Met een donkere wolk boven mijn hoofd fiets ik naar het prachtige &Samhoud kantoor in Utrecht. Ruim twee jaar schrijf ik nu een maandelijkse column voor de Samhoud Women Blog. Maar dit is de eerste keer dat ik ben gevraagd om op kantoor over de column te komen praten en heb ik zo’n donkerbruin vermoeden dat ze me niet gaan vertellen hoe leuk ze hem nog steeds vinden. Dat kunnen ze me ook laten weten per mail, telefonisch of met grote bossen bloemen. Nee, dit wordt het door mij zo intens gehate afscheidsgesprek.

Om mezelf een beetje op te peppen neurie ik monter een van mijn favoriete Theo en Thea teksten: ‘Aan alles komt een einde aan. Aan de rit van de bus, de vlucht van de mus, aan de benen van je zus. Aan alles komt een einde aan.’ En terwijl ik mijn fiets op slot zet prent ik mij in dat we ook niet allemaal Sylvia Witteman of Aaf Brandt Corstius kunnen zijn, al zou ik daar met liefde een moord voor doen.

Eenmaal binnen wordt ik ontvangen door een voor mij nieuw gezicht. Ze heeft geen idee wie ik ben. Ik: de beroemde Samhoud Women columnist ROOS WOUTERS. Het is nog niet eens officieel en ze zijn me nu al vergeten. In gedachten zwelt het viool gejengel aan en voel ik de behoefte om de rug van mijn hand tegen mijn voorhoofd te vlijen en me in slow-motion tegen de vlakte te gooien.

Met rechte rug en geheven hoofd, precies zoals mijn moeder mij geleerd heeft, bestijg ik de trap en bewonder onderweg nog een laatste maal de prachtige kunst in de gangen. Na een half uur om de hete brij heen gedraaid te hebben komt het hoge woord er dan eindelijk uit. Ook bij &Samhoud moet de broekriem aangetrokken en helaas is er geen budget meer voor… en dus ook niet voor mijn column, hoe jammer ze dat ook vinden.

Ah crisis. Wat krijg ik toch een sik van die crisis. Dat zelfs de club van verbinding wat verbintenissen heeft moeten loslaten als gevolg van de crisis had ik niet verwacht.

Treurig slenter ik met mijn fiets aan de hand in de richting van het station. Ik heb twee jaar mee mogen liften op het succes van het bedrijf en daar ben ik erg dankbaar voor. Elke maand heb ik mijn belevenissen, hoogte- en dieptepunten eenzaam vanachter mijn laptop ingetikt. En al heb ik geen idee of ook maar iemand mijn column leest, toch bouw je na zoveel tijd een bepaalde intimiteit met zo’n weblog op. Toch is nu tijd gekomen om er een einde aan te breien. Ik zal jullie missen.

The End