Het is een zonnige zomerochtend. Ik heb de kinderen net door het park naar school gefietst als ik, goedgemutst met opendak, naar Microsoft vertrek. In de garage van het bedrijf trekt mijn lavendelblauwe eendje meteen de aandacht. Een vlotte jonge man laat weten erg van mijn auto en de bumpersticker ‘voer eendjes geen oorlog’, gecharmeerd te zijn. Het voorspelt een leuke dag te worden.

Binnen is het een drukte van jewelste. In het prachtige Microsoft kantoor zie ik allerlei bekende gezichten met totaal verschillende achtergronden. Dat moet ook wel want vandaag is de slotbijeenkomst van de Raad van Anders. Anders Ja. Geen Raad van Commissarissen of Raad van Advies maar een Raad van Anders.

Al drie keer is er zo’n raad door Microsoft bij elkaar geroepen om het bedrijf, telkens vanuit een andere invalshoek, een frisse kritische spiegel voor te houden. De eerste raad bestond uit jongeren tussen de 14 en de 21 jaar die de voor- en nadelen van Het Nieuwe Werken binnen Microsoft onder de loep namen. De tweede raad bestond uit ambtenaren en de derde raad die Microsoft vandaag een spiegel voor zal houden bestaat uit vrouwen. Vrouwen van allerlei pluimage die hebben bestudeerd hoe Microsoft de arbeidsparticipatie en doorstroom van vrouwen kan bevorderen.  

Licht jaloers neem ik plaats in een kleine overvolle zaal. Wat had ik graag zelf op de eerste rij gezeten. Vijf maanden lang hebben de vrouwen die daar zitten ongegeneerd rond kunnen snuffelen met de vraag of dat Nieuwe Werken nou echt zo fantastisch is voor de werk privé balans. Voorzien van een toegangspas werden ze in staat gesteld om iedereen het hemd van het lijf te vragen. Even fantaseer ik over hoe geweldig het moet zijn om dat als fulltime baan te doen.

 ‘In 2005 is Microsoft met het Nieuwe Werken begonnen en intussen zijn wij een voorloper op het gebied van flexibel werken. De mogelijkheid om flexibel te werken is één van de succesfactoren gebleken om vrouwen aan te trekken en te behouden’, steekt Theo Rinsema, algemeen directeur van Microsoft Nederland, luid van wal. Ik schik op uit mijn dagdromen. ‘Maar flexibilisering van arbeid op zich is niet genoeg om vrouwen te werven en te behouden’, gaat hij verder. ‘Dit was voor ons noodzaak genoeg om dit het onderwerp van een derde Raad van Anders te maken’. Met smart wacht ik op de uitkomst.

Het Nieuwe Werken blijkt inderdaad een succes. Werd de tevredenheid op het gebied van de werk privé balans vijf jaar geleden nog met een 5,4 beoordeeld, nu is dat naar een 7,2 gestegen. En ook is Microsoft twee jaar op rij tot ‘Great Place to Work’ uitgeroepen. Maar er klink niet alleen gejubel. Microsoft loopt ook tegen een aantal nadelen van Het Nieuwe Werken op. De medewerkers vinden het er zo fijn dat ze niet meer weggaan. En hoe graag Microsoft het percentage vrouwen ook van 17,5% naar 25% wil verhogen, zonder verloop, zo moet men concluderen, heeft zelfs positieve discriminatie geen zin. Bovendien, zo vertelt een van de dames van Anders, kunnen mannen vaak een stuk beter omgaan met de vrijheid die Het Nieuwe Werken biedt. Hebben mannen ‘s avonds doorgewerkt en schijnt de zon de volgende dag, dan gaan ze zonder een vleugje schuldgevoel naar het strand. Vrouwen blijken daar meer moeite mee te hebben. Die ervaren de geboden vrijheid eerder als een test waardoor ze de neiging hebben om altijd bereikbaar te zijn. En dus werken ze van ’s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat.

Verwonderd over de complexiteit van vrouwen stap ik weer in mijn Eendje en besluit die middag, zonder schuldgevoel, in het park te gaan zitten. Wat mannen kunnen dat kan ik toch zeker ook?