We beginnen de dag weer met onze eigen board of directors. Twee van ons krijgen feedback op onze persoonlijke uitdagingen. Het is een super ervaring om van deze slimme dames feedback te krijgen. Echt een super begin van de dag!
Aangekomen in de klas doen we een groepsoefening waarvan je van tevoren al denkt: ‘ik weet hoe dit gaat gaan.. en dat is vast niet goed.’ En ja hoor, 16 vrouwen waarvan ik er 1 was.., gezamenlijk in 10 minuten een strategie bedenken om een pad te vinden door een patroon met allemaal piepende vakjes. En dan allemaal over dat pad naar de overkant te gaan. Nou, met al die leiderschapservaring bij elkaar, we bakten er weinig van. Maar wel een boel geleerd. Dat het ok is om fouten te maken omdat je van je fouten leert. Als je een pad volgt zorg dan dat de rest van je team je kan volgen. We leren ook dat je anders organiseert wanneer je een nieuw probleem moet oplossen (organize to solve problems) dan wanneer je iets zo goed mogelijk moet uitvoeren (organize to execute).
We vervolgen met een case in de gezondheidzorg, waar op een hele slimme manier de veiligheid in het ziekenhuis werd verbeterd. Ook hier werd gekeken naar hoe kunnen we als organisaties kunnen leren, en ook hier was het heel belangrijk dat er een cultuur werd gecreëerd waarbij van elkaars fouten werd geleerd. Tijdens de meeste cases en ook tijdens pauzes merk ik dat er veel ervaring in de zaal zit. En velen van ons brengen eigen ervaringen in. Het woord veiligheid werkt als een rode lap op een stier bij de directrice van Shell. Niet alle opmerkingen die gemaakt worden zijn jammer genoeg even relevant voor het oplossen van de case. Dat is ook wel eens lastig. Op Harvard gelden strenge regels voor het gedrag van studenten. Zo is het ‘not done’ om te spreken als je niet de beurt krijgt. Om de beurt te krijgen steek je je hand op en als iemand anders spreekt haal je je hand weer naar beneden. Je bent op tijd in de klas en je bent stil als de professor wil beginnen. In vergelijking met de MBA studenten (en waarschijnlijk ook in vergelijking met andere executive groepen) is deze groep niet heel goed in het volgen van deze regels.. De professoren zijn hier absoluut verbaasd over en een aantal maakt er een opmerking over. Een aantal van de meer ervaren dames vertoont juist puberaal gedrag omdat ze de regels te strict vinden. Het valt me wel op dat het leerklimaat over het algemeen vrij conservatief is. Het is bijvoorbeeld lang geleden dat ik nog zo’n ouderwetse overhead projector gebruikt heb zien worden. Niet dat dat iets uitmaakt trouwens, maar de tijd lijkt hier wel eens te hebben stilgestaan. Behalve op het gebied waarin Harvard natuurlijk de beste in de wereld is natuurlijk; het vergaren en delen van kennis!
We eindigen de dag met twee cases over organisatieverandering met twee heel verschillende aanpakken, de ‘it’s my way or the high way’ aanpak of de ‘employees first, customer second’ aanpak. Hoe verschillend ook, allebei de aanpakken zijn in ieder geval op de korte termijn effectief op dat moment, tenminste dat zeggen de bottom line getallen. In de groep is er een pittige discussie over de beide aanpakken en de voorkeur lijkt uit te gaan naar de tweede. De ene aanpak werd door een man gehanteerd, de andere door een vrouw. Ik ben benieuwd welke aanpak jullie bij de vrouw vinden passen…. Ik vraag me ook af hoe tijdsgebonden deze aanpakken zijn. Of je in verschillende perioden meer een neiging ziet naar participatieve aanpakken of juist niet.
Een van de twee cases is een organisatie die, net als &Samhoud, ingericht is op basis van de Strategic Service Vision: HCL Technologies. Zij hebben de organisatiepiramide omgedraaid op basis van het principe dat de waarde voor de organisatie wordt gecreëerd door de werknemers in directe interactie met klanten. Zij moeten het dan ook voor het zeggen hebben vind de directeur van dit Indiase software bedrijf. Het management moet aanspreekbaar zijn door hun eigen mensen. De case gaat over de interne slogan van HCL: Employees First Customer Second. De vraag die we bespreken is of hij deze slogan ook aan klanten zou moeten communiceren? We komen na lange discussies tot de conclusie van wel..
‘s Avonds is er een receptie met de vrouwelijke Harvard MBA studenten. Ze zijn in grote getalen op komen dagen. Ze zien er uit om door een ringetje te halen, strak in het pak, beter gekleed dan de vrouwen uit onze groep. Het is duidelijk dat deze slimme ambitieuze dames een doel voor ogen hebben. Als snel blijkt waarom, het is superlastig om banen te vinden voor deze Young and Bright ladies. Als je bedenkt dat voor de crisis 40% van de afgestudeerde MBA studenten bij de investment banks aan de slag ging dan snap je ook wel dat de situatie voor hen behoorlijk is veranderd. Het blijkt zelfs lastig te zijn om een baantje voor de zomermaanden te vinden. Het schijnt wel dat het starten van een eigen bedrijf na je MBA weer veel populairder is geworden. Dat is nou weer leuk. Zo heeft de crisis ook nog een positief effect!
