Posts Tagged ‘vrouwen naar de top’


Topvrouw zijn. Topvrouw worden. Topvrouw… wat is dat dan? Misschien is dat wel de enige vraag die niet specifiek aan de orde is gekomen afgelopen dinsdag tijdens de netwerkbijeenkomst van &samhoud women. Wel beantwoordden topvrouwen vragen als ‘Welke les zou je met iedereen willen delen?’ ‘Hoe voorkom je de stille uitstroom van getalenteerde moeders van jonge kinderen?’ ‘Heb je bewust gepland hoe je op je huidige positie terecht bent gekomen?’ ‘Hoe belangrijke is een rolmodel?’ ‘Wat maakt het werk voor jou leuk?’ ‘Wat vind je van een quotum voor de participatie van vrouwen aan de top?’ ‘Wat is je geheim…?’ Enzovoort, enzovoort.

Opnieuw zat de zolder van het Huis van Verbinding op de Parkstraat vol. 70 vrouwen met een drive om zichzelf te blijven ontwikkelen luisterden vol aandacht naar de opening van Carolien Bijen. Zoals altijd was het een gemêleerd gezelschap, afkomstig uit een breed spectrum aan organisatie: Essent, de Rekenkamer, het UWV, de gemeente Amstelveen, AkzoNobel, ING, ASR, en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Carolien, oprichtster van ons &samhoud women netwerk, ging kort in op de succesfactoren van succesvolle vrouwen. Een goed team thuis, zingeving in het werk, mensen verbinden, een sterke identificatie met de organisatie… smaakt naar meer? Kijk dan nog eens naar het onderzoek ‘It takes two to tango’ (online beschikbaar via deze link).

Het boek (S)topvrouw (hier te downloaden als gratis Ipad app)  biedt ons weer een andere invalshoek: inspirerende interviews met vrouwen die beschrijven hoe ze ieder op haar hele eigen persoonlijke manier gekomen is tot waar ze nu is. Dit heeft Carolien enorm geïnspireerd en deze ervaring wilden we onze leden niet onthouden. Daarom nodigen we een aantal super leuke en inspirerende topvrouwen uit om het mee aan te gaan. In kleine groepjes konden we hen alles, maar dan ook alles, vragen. Dit waren Ingrid Ernst-Wind (Secreatris RvB PGGM), Manja Thiry (CPO PON), Carolien Nijhuis (managing director integrated business solutions KPN), Esther van Zeggeren (Directeur Marketing & Communicatie TNO), Wilma de Bruijn (Director Achmea Academy), Petra Vos (Associate Partner &samhoud) en Ellen Boonen (a.i. Directeur Operations bij Online People – next.generation.flexwork).

Deze opzet resulteerde in diepgaande gesprekken met wijze lessen, persoonlijke anekdotes en lachsalvo’s. Lastig samen te vatten dus we delen wat impressies en quotes:

“Welke les zouden jullie absoluut willen delen? – Jezelf blijven door te weten wat je goed kunt en voor jezelf kiezen. Zoek mensen op die durven te spiegelen. Gewoon beginnen, dan leer je jezelf ook steeds beter uitdrukken. Er is meer mogelijk dan je denkt.”

“Het helpt als organisaties meer aandacht besteden om de ‘stille uitstromers’ binnen te houden. Vaak vertrekken die vanwege een optelsom van kleine hobbels, die met niet al teveel moeite weggenomen hadden kunnen worden. Ook loont het om meer te investeren in de carrière van de veertigers, met al wat oudere kinderen en enorm veel zin om zich weer verder te ontwikkelen.”

“Door veel met m’n mensen te doen en voor ze te gaan staan, creëerde ik aan de ene kant een fijne sfeer, maar aan de andere kant verbrandde ik teveel energie en ontnam ik hen de kans om te falen en daarvan te leren.”

“De kwaliteiten die mij vooruit hebben geholpen zijn: enthousiasme, sensitiviteit of politieke gevoeligheid, staan voor waar ik in geloof, en simpelweg targets halen. Op het moment dat je de doelstellingen die van je verwacht worden haalt, kun je je veroorloven om extra uitdagingen op te zoeken.”

“Ik zou geen RvB functie willen hebben. Op dit moment delegeer ik veel aan mensen die ik vertrouw, dus ik reis niet teveel ondanks het feit dat ik bijvoorbeeld Amerika aanstuur. Maar als lid van de RvB heb je ook een symbolische functie, en dan is het echt belangrijk dat je zichtbaar bent.”

“Eerst was ik erg tegen quota voor de participatie van vrouwen aan de top. Maar nu ben ik er eigenlijk van overtuigd dat het wel helpt om doorbraken te realiseren, zeker in organisaties die van ver moeten komen. Quota passen ook in een masculiene omgeving met veel competitiviteit.”

“In het programma voor de partners van de directieleden kon je kiezen uit de sauna, yoga of een museum. Mijn man koos dus maar het museum. Vervolgens kregen we als relatiegeschenk voor de partners een kookboek met daarop de tekst ‘zonder het thuisfront was het nooit gelukt’…”

“Collectiviteit en solidariteit zijn belangrijke begrippen voor mij, en dus ook in alle posities die ik heb vervuld.”

“Mijn lessen? Je kunt goed samenwerken op de inhoud, maar eerst echt contact leggen maakt alles beter. Toen ik me kwetsbaar opstelde en vertelde dat zijn gedrag me onzeker maakte, bleek juist dat die directeur vond dat we zo’n goede relatie hadden dat hij het altijd onnodig had gevonden om over te praten.”

“Toen de RvB perse vrouwelijke kandidaten wilde, moesten we het selectiebureau drie keer terugsturen, voordat ze met geschikte personen kwamen. Hun netwerk bleek vooral op het niveau te zitten waar veel grijze mannen zitten en pas later boorden ze de laag daaronder aan, waar meer talentvolle vrouwen zitten. De RvB hield dus vast aan hun wens en is nu erg blij met de nieuwe samenstelling. Dit komt helaas natuurlijk niet zo vaak voor.”

“Alles dat ik schrijf doe ik beeldend, want dan onthouden mensen beter wat ik bedoel. Het voordeel van een nieuweling zijn is ook dat je een beetje vreemde eend in de bijt mag zijn. Natuurlijk is het wel belangrijk om politiek gevoelig te zijn en je ideeën eerst te toetsen bij de juiste mensen.”

“Ik heb niet één rolmodel. Ik leer elke dag van iedereen wel wat.”

“Soms moet je EB leden opvoeden. Het zijn ook maar mensen en ze zijn zich vaak niet bewust van de schade die ze aanrichten als ze niet met elkaar communiceren. Ook als een opdracht niet duidelijk is: neem hem dan niet aan! Stel voorwaarden op, geef aan wat wel en niet kan en help ze concreet worden door te dromen over de uitkomst.”

Na twee rondes van huiskamergesprekken, werden dan toch nog een paar lessen algemeen gedeeld: Soms overkomt het je gewoon, dus grijp je kans. Kies altijd wat je leuk vindt en vooral het is ook gewoon leuk aan de top. Allemaal vonden de topvrouwen dat ze een fantastische baan hadden waar ze enorm veel plezier aan beleefden. Als laatste werd nog meegegeven: geef je grenzen aan. Droom van iets en zorg dat je die droom waar kan maken. En met die gedachten in het achterhoofd vertrok iedereen naar de afsluitende borrel.

Anne van Ewijk

Vorige week zat ik bij de kapper. De kapster vroeg me wat ik deed voor de kost. Ik vertelde dat ik bij Heijmans werk: ‘de bekende Brabantse bouwer’. Heijmans? „Oh ja, dat zijn toch die gele machines??, reageerde mijn kapster enthousiast. Ik vertelde dat ik werk aan een diverser Heijmans, op verschillende manieren. Ze antwoordde dat ze het grappig vond zelf zo veel verschillende type mensen in haar stoel te krijgen die allemaal zulke verschillende banen hadden. En dit was er weer een: programmamanager diversiteit.

En eigenlijk sloeg ze onbewust de spijker op de kop! Verschillende type mensen in haar stoel, die allemaal hun eigen wensen hebben en allemaal hun eigen uiterlijk hebben met hun persoonlijke kapsel qua kleur en model. Die durven zijn wie ze willen zijn. De perfecte omschrijving van diversiteit.

De afgelopen 1,5 jaar heb ik in mijn werk als programmamanager gemerkt dat veel mensen om me heen nog steeds allergisch zijn voor verschil in geslacht. “Het maakt toch niet uit of je man of vrouw bent, het gaat toch om de kwaliteit?” Natuurlijk gaat het om de kwaliteit. Namelijk de kwaliteit die bijdraagt aan een optimaal samengesteld team. Man of vrouw. En toch is 90% man met een gemiddelde leeftijd van 41 jaar en een technische achtergrond. Toevallig allemaal de beste, ongeacht geslacht. Tja, mij maak je niet wijs dat er met deze samenstelling echt de beste kwaliteit wordt behaald. Het moge duidelijk zijn, ik pleit voor diversiteit en dat gaat inderdaad verder dan geslacht. Dit zijn mijn drie overtuigingen:

1. Ongepast Vaak zoeken we in vacatures naar iemand die ‘in het team past’. Maar, zou het niet leuk zijn om eens op zoek te gaan naar een kandidaat die ‘niet past’? Het gaat er namelijk om dat je elkaar prikkelt en kan wakker schudden door verder te kijken, je blik te verruimen. We denken allemaal dat we met een groep slimme (technische) mensen tot de beste oplossing komen, maar is dat werkelijk zo? Analytisch vermogen is niet voorbehouden aan technici en anders kijken al evenmin. Kom maar op met de werving van onze eerste kunstschilder, vormgever of fotograaf.

2. Gedrag en capaciteiten Sinds de introductie van het diversiteitsprogramma hoor ik vaak gekscherend dat enkel vrouw-zijn een ‘ticket-to-the-top’ is. Zelfs de opmerking “Oh, nu kan ik zeker alleen nog de top bereiken als ik me om laat bouwen?” heb ik meerdere malen voorbij horen komen. Oei, is dat nodig om de top te bereiken? Wat is er gebeurd met: hard werken, handen uit de mouwen steken en authentiek zijn? Bekijk de lijst van de goudhaantjes maar eens. Een prachtige lijst met het toptalent van de toekomst. Dit is de groep toppers die het gewoon doet, zonder te zeuren. Die hun zaakjes goed op orde hebben, met of zonder kinderen? Jonge 40-ers die misschien niet door hun werkgever in de watten worden gelegd, maar die wel een mentaliteit hebben van ‘niet lullen, maar poetsen’. Wel weer typerend dat deze uitspraak verwijst naar schoonmaken, maar dat terzijde.

3. Anders is leuker Vooroordelen? Jazeker, die hoor ik vaak genoeg. Laatst nog: “Vrouwen die hard werken en de top willen bereiken zijn toch wel vaak bitches.” Mannen die zich in dezelfde situatie bevinden worden stoer gevonden omdat ze ergens voor gaan. Vrouwen kennelijk niet. Ook heb ik voorbij horen komen dat het toch moeilijk is om met vrouwen te werken, gezien alle emoties. ‘Help, mijn leidinggevende is een vrouw’ is daarvoor een passend tv-format. Maar als deze vrouwen hun emoties thuis laten en zich professioneel opstellen zijn ze weer ijskonijnen (met haar op hun tanden). Het is dus eigenlijk niet snel goed en er zijn altijd wel argumenten tegen te vinden. Zet deze argumenten eens aan de kant en bedenk hoe leuk het is om in een divers team te werken, waarin je elkaar kan versterken en dit ook terugziet in het resultaat. Als een kapsalon met elke dag nieuwe en kleurrijke klanten. Anders is gewoonweg leuker.

Wil Heijmans diverser worden dan zal er nog wel iets moeten veranderen. Dat je wordt gewaardeerd om wie je bent, anders mag zijn en leiderschap op sommige plekken misschien wel iets minder hiërarchisch mag. Meer coachend en meer ruimte voor flexibiliteit. Kortom, irriteer je niet, maar verwonder jezelf als je mensen ontmoet die anders zijn dan jij. Ga er open met een brede blik in, en ontdek hoe leuk dit is!

Dit is een kopie van de blog van Alma Krug, diversiteitsmanager bij Heijmans, voor reacties en vragen verwijzen we graag naar de originele blog: http://www.overruimte.nl/2012/diversiteit-past-altijd/

Hoogopgeleide vrouwen in Nederland zijn vaker STOP-vrouw dan TOP-vrouw. Maar waarom eindigt het overgrote deel van de hoogopgeleide vrouwen in Nederland als stopvrouw? Willen ze niet? Kunnen ze niet? Mogen ze niet? Dit onderzocht ik in mijn boek ‘(S)topVrouw! Het glibberige pad naar de bestuurskamer’. Want deze vragen intrigeren me mateloos en bovendien schiet het niet op. Nog altijd blijft het aandeel vrouwen in Raden van Bestuur en Raden van Commissarisen steken op 8%, terwijl al geruime tijd meer vrouwen dan mannen afstuderen…  waar blijven ze?

Klim en uitglijfactoren

Ik onderzocht daarom de klimfactoren en de ‘uitglij’ factoren… De klimfactoren van succesvolle vrouwen zijn:  doelgericht zijn, een visie hebben, het juiste team om zich heen vormen, veel zelfvertrouwen hebben, een rolmodel zijn, proactief zijn en een netwerk om zich heen creëren.  En waar precies glijden vrouwen uit op het pad op weg naar de bestuurskamer? Volgens henzelf is parttime werken de grootste drempel voor vrouwen om door te groeien naar de top (54%), op de voet gevolgd door een organisatiecultuur die vooral gericht is op mannen (48%).

Vrouwen zijn niet ambitieus en andere mythes

Maar als we dit weten, waarom gaat het in het publieke debat dan altijd over het ambitieniveau van vrouwen? Of dat nederlandse vrouwen niet zouden willen? In ‘(S)topVrouw’ reken ik af met deze mythes. Zoals dat vrouwen minder ambitieus zijn dan mannen en dat de zorg voor kinderen verband houdt met hun stagnerende doorstroom. Ons onderzoek laat zien dat vrouwen zelfs ambitieuzer zijn dan mannen, maar dat ze een ander beeld hebben bij deze ambitie. De ambities van vrouwen zijn meer inhoudelijk gericht en die van mannen juist op verticale groei en externe profilering. Door deze verschillen denken veel mensen dat vrouwen minder ambitieus zijn en wordt het potentieel van vrouwen vaak onderbenut.

De Krabbenmand

Vrouwen als Heleen Mees, Marike Stellinga en Elma Drayer, hebben hun positie in de krabbenmand ingenomen. Allemaal lijken ze te weten wat zogenaamd het beste voor ‘de vrouw’ zou zijn. Maar door met de vinger te wijzen naar ‘de vrouw’ zijn we geen stap verder gekomen. Het is toch juist de bedoeling dat zij die dat willen dit ook kunnen? Volgens mij draagt het veroordelen van vrouwen en mannen daar niet aan bij. Het geeft bovendien andere spelers die de doorstroom van vrouwen beinvloeden, zoals de overheid en het bedrijfsleven alleen maar meer redenen om alles bij het oude te laten.

Dus laten we ophouden met de krabbenmand en vooral hulde, waardering en respect tonen voor inspirerende topvrouwen! In mijn boek zette ik een aantal van hen (o.a. Marike van Lier Lels, Mirjam Sijmons, Marion Koopman en Ellen Faber) op bijzondere wijze in de spotlights. Waneer je hun indrukwekkende levensverhalen leest, snap je hoe belangrijk het is om vrouwen te ondersteunen onderweg naar de top, want het is een glibberig pad, vol hobbels en gaten.   

Feminisering van organisaties

En wat moeten organisaties doen om het aandeel vrouwen in de top te vergroten? Ik denk dat het tijd is voor een feminiseringslag binnen veel organisaties. Dit omdat vrouwelijk leiderschap onmisbaar is om als organisatie te overleven in de toekomst. Onderzoek laat zien dat organisaties met vrouwen in de top maar liefst 48 procent meer winst maken. Bovendien wordt tachtig procent van de aankoopbeslissingen door een vrouw genomen. Is het dan niet meer dan logisch om vrouwen door te laten stromen naar leidinggevende posities? De dialoog aangaan met je vrouwelijk talent en je organisatiestructuur en cultuur aanpassen om zodoende aan te sluiten bij de drijfveren van je vrouwelijk talent is de manier om te zorgen voor meer TOP vrouwen.

Nieuwsgierig geworden naar het boek? Ga naar de website van &samhoud women voor het bekijken van de interviews. Het boek (S)Top Vrouw! is vanaf half maart als e-book verkrijgbaar via de website van &samhoud women. Volg (S)Top Vrouw! daarnaast op twitter via #stopvrouw en @samhoudwomen.

… zo luidt het afstudeeronderzoek van Rielle Nij Bijvank, student Strategisch Human Resource Management aan de Universiteit van Utrecht. Het afstudeeronderzoek over topvrouwen in de bètasector is aanleiding van een door de Universiteit van Utrecht, &samhoud women en DHV georganiseerde studiemiddag voor HR- en Lijnmanagers. Zij waren op 28 oktober te gast in de prachtige Raadzaal in Utrecht.

Onderzoekster Rielle Nij Bijvank voerde haar onderzoek uit binnen ingenieurs- en adviesbureau DHV. DHV wilde door middel van het onderzoek een duidelijker beeld krijgen van wat er leeft en speelt onder vrouwelijke medewerkers. Dit zodat het diversiteitbeleid van DHV gericht aangescherpt kon worden, om de doorstroom van vrouwen naar de top te bevorderen. Rielle onderscheidt vijf succesfactoren:

  1. Erkenning van vrouwen als technisch professional en de bijbehorende facilitering van carrière mogelijkheden;
  2. De erkenning van vrouwelijke, mensgerichte kwaliteiten;
  3. De bevestiging van die kwaliteiten door middel van specifieke personeelsinstrumenten als coaching, intervisie en rolmodellen;
  4. Bewustwording en erkenning van de inzet van vrouwen die onder druk staan door de combinatie van werk en privé;
  5. Het ‘vrouw zijn’ en als zodanig ook benaderd worden.

Het belangrijkste knelpunt is de masculiene norm. Deze masculiene factoren komen voort uit de technische bedrijfscultuur, welke historisch zo gegroeid is. De bedrijfscultuur komt tot uiting in verschillende organisatiewaarden en –praktijken zoals de selectie van high potentials en de gewaardeerde profilering bij de klant.

Dat het onderwerp ‘hot’ is blijkt wel uit de verschillende vooraanstaande sprekers tijdens de middag. Caroline Princen (lid Raad van Bestuur ABN AMRO), Aad Veenman (voormalig President-Directeur Nederlandse Spoorwergen), Yvonne van Rooy (collegevoorzitter van de Universiteit van Utrecht) en Sybilla Dekker (voorzitter van Talent naar de Top) hebben hun visie op dit fenomeen op inspirerende wijze overgebracht. Hierna werden er met de aanwezigen discussies gevoerd in sub-groepen. Centraal tijdens deze discussie stonden de do’s en dont’s voor organisaties om de doorstroom van vrouwen naar de top te bevorderen. “Waar kunnen we morgen nog mee beginnen om de doorstroom van vrouwen in onze organisatie te verbeteren?” was de centrale vraagstelling binnen deze discussie. Een omstreden en ingewikkeld onderwerp, zo bleek uit de discussie. De uitkomsten van deze discussie werden aan het einde van de middag samengevat in een aantal do’s of tips en een aantal dont’s of flops. De belangrijkste do’s waren:

  • Stel quota in;
  • Coach vrouwelijk talent;
  • Maak diversiteit een leuk en bespreekbaar onderwerp door bijvoorbeeld gebruik te maken van zichtbare, luchtige flyers à la Loesje;
  • Zorg voor minimaal twee vrouwen in (selectie)commissies;
  • Vraag vrouwen proactief naar hun ambitie;
  • Kijk kritisch naar selectiecriteria;
  • Stel in selectieprocedures als eis dat 50% vrouwen moet zijn;
  • Just do it!
  • Zorg ervoor dat diversiteit beleid niet alleen binnen HR ligt;
  • Let op in-, doorstroom en behoud

De dont’s waren aanmerkelijk lastiger te benoemen. De dont’s die genoemd werden waren:

  • Wachten op urgentie;
  • Het benadrukken van het ‘vrouw-zijn’ in plaats van de kwaliteiten van de nieuwe manager

Al met al een zeer interessante middag maar zonder al te verassende conclusies. Wil je meer weten over dit onderzoek? Klik hier voor een interview met Rielle tijdens het programma “Leiderschap” op BNR.

Door Roos Wouters

De eerste dag dat ik weer tijd heb om stil te staan bij …alles eigenlijk, schijnt de zon. Zittend op mijn balkon adem ik de vitamine D in alsof ik vanonder water net op tijd boven kom en naar zuurstof hap. Ik leef nog. Met een glimlach van herkenning kijk ik naar de Krokusjes die nieuwsgierig hun kopjes naar de zon richten. De afgelopen maanden hebben ze zich kranig tegen sneeuw, hagel en vrieskou verweerd. En nu ze zich, vol goede moed, een weg naar de oppervlakte hebben gevochten staan ze daar, klein en kwetsbaar met trillende bloemblaadjes in afwachting van wat er komen gaat.

Terwijl de zon de binnenkant van mijn ogen rood kleurt keer ik in gedachten terug naar afgelopen najaar. Toen bereikte ik het punt dat alle debatten op elkaar begonnen te lijken. Telkens verzandde de discussie weer in de vraag of vrouwen wel willen werken en mannen wel willen zorgen. Toen Wouter Bos en Camiel Eurlings aangaven niet langer bereid te zijn hun privéleven in de vrieskast te zetten, werden hun motieven onmiddellijk in twijfel getrokken. Of Wouter Bos nu als professioneel huisvader breiend langs de zandbak zou gaan zitten; of zijn vrouw nu weer zou gaan werken; of het politieke tactiek van Wouter en Camiel was en of vrouwen ook zo bejubeld zouden worden als zij dezelfde keuze zouden maken. Om het allemaal nog wat smeuïger te maken werden Cisca Dresselhuys en Heleen Mees opgetrommeld die een ouderwets staaltje ‘mail-bashing’ opvoerden want mannen die een stap terug doen omwille van hun gezin zijn ofwel watjes of niet te vertrouwen. Cynisch had ik het debat gevolgd en verzucht: ‘ach ja, zo gaan die dingen: men praatte en praatte, men dronk een glas, deed een plas en alles bleef zoals het was’.

Gelukkig maakt mijn cynisme vrijwel meteen plaats voor hernieuwde strijdlust want nee, met praten alleen komen we er niet. Zeker niet als we de verkeerde vraag blijven stellen. De vraag is niet of maar hoe: hoe maken we het mogelijk voor de mannen die wél willen zorgen en de vrouwen die wél willen werken, want terwijl men druk is de motieven van Wouter en Camiel in twijfel te trekken, legt Job de vinger op de zere plek.

‘Het wordt tijd dat werkgevers hun organisatie aanpassen aan de komende generatie. Jonge vrouwen èn mannen willen zorg en carrière kunnen combineren. Uit enquêtes blijkt dat het overgrote deel van de nieuwe generatie schoolverlatende jongens zichzelf in de toekomst voor hun kinderen ziet zorgen, naast een uitdagende baan. Werkgevers die dat niet mogelijk maken lopen straks achter de feiten aan, niet alleen maatschappelijk maar ook economisch.’ (Job Cohen, Burgemeester Amsterdam 11-8-2009)

De vraag is dus hoe we kunnen voorkomen dat werkgevers achterblijven. Daar moet uiteraard over gepraat worden, maar we weten pas wat werkt als we het ook proberen. Dus besloot ik de afgelopen maanden alles op alles te zetten om mensen bij elkaar te verzamelen die mijn initiatief ondersteunen dat bedrijven moet prikkelen en stimuleren meer gezinsvriendelijk, flexibel en sociaal innovatief beleid te voeren. Kranig heb ik mij verweerd tegen twijfels van anderen die zich afvroegen of dit wel de manier is en of dit wel zin heeft. Vol goede moed heb ik mij een weg naar de oppervlakte gevochten en samen met Rutger Groot Wassink (van Papaplus) en Judith Ploegman (oud voorzitter van FNV Jong) de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! opgericht. En daar staan ik dan, klein en kwetsbaar, trillend op mijn benen in afwachting van wat er komen gaat.

Of wij het verschil gaan maken? Er is maar een manier om daar achter te komen…doen jullie mee?

Door Bo Braakman

Zaterdag 6 maart 2010

WOMEN Inc. Festival, een festival met vrouwen, héél veel vrouwen zelfs, alleen maar vrouwen? Nee dat niet, op zaterdagmiddag in het Westerpark was een zaal gereserveerd voor een debat over de doorstroom van vrouwen naar topposities in organisaties. En dit debat werd gevoerd door mannen, en niet de minste… Het gezelschap bestond namelijk uit; Salem Samhoud (partner/founder &Samhoud), Alexander Rinnooy Kan (voorzitter Sociaal Economische Raad (SER)), Jeroen Smit (journalist/auteur van o.a. ‘de Prooi’), Baptiest Coopmans (Raad van Bestuur van KPN) en Theo Rinsema (algemeen directeur Microsoft). De presentator, Jort Kelder, probeerde door het stellen van kritische vragen de mannen met elkaar te laten debatteren.

Het is Pakistan in de polder”, volgens Jort Kelder hij bedoeld hiermee dat slechts 7% van de topposities in Nederland bekleed worden door vrouwen en dat de mannen dus de regie in handen hebben. Moet Nederland dan een voorbeeld nemen aan het Zweedse model, wat betekent dat we het aantal vrouwen in de top moeten bevorderen door het instellen van een quotum? Of kan dat ook op een andere manier?

De meningen van de heren waren duidelijk verdeeld. Alexander Rinnooy Kan is geen voorstander van het instellen van een quotum, hij vindt het een teken van armoede om iets te regelen bij wet wat zo vanzelfsprekend zou moeten zijn. Daar kunnen we hem eigenlijk geen ongelijk in geven! Jeroen Smit is echter wél een voorstander van het instellen van een quotum, als vrouwen in het huidige tempo doorstromen als nu gebeurt, dan duurt het tot 2090 (dat betekent de kleinkinderen van onze kleinkinderen!) voordat 30% van de topfuncties door vrouwen zijn bezet. Volgens Jeroen moet er een quotum ingesteld worden zodat in 2020, 40% van de topfuncties door vrouwen wordt bekleed. Dit is volgens hem dé manier om het probleem op te lossen, hij denkt namelijk dat het ‘glazen plafond’ alleen maar ‘top down’ te breken is. Over de noodzaak van diversiteit in organisaties waren beide mannen het roerend eens. Diversiteit zorgt voor betere afwegingen, betere besluitvorming en uiteindelijk voor betere financiële resultaten.

Gelukkig, zijn er topmannen uit het bedrijfsleven die investeren in de participatie en doorstroom van vrouwen! Kan het probleem dan toch op een andere manier worden opgelost? Een aantal ‘first movers’ vertelden hoe zij zich hier voor inzetten.

Als eerst, Baptiest Coopmans hij realiseert zich dat als KPN over 30 jaar nog steeds succesvol wil zijn er nu actie ondernomen moet worden. Als de huidige 17% vrouwen in de top van KPN in de toekomst niet verhoogd wordt dan voorziet Babtiest grote problemen, niet alleen door gebrek aan diversiteit maar er zal ook een groot gebrek aan talent ontstaan. Daarom heeft de organisatie ‘harde’ doelen gesteld, over 5 jaar zal minimaal 25% van de top uit vrouwen moeten bestaan.

Het goede voorbeeld wordt gegeven door Salem Samhoud, hij heeft met zijn adviesbureau &Samhoud al verscheidene prijzen binnengehaald waaronder de ‘moderne man’ prijs. “Ik ga normaal met mensen om, en daar krijg je in Nederland prijzen voor”, aldus Salem. Wij zijn geen vrouwvriendelijke organisatie maar een mensvriendelijke organisatie, de mannen die achter de vrouwen staan zijn eveneens van groot belang. Het gaat juist om tevreden medewerkers, want daardoor krijg je tevreden klanten wat zorgt voor een steeds succesvollere organisatie. Het is van groot belang dat mensen zichzelf kunnen zijn, dan presteren ze ook op hun best. De bedrijven die weg gaan van het klassieke aandeelhouders denken zijn de winnaars van de toekomst, we moeten niet denken in termen van kosten maar juist van opbrengsten. Volgens Salem hebben de echt goede bedrijven helemaal geen quotum nodig, die zien zelf in dat investeren in medewerkers belangrijk is en veel oplevert! Dit is terug te zien in zijn eigen organisatie, daar komen de vrouwen zelfs bij bosjes binnen en die gaan ook niet meer weg.

Tot slot voegde ‘new man’ Theo Rinsema zich aan het debat toe, als algemeen directeur van Microsoft wordt hij herkend als ‘first mover’ maar hijzelf is nog lang niet tevreden. Microsoft heeft grote veranderingen doorgemaakt de afgelopen jaren, zo is thuiswerken mogelijk gemaakt en worden medewerkers steeds meer gemanaged op vertrouwen in plaats van output.

Salem Samhoud sprong er tijdens het debat tussenuit als de ‘new man’, de vrouwen in de zaal stonden volledig aan zijn kant. “Vrouwen kunnen zich in alle richtingen plooien maar val ze niet lastig met targets”, aldus Salem. Uit reacties na afloop van het debat en op Twitter bleek dat veel vrouwen geïnspireerd zijn door zijn verhaal. Bezoeksters van de talkshow hebben massal ‘getweet’: “Op tijd naar huis voor de kinderen, dacht aan Salem Samhoud op WOMEN Inc.” “Salem Samhoud from &Samhoud was very inspirational during WOMEN Inc. ‘fast movers’ talkshow”, “Zonder een goede vader te zijn kun je niet goed een bedrijf leiden zei Salem Samhoud op WOMEN Inc. een indrukwekkende uitspraak voor een man”.

Ze bestaan dus wel degelijk, topbedrijven die zich inzetten voor vrouwelijk talent! Laten we hopen dat steeds meer bedrijven deze verantwoordelijkheid gaan nemen, ze moeten tenslotte van de samenleving een ‘license to operate’ verdienen. Als je als organisatie goed bent voor medewerkers en omgeving dan benut je kansen, talenten en uiteindelijk is het ook goed voor de organisatie zelf! Kom op, waar wachten we nog op?! ‘Together we build a brighter future!’

Door Roos Wouters

Met een stoute blik sta ik op een woensdagmiddag voor een grote zaal vol bedrijfskundestudenten. De studievereniging Synergy heeft me uitgenodigd om tijdens het congres over sociale innovatie een lezing te houden over het Nieuwe Werken: hoe een ideale combinatie van werk en privé tot stand komt voor werknemers en werkgevers. Aangezien de aanwezige studenten met grote waarschijnlijkheid managers zullen worden, grijp ik de kans om hen uit de droom van Het Oude Werken te helpen met beide handen aan.

Vol uitdagende verwachting glimlach ik de zaal vol jongens en meisjes in. Ze hebben zichzelf voor de gelegenheid in hun keurigste, uiteraard zwarte (mantel-)pakken gehesen en kijken mij als hongerige eekhoorntjes aan. Leergierig hoe ze De Nieuwe manager kunnen worden. Wanneer mijn lezing begint hebben ze er al een lange dag op zitten. Allerlei hooggeleerde heren, eveneens in het zwart gestoken, hebben hen in allerlei toonaarden laten horen dat Nederland, wil ons land zijn concurrentie positie behouden, nu moet gaan inzetten op sociale innovatie. Ook hebben ze te horen gekregen dat deze sociale innovatie vooral te bereiken is door een andere manier van werken en dus ook door een andere manier van leiding geven. Kenniswerkers kunnen pas innovatief te werk gaan als ze er de ruimte en vrijheid voor krijgen. Maar wat dat betekent is tot dan nog tamelijk abstract gebleven en daar wil ik verandering in brengen. Enthousiast steek ik van wal; ‘Weten jullie wat Het Nieuwe Werken betekent voor De Nieuwe Manager?’ Hun hongerige ogen en oren sperren zich open. ‘Het betekent dat het droombeeld dat de meeste van jullie van een managersfunctie hebben in de praktijk wel eens vies tegen kan vallen.’ Verward staren ze me aan. Voor zover ik hun onverdeelde aandacht nog niet had heb ik die nu. Brutaal ga ik verder; ‘Ik weet zeker dat een aantal van jullie fantasieën heeft over een management functie als één met macht, status en aanzien. Zo’n functie waarin jij leiding geeft aan een x aantal mensen die altijd aanwezig zijn. Jij bepaalt wat er te gebeuren staat, jij beschikt over een eigen parkeerplaats en jij hebt de grootste kamer met het mooiste uitzicht want jij bent “baas”.’ Er wordt zenuwachtig heen en weer geschoven. ‘Dus als ik jullie was zou ik nu bij mezelf te rade gaan of dit de functie is waar je van droomt want wil je echter een manager van de toekomst zijn dan ziet deze functie er echt heel anders uit! De Nieuwe Manager is bescheiden, ondersteunt en faciliteert. Deze manager weet het beste uit zijn of haar personeel te halen door hen het vertrouwen, de ruimte en de flexibiliteit te geven die zij nodig hebben om de gewenste output te leveren, om de goede balans tussen werk en privé te vinden en zelfs om te ‘lummelen’. Want tijdens dat ‘lummelen’, zo hebben jullie vanmiddag van de professor doctor Volberda vernomen, ontstaan de beste ideeën. Stel jezelf eens de vraag of deze dienende, coachende rol ook de rol is die jullie voor ogen hadden toen jullie aan deze studie begonnen?’ Als ik de gezichten van de studenten zie weet ik dat het nu pas tot ze doordringt. Sommigen kijken beteuterd. Toch heb ik ze in feite niets anders gezegd dan wat de hooggeleerde heren eerder die middag hebben verkondigd, maar doordat deze heren hun autoriteit mede aan het oude management ontlenen en er ook als de oude autoriteiten uitzien, konden ze lullen als brugman, de leergierige studenten wilden later als ze groot zijn in hun schoenen staan. Pas nu een jonge vrouw ze onomwonden vertelt dat de nieuwe werknemer niet meer bereid is om op oude voet voor dit soort heren te werken, lijken hun de schellen van de ogen te vallen. Om ze niet meteen zodanig te ontmoedigen dat ze stoppen met hun studie voeg ik er bemoedigend aan toe dat De Nieuwe manager die erin slaagt zijn medewerkers werkelijk te stimuleren op ongelooflijk veel waardering en respect kan rekenen en dat je daar veel meer status aan ontleent dan aan die ‘corner office’ met parkeerplek.

De dagvoorzitter, die tevens de hoogleraar sociale innovatie aan de universiteit Nijmegen is, heeft het in ieder geval begrepen. Hij sluit de dag af met de opmerking dat hij inderdaad misschien niet erg representatief is voor wat hij verkondigd en nodigt de studenten daarom uit om in het vervolg wat meer feedback te geven. Hoffelijk stapt hij van het ‘hooggeleerde heren podium’ en erkent dat de studenten niet alleen veel van hem kunnen leren maar dat hij ook nog veel van zijn studenten kan leren. Ik hoop maar dat ze niet al te veel geconditioneerd zijn.

Terwijl ik even later diep in mijn jas en muts weggedoken op een tochtige bushalte sta te wachten hoor ik twee voorbij fietsende studentes tegen elkaar zeggen; ‘Dat verhaal van die Roos zette me echt aan het denken, heel inspirerend!’ Met goede hoop glibber ik door de sneeuw naar huis…

Wij zijn trots op de publicatie van het artikel van Carolien in de Trouw op 7 januari 2010.

In het artikel stelt Carolien de volgende vraag ter sprake: zijn vrouwen minder ambitieus dan mannen? Volgens de econome Stellinga in het boek ‘De mythe van het glazen plafond’ wordt het gebrek aan topvrouwen veroorzaakt door een gebrek aan ambitie. In de praktijk lijkt het echter niet zo te zijn dat vrouwen minder ambitieus zijn. &Samhoud Women onderzocht samen met Leap! en Blauw research welke waarden een bedrijf moet creëeren om vrouwelijk talent aan te trekken en te behouden. De doorgroeimogelijkheden binnen een bedrijf zouden dan ook meer gericht moeten zijn op de kernwaarden die vrouwen belangrijk vinden: de mogelijkheid iets voor anderen te betekenen, het teamgevoel, de mate van waardering, het kunnen realiseren van je persoonlijke visie, etc. In de discussie zou dan ook niet ter sprake moeten worden gesteld of vrouwen meer of minder ambitie hebben, maar welke ambities zij hebben.

De meeste vrouwen lopen nu eenmaal niet warm voor enkel en alleen een lease auto…

Laat de harde cijfers voor zichzelf spreken en stop met het verheffen van persoonlijke ervaringen tot ‘bewijzen.’ Dat is de boodschap van het boek De mythe van het glazen plafond, dat econome Stellinga onlangs publiceerde. Volgens haar wordt het gebrek aan topvrouwen niet veroorzaakt door het glazen plafond maar door een gebrek aan ambitie. Als oprichter van &Samhoud Women, dat streeft naar meer vrouwen aan de top en dit doet door het aanbieden van een netwerk, een female leadership programma en door vrouwen te bemiddelen naar een nieuwe baan, spreek ik wekelijks legio vrouwen die op het punt staan af te haken. Harde cijfers tonen aan dat dit niet komt door een gebrek aan ambitie.

Ontzettend ambitieus stromen deze vrouwen uit de universiteiten, lachend rollen ze door de eerste 3 a 4 carrièrestappen heen. Maar dan speelt de behoefte aan zingeving op; wat draag ik bij, wil ik wel mijn CEO worden? Word ik genoeg gewaardeerd? Wegen de kosten wel tegen de baten op? Vaak luid het antwoord op deze vragen: ik vertrek; ik begin voor mijzelf, ga minder werken of ik stop er helemaal mee. Niet omdat zij hun ambitie plots verloren zijn maar doordat vrouwen gewoon geen mannen zijn. Vrouwen hechten belang aan andere kernwaarden. De doorgroei van vrouwen vergt dan ook een ander businessmodel dan dat van mannen.

Samen met Blauw research en LEAP! onderzocht Samhoud Women de succesfactoren van Female Leadership. Wij stelde ons de vraag welke waarde je zou moeten creëren om vrouwelijk talent aan te trekken en te behouden? Uit dit onderzoek blijkt dat vrouwen vaker voor zelfontplooiing gaan, terwijl manen meer waarde hechten aan inkomen en invloed. Vrouwen vinden het belangrijker om een bijdrage aan de organisatie te leveren en om daar erkenning voor te krijgen terwijl mannen het belangrijker vinden om zichzelf te kunnen zijn en plezier in hun werk te hebben. Succesvolle vrouwen zijn gemiddelde ambitieuzer dan de succesvolle mannen, vrouwen werken bijna net zoveel, hebben net zoveel kinderen en hebben vaak zelf ook een succesvolle hardwerkende man. Het belangrijkste verschil tussen mannen en vrouwen is dat mannen meer gericht op zijn eigen presteren en vrouwen meer op het team.

Het huidige businessmodel dat doorgroei moet stimuleren kent echter waarde toe aan een hoog salaris, een grote lease auto, het aantal vierkante meter van je ‘corner office’ of het aantal mensen dat aan je rapporteert. Dit ‘business model’ spreekt vooral mannen aan. Het business model dat vrouwen aanspreekt hecht waarde aan de mogelijkheid om iets te betekenen voor anderen, aan de waardering die je krijgt, aan een teamgevoel, aan de mogelijkheid om flexibel om te gaan met waar en wanneer je werkt en aan het realiseren van je persoonlijke visie.

Doordat succesvolle vrouwen zich nu aanpassen aan de mannelijke cultuur, blijven de ongeschreven regels over ‘goede leiders’ bestaan. Dit maakt het voor vrouwen die hiervan afwijken moeilijker om door te groeien. Wordt er dan ook nog te weinig aandacht besteed aan de kernwaarden waar vrouwen belang aan hechten, dan zullen vrouwen voortijdig afhaken en de handdoek in de ring gooien hetgeen een enorm economische verlies betekend. Binnen de Europese Unie wordt er in 2040 een tekort op de arbeidsmarkt van 24 miljoen mensen verwacht. Als vrouwen op dezelfde wijze inzetbaar zouden zijn als mannen in het arbeidsproces dan zal dat teruggebracht kunnen worden naar 3 miljoen. Bovendien controleren vrouwen het leeuwendeel van de aankoopbeslissingen! De verwachting is dat binnen nu en 5 jaar vrouwelijke consumenten wereldwijd 28 miljard dollar per jaar gaan besteden en 18 miljard dollar gaan verdienen. Dit is een groeimarkt die twee keer zo groot is als die van China en India samen. Wat een potentieel! En wat wordt er slordig mee omgegaan.

Voorkom de uitstroom van het vrouwelijk potentieel door te investeren in nieuw divers leiderschap dat oog heeft voor de waarden waar vrouwen belang aan hechten. Harde cijfers tonen namelijk aan dat vrouwen wel twee keer zo ambitieus als mannen, ze ambiëren alleen wat anders!

A global research has been conducted on ‘connection’. In 14 counties ‘&intoconnection’ researched what it means to people to be strongly or weakly connected. This research proves a.o. that connection has a positive influence on the lives of people. 

If we look at the figures and ask if women are better connected than men, we can safely say: “Yes, a little”. In most countries women are a little bit better connected than their male companions. Closer studies show that men are slightly better connected with themselves: especially when they are young they seem to know better what they want in life and how they can get it. However, it seems that for women, wisdom comes with age. By the time they reach their 40’s, they have taken over the men and score about the same on these topics. 

So far, these results seem to match our prejudiced stereotyping of men and women. Men – especially the young and ambitious ones – are mainly focused on themselves and attaining a successful career and see others as competition rather than intimate companionship. Women, being softer and more social, are much better connected to others, which suits with a more ‘domestic’ choice of career. “Hey, isn’t that our nature?!” And again, these very political incorrect assumptions seem to be correct when we look at the results. When we examine the figures, the big difference that makes women better connected, is indeed being made when we include the results of connection with others. Women score significantly higher than man. 

For all men who think they finally have some statistic to prove their superior role; I’m sorry to disappoint you. The connection with others that is measured here goes much deeper than superficial blabbering.

So this is the moment where we should abandon our stereotypes (if you hadn’t already; welcome to the 21st century). The connection that we have measured is closely related with personal success. Being well connected means that you will be more successful. It enables people to engage in better and more valuable relationships in which it is much easier to realise your personal goals. So if connection is the key to success, and men regard themselves as competitive strivers for success, then it appears that they are being beaten by the women!

So men should not shove the importance of connection aside because they are too busy with their successful career. They should not dismiss the concept as “soft”. If you want to achieve success in life, perhaps it is a good idea to have a few meetings with your female colleagues and learn something from their abilities to connect! 

One final question: what about the men in France and Italy? Or should I say what about the women over there? They seem to be equally connected. Might we conclude that they are more connected with their feminine side over there? 

For more information on the global research or of the &intoconnection movement that inspires people to connect, see www.intoconnection.com or join us on Facebook or Linkedin.