders worden ingericht; onder rechtstreeks beheer van de gebruikers, met behoud van kwaliteit en met een eerlijke verdeling van voorzieningen. Dat vereist een radicale hervorming van de verzorgingsstaat: de opbouw van een congregationeel stelsel.’

Het komt erop neer dat de mensen die van een dienst gebruik willen maken zich op kleine schaal verenigen en met elkaar de dienst inhuren en de kwaliteit van de dienstverlening bewaken. De mensen in een congregaat moeten elkaar gemakkelijk kunnen bereiken, een mate van gelijkgezindheid hebben en onderling bereid zijn om ook iets aan gezamenlijke moeilijkheden en verlangens te doen. In dit stelsel beheren de gebruikers de diensten die hen aangaan en dat is volgens de Swaan een vorm van directe democratie. Power to the people!

Misschien dat de Swaan in 1981, toen hij dit plan beschreef, nog ver voor de troepen uit liep, maar in 2011 lijken de prille veranderingen in die richting zich zowaar af te tekenen. Hoe dan ook, ik ben klaar en bereid om mijn verantwoordelijkheid in een directe democratie te nemen! Noem het Het Nieuwe Demonstreren, Het Nieuwe Organiseren of Het nieuwe Werken, waar het op neer komt is: power to the people!

 Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken.  Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl Deze en andere columns zijn ook te lezen op hetnieuwewerkenblog.nl

Er is een land waar vrouwen willen wonen
Waar onrecht niet als een natuurgegeven wordt beschouwd
Waar allen zorgen voor wie hulp behoeven
En niet vanzelf een man de leiding houdt
Er is een land waar mensen willen wonen
Waar steeds opnieuw wordt nagegaan wie zwak zijn en wie sterk
Waar niemand wint ten koste van een ander
En ‘t brood verdienen met maar vijf uur werk

Deel van het lied dat Joke Smit maakte op haar sterfbed.

(more…)