Dit weekend ben ik onderdeel geweest van de wereldwijde beweging om te verbinden: Intoconnection. In teams van vier a vijf personen trokken we als &Samhoud door de wereld. Met Carolien, Cathelijne en Salem ging ik naar Beijing. Het werd een reis om nooit te vergeten. 

Een aantal momenten van deze reis wil ik je niet onthouden:

In een cafe in Beijing ontmoetten we Bettine Vriesekoop, ex toptafeltennisspeelster. Deze cineologe woont al een aantal jaren in Beijing en is er helemaal van bezeten, ze werkt er als correspondent voor het NRC Handelsblad. Bettine vertelt voluit over de prachtige kanten van China en het dagelijks leven in China maar ook over de minder mooie kanten. We interviewen haar over verbinding in China. Hoe chinezen verbonden zijn met zichzelf met anderen en met de maatschappij. De leer van confucius blijkt hierin een belangrijke rol te spelen. De verhouding van de een tot de ander is vastgelegd in een 3 tal vaste patronen (vader-zoon, vorst-onderdaan, vriend-vriend) waarvan er maar een gebaseerd is op gelijkwaardigheid. Ze vertelt dat vriendschappen in China zelden onbaatzuchtig zijn maar wel heel diep gaan, vrienden gaan voor elkaar door het vuur. Volgens Bettine zijn Chinezen minder goed verbonden met zichzelf en met hun lijf. Het schoolsysteem heeft daar mee te maken, er is weinig ruimte voor de individuele mening en rechten van mensen. Chinezen zijn ook weinig verbonden met de organisatie waarvoor ze werken. Geld verdienen is het allerbelangrijkste dus als je elders meer kan verdienen dan ga je weg. Chinezen zijn vooral zeer verbonden met hun familie. Je kunt je afvragen wat het dan is dat de chinese samenleving bijeen houdt. Of zoals Bettine zegt: deze samenleving van paradoxen. De natuurkracht en Tao en het confucionisme houden de samenleving verbonden.

Bettine is bijzonder geraakt door de vrouwenrechten. Dochters hebben vooral tot taak hun vader te gehoorzamen. Het 1 kind beleid zorgt er zowieso voor dat er meer jongens dan meisjes zijn. Bettine vertelde ook over kinderhandel. Hoe kinderen van hand tot hand gaan en worden weggekaapt en in spookdorpen worden neergezet waar hun ouders ze niet kunnen vinden. Laat staan dat de kinderen hun ouders zullen herkennen als ze al van jongs af aan niet meer in hun gezelschap zijn. Een bijzonder aangrijpend verhaal waarvan er meerdere te vertellen zijn. Bettine zegt dat het soms lastig is om als journaliste deze verhalen van je af te zetten ‘s nachts. Bettine ziet verbinding als een randvoorwaarde voor geluk en daarmee als een levensopdracht. Ze vindt het belangrijk dat de wereld met China verbonden blijft.

Dat het een kind beleid ervoor zorgt dat stelselmatig het aantal jongens vele male groter is dan het aantal meisjes op school is behoorlijk tragisch. Tijdens de verbindingsbijeenkomst die we organiseren ism de Benelux kamer van koophandel in China, spreek ik de plaatsvervangend ambassadeur in Peking. Hij vertelt over de ‘factory girls’ in China. Het blijkt dat waar jonge mensen naar de stad trekken om te gaan studeren of te werken ze meestal wel terugkomen naar het ouderlijk dorp om te trouwen met een zoon/dochter uit een gezin uit hetzelfde dorp. Het blijkt dat waar jongens meestal braaf terugkeren in het ouderlijk huis, de meiden dit steeds minder vaak doen. Ze werken, studeren of wonen in de stad en zijn daar moederziel alleen want ze hebben niet langer familie waar ze naar terug kunnen en ze mogen zich ook niet in de stad vestigen (in China mag je in principe niet van het platteland naar de stad verhuizen). Dit zorgt voor een enorme groep getalenteerde jonge vrouwen die voor hun carrière gaan. Want dat is het enige waarop ze zich kunnen richten. Op de zondag bezoeken we een basketbal wedstrijd van meisjes uit (dus illegale) migrantenfamilies. Sport en spel en dat wat ze daardoor leren is bijzonder belangrijk voor deze groep waar zowel door de scholen alsook door de ouders nauwelijks in wordt geïnvesteerd. Het fanatisme en de uitstraling van de meiden tijdens hun basketbal wedstrijd is fantastisch. Als deze meiden een kans krijgen veroveren ze de hele wereld, daar ben ik zeker van.

Tijdens ons verblijf ontmoeten we ook vrouwelijke studenten, zij hebben de kans gekregen naar de beste scholen van Beijing te gaan, naar de beste universiteiten dankzij hun, vaak rijke, ouders. De meeste van hen studeren een aantal jaren in Canada of de Verenigde Staten (waarom Canada? Omdat het daar nog redelijk makkelijk is om een Canadees paspoort aan te vragen, wat als ze dat eenmaal hebben, het veel makkelijker voor ze maakt om te reizen). Wat een contrast! Er is verdeeldheid; een aantal spreekt zich uit voor grotere gelijkheid van onderwijs voor meisjes in China, een aantal anderen weet zich van geen probleem bewust. Ik besef dat het combineren van een gezin met werk in China geen sinecure is. Veelal worden de kinderen in China door grootouders opgevoed, part time werken is geen optie. De studenten vertellen ook dat je bij een groot aantal werkgevers een contract moet tekenen dat je de komende drie jaar geen kinderen krijgt. Ook het aantal vrouwen in de top in China is heel laag. Vrouwen doen het beter op school maar groeien minder snel door in hun carrière dan mannen (idem als in Europa). Niet alle studentes lijken zich daar druk om te maken (en dat is misschien maar goed ook). Als ik ze vraag naar hun rol model zeggen ze ook Mariah Carey. Ook Yang Lang wordt genoemd, zij is een bekende TV presentatrice.  

Wat ook bij deze ervaring hoort is mijn introductie in het twitteren, flickeren en Iphonen. Het is onbeschrijfelijk leuk om uit 13 andere wereldsteden continu het laatste verbindingsnieuws te zien binnenkomen, echt een verslaving! Deze digitale verbinding draagt veel bij aan mijn ervaringen, het delen ervan maakt het grootser. Trotser ook dat we dit doen als kleine organisatie in een klein landje.

Ik heb wel gemerkt dat het makkelijker is om te verbinden met Chinezen dan van tevoren gedacht. De blauwe bal doet daarin veel goeds. We ontmoeten veel mooie mensen tijdens deze intense vier dagen en de blauwe bal is iedere keer weer een opening naar een mooi gesprek. Verder merk ik dat het beweegt in China, en hard ook. Wat een power zit er in deze maatschappij. Het sterkt me ook in de missie van &Samhoud People want hoewel de problematiek van Chinese vrouwen van een hele andere orde is, heb ik ook in de Chinese samenleving gezien wat de kracht van vrouwen is en wat er gebeurt als je die inzet.

De tweeslachtigheid van de samenleving, de enorme paradoxen intrigeren me. Laten we verbonden blijven met China! Wat is deze samenleving enorm extreem, of to kiss or to kill, zoals Siebe, de plaatsvervangend ambassadeur, zegt. Ik ben vooral door China gekust deze vier dagen!