Posts Tagged ‘Werk’


 

Ons Huis van Verbinding aan de Parkstraat zindert van de spanning want we krijgen meer dan tachtig ambitieuze, hoogopgeleide vrouwen op bezoek! Nu is dat op zich niet bijzonder want het &samhoud women netwerk komt vijf keer per jaar bij elkaar. Maar deze keer hebben we wel een hele uitdagende doelstelling, namelijk de kloof tussen bedrijven die vrouwen zoeken en werkzoekende vrouwen dichten… Dat het een actueel thema is, blijkt wel uit het grote aantal aanmeldingen. Helaas moeten we ‘nee’ verkopen aan meer dan 40 mensen.

Al jarenlang bemiddelen we ambitieuze vrouwen naar een nieuwe baan in opdracht van organisaties die dolgraag meer vrouwen in de (sub)top van hun organisatie zouden zien. Voor bijna alle organisaties met doelstellingen rondom de in- en doorstroom van vrouwen geldt dat deze doelstellingen niet gehaald kunnen worden met het verbeteren van de interne doorstroom. Ze zullen simpelweg veel meer vrouwen moeten aantrekken en laten instromen. Maar hoe kan het dan toch dat we nog zo vaak stuiten op allerlei hindernissen, vooroordelen en onbegrip?

Daarom organiseerden we deze avond waarin we zowel werkzoekende vrouwen aan het woord laten alsook bedrijven die meer vrouwen willen aannemen. We beginnen met een arenadiscussie met een zestal supervrouwen aan het woord. En allemaal delen ze hun ervaringen in het oriëntatie-, werving- en selectieproces. Het blijkt geen sinecure, dat solliciteren. De voorbereiding (en dan vooral dondersgoed weten wat je zelf wilt en kan) blijkt het halve werk. De aanwezige vrouwen geven aan vooral behoefte te hebben aan persoonlijke aandacht in het hele werving- en selectieproces. En het gevoel dat de gesprekspartner of de organisatie waar ze praten authentiek is, meent wat ze zegt, zegt wat ze doet. Ook daarom wordt er veel belang gehecht aan het inzetten van het netwerk en het aangaan van oriënterende gesprekken. Zo’n gesprek zegt vaak veel meer dan de website of de advertentie.   

Niet geheel onverwacht blijkt flexibiliteit in waar en wanneer werken enorm belangrijk voor de aanwezige vrouwen. En dat is nogal eens een struikelblok. Myriam deelt onze ervaringen dat vrouwen hier ook nogal eens star in kunnen staan, terwijl je mannen vaak ziet denken; ‘als ik eenmaal ben aangenomen dan regel ik het wel’. Een goede tip is om vooral niet over het aantal uren te spreken maar over het aantal dagen dat je beschikbaar bent voor je werkgever. Er komt een stortvloed aan vragen uit de zaal, zoals; ‘hoe verander je van branche’ en ook ‘hoe maak je goed gebruik van headhunters’ tot ‘hoe pak je dat oriënteren en onderhandelen nu precies aan?’. De ervaringen vliegen door de zaal en er worden veel nuttige tips uitgewisseld.

Na de pauze wordt het nog spannender want dan betreden vijf recruitment/hr managers de binnenring van de arena (van de organisaties Bloozm, PGGM, Phillips, Akzo Nobel en KPN). Fantastisch dat ze hun ervaringen willen delen maar ook spannend! Een spervuur aan vragen volgt. Het blijkt wel dat het onderwerp (gender)diversiteit soms lastig in de praktijk te brengen is. Ook deze recruiters hebben regelmatig moeite om vrouwen intern te ‘verkopen’. En helemaal als je als organisatie überhaupt moeite hebt om vrouwen aan te trekken, dan is het dubbel zo lastig om het aantal vrouwen in de instroom omhoog te krijgen. Mooi aan te sluiten bij de wensen van vrouwen lijkt het selecteren op waarden i.p.v. alleen op competenties. Ook wervingsacties speciaal gericht op vrouwen boeken veel succes. Ook hier veel aandacht voor netwerken en het gebruik maken van de wervingskracht van de vrouwelijke werknemers. De arenadeelnemers hebben moeite met het benoemen van typisch vrouwelijk gedrag in het sollicitatieproces. Mogelijke beelden, zo zouden ze langer twijfelen, minder flexibel zijn en minder goed onderhandelen dan mannen, worden niet door iedereen gedeeld.

Dit is ook iets dat ik me tijdens de arenadiscussies meer en meer afvraag; wat is nou precies de feminiene touch is als het gaat om oriënteren en solliciteren? Het lijkt lastig de vinger er op te leggen en misschien is er wel helemaal niet zo’n groot onderscheid. Behalve dan de behoefte om tijd- en plaatsonafhankelijk te werken, waarvan vrouwen aangeven dat dit toch wel echt een eerste ‘werkbehoefte’ is en waar mannen doorgaans veel diffuser instaan. Maar dit ene onderscheid maakt in de praktijk al een wereld van verschil. Wee dus de organisaties waar het ‘nieuwe werken’ nog altijd een verre toekomst is: u sluit rond de 50% van het op de arbeidsmarkt aanwezige talent stelselmatig uit!  

De gesprekken zetten zich tijdens de borrel voort en duurden tot in de late uurtjes. Tevreden sloten wij de deuren na afscheid te hebben genomen van de laatste gasten, in de wetenschap dat we hopelijk de kloof een klein beetje kleiner hebben kunnen maken.

 Tips voor werkgevers die vrouwen zoeken

  • Toon authentieke interesse in de gesprekspartners en de meer vrouwelijke competenties
  • Zorg dat de procedure zorgvuldig en met aandacht wordt doorlopen
  • Zorg dat de gesprekken een dialoog zijn en vraag ook eens aan de kandidaat; ‘wat heb jij nodig?’
  • Ga voor Het Nieuwe Werken, maak flexibel werken mogelijk!
  • Kijk verder dan het CV, focus je op iemands waarden en motivatie
  • Benut de kracht van netwerken (vooral die van je eigen medewerkers)
  • Persoonlijk contact is heel belangrijk, vrouwen willen graag gezien worden. Investeer daarin en geef aandacht
  • Focus op het naar voren brengen van de waarden en de cultuur van de organisatie
  • Bedrijven met een masculien imago; doe daar gericht iets aan, je hebt iets goed te maken

Tips voor werkzoekende vrouwen

  • Neem het initiatief voor een echt oriënterend gesprek
  • Switchen van branche? Of zoek je ergens een opening? Gebruik je netwerk!
  • Geef niet te snel je wensenlijstje weg
  • Toon lef en durf, ga ook voor iets dat je wellicht nog niet perfect kan
  • Sluit geen compromissen over wat werkelijk belangrijk voor je is maar wees flexibel op al het andere
  • Praat over uren die je wilt werken, niet over dagen en regel vervolgens de flexibiliteit zelf
  • Neem de regie van je oriëntatie en sollicitatieproces in eigen handen (wat wie wat waar sta je voor)
  • Doorleef je boodschap, presenteer en verkoop!
  • Verdiep je in het bedrijf waar je op gesprek gaat
  • Straal zelfvertrouwen uit en weet wat je waard bent (juist ook in salaris onderhandelingen)

Netwerkbijeenkomst Vrouw&Recruitment 7 februari 2012

Een digitale zomerdag. Wat vrije uurtjes. Geen wetenschap. Geen experts. Geen BN’ers. Geen activisten. Geen influencers. Geen OPZIJ, WomenInc., Female Factor, The Next Women, Women Rights Organisation, UN for women, Forbes, CEO ME, FEM en ga zo maar door. Zware onderwerpen evenmin. Kortom, een simpele setting. Slechts een groep jonge heren en dames (ik ben zo hoffelijk om de mannen voor te laten gaan) die het tegenover elkaar opnemen in een chatsessie die veel weg heeft van het programma dat ooit op RTL werd uitgezonden, namelijk Man/Vrouw. Hilarische televisie destijds waarbij Beau van Erven Dorens en Linda de Mol de vooroordelen over mannen en vrouwen onder de loep namen. (more…)

Door Roos Wouters

Ondanks mijn gebruikelijke ochtendhumeur, doe ik mijn best mijn goede voornemens na te komen. Al zal het waarschijnlijk niemand opvallen dat ik vandaag geen joggingpak draag, omdat het ‘maandag mamadag’ is, toch sta ik wat vroeger op en dwing ik mijzelf mooie kleren aan te trekken. De enkele keer dat ik de kinderen naar school breng is het me namelijk opgevallen dat ik ongeveer de enige ben die er volkomen verslonst bijloopt. Bovendien sinds ik ergens gelezen heb dat je makkelijker succes boekt als je er ook succesvol uitziet, probeer ik mijn gympen wat vaker te verruilen voor een paar ambitieuze hoge hakken.

Even later glibberen mijn zoon, dochter en ik op de fiets de straat op. Sam (9) heeft zijn fiets weer eens ergens laten staan, waardoor hij nu bij mij achterop moet, terwijl Julia (5) voorop zit. Topzwaar slinger ik, volledig bezweet, de stad door met gevaar voor leven, want mijn hoge hakken bieden geen enkel houvast in de sneeuw. Dat blijkt ook als ik met drie volle boodschappentassen de brug op probeer te komen. Mijn fiets is zo zwaar dat ik moet afstappen, maar als mijn elegante schoenen de grond raken verlies ik onmiddellijk alle grip en glijd de brug weer af. Mannen die voorbij fietsen kijken vertederd naar dit ´typisch Amsterdamse moeder´ tafereeltje.

Eindelijk thuis gekomen strijk mezelf weer in de plooi en ga parmantig achter mijn laptop zitten. Ik surf even langs NU.nl en blijf hangen bij de kop ‘Millenniumvrouwen willen alles.’ Ik weet niet of ze mij bedoelen, maar ik voel me onmiddellijk aangesproken. ´Terwijl het voor veel mensen een dagelijkse strijd is´, zo gaat het stukje verder, ´denken jonge vrouwen dat ze zelf de perfecte balans tussen werk en privéleven zullen vinden.’ Uit een enquête van managementadviesbureau Accenture, waaraan zo’n 1000 fulltime werkende vrouwen tussen de 22 en 35 jaar meededen, blijkt dat jonge vrouwen niet alleen een goede verdeling tussen werk en privé willen; het werk moet ook nog ’s voldoening brengen en flexibele uren bieden. Maar liefst 94 procent van hen verwacht te zullen slagen in het vinden van de goede balans. Als obstakel noemt 30 procent de salarisschalen. Het salaris van vrouwen, zo meld NU.nl, is nog altijd 20 procent lager dan dat van mannen, al lijkt het verschil wel af te nemen. Jonge vrouwen (16 tot 34) verdienen ongeveer 9 procent minder dan mannen van die leeftijd.

Tevreden klos ik op mijn pijnlijk ambitieuze schoeisel naar de keuken om een kopje koffie in te schenken. Het gaat dus de goede kant op met deze jonge veeleisende vrouwen, bedenk ik mij. Zeker in Amerika, zo lees ik verder. Op korte termijn zal ongeveer de helft van de Amerikaanse arbeidsmarkt uit vrouwen bestaan en de ‘millenniumvrouwen’, geboren na 1980, nemen hiervan een derde voor hun rekening.

In gedachte zie ik Joost en mij weer door New York struinen waar we onlangs waren. Daar vullen de ambitieuze vrouwen in mantelpak en sportschoenen het straatbeeld. Joost en ik hebben vol verbazing toegekeken hoe ze zonder blikken of blozen hun gympen pas voor de deur van hun kantoor inruilen voor hun hoge hakken. En ik maar denken dat ik lekker bezig ben, wat dat betreft kan ik nog heel wat van die Amerikaanse dames leren. Bespaar jezelf de onzin en zet je energie pas daar in waar het echt nodig is.

Als ik de kinderen weer uit school haal heb ik de hoge hakken inmiddels ingeruild voor sneakers. Onderweg wil mijn dochter weten waarom ik glimlach. ‘Ach schat,’ zeg ik schamper, ‘je rare moeder heeft weer van die blaadjes zitten lezen, waardoor ze dacht dat haar ambitie in d’r schoenen zat.’ Julia haalt niet begrijpend haar schouders op. Vol trots bedenk ik dat dit haar niet snel zal gebeuren. Mijn millennium dochter wil ook alles maar zij doet nooit iets waar ze het nut niet van inziet. En gelijk heeft ze want een balans vinden op hoge hakken in de sneeuw is simpelweg gekkenwerk!

Wij zijn trots op de publicatie van het artikel van Carolien in de Trouw op 7 januari 2010.

In het artikel stelt Carolien de volgende vraag ter sprake: zijn vrouwen minder ambitieus dan mannen? Volgens de econome Stellinga in het boek ‘De mythe van het glazen plafond’ wordt het gebrek aan topvrouwen veroorzaakt door een gebrek aan ambitie. In de praktijk lijkt het echter niet zo te zijn dat vrouwen minder ambitieus zijn. &Samhoud Women onderzocht samen met Leap! en Blauw research welke waarden een bedrijf moet creëeren om vrouwelijk talent aan te trekken en te behouden. De doorgroeimogelijkheden binnen een bedrijf zouden dan ook meer gericht moeten zijn op de kernwaarden die vrouwen belangrijk vinden: de mogelijkheid iets voor anderen te betekenen, het teamgevoel, de mate van waardering, het kunnen realiseren van je persoonlijke visie, etc. In de discussie zou dan ook niet ter sprake moeten worden gesteld of vrouwen meer of minder ambitie hebben, maar welke ambities zij hebben.

De meeste vrouwen lopen nu eenmaal niet warm voor enkel en alleen een lease auto…

Het Nieuwe Werken

Op een donderdagmiddag in december besluit ik het eens helemaal anders aan te pakken. Vandaag geen lezing over de werk-privé balans of over de voordelen van diversiteitbeleid maar een conferentie over iets veel omvattender. Sinds ik ontdekt heb wat milieuvervuiling, werk-privé balans, ziekteverzuim, deeltijdbanen, fileproblematiek, en de vergrijzing met elkaar gemeen hebben, ben ik helemaal om. De overeenkomstige oplossing heet Het Nieuwe Werken.

Wat dat is? Het kan van alles zijn. Niet elke werknemer heeft dezelfde behoeften, en niet elke werkgever kan dezelfde voorzieningen bieden, daarom is Het Nieuwe Werken haast net zo divers als de bevolking. Het staat voor tijd- en/of plaatsonafhankelijk werken zodat de werknemers die flexibiliteit krijgen die ze nodig hebben met als fijne bijkomstigheid dat ook de file- en milieuproblematiek erdoor vermindert. Wat wil een mens nog meer! Op naar een conferentie over Het Nieuwe Werken dus.

Hooggehakt, in vrolijke kleuren stap ik de jaarbeurs Utrecht binnen. Daar val ik meteen uit de toon. De enorme hal is gevuld met mannen in eentonig getinte pakken. Het is zo overweldigend dat ik spontaan in de lach schiet. De man naast me trekt verbaasd zijn wenkbrauw op. Ik gniffel: ‘Het lijkt hier wel de filmset van Men in Black’. De man, die net zijn jas uitrekt en ook in het zwart blijkt te zijn, ziet de humor er niet van in. Binnensmonds mompel ik dat we het vandaag vast niet over het percentage topvrouwen gaan hebben.

In de zaal valt me op dat Het Nieuwe Werken vooral ‘hot’ is onder mannen op Leeftijd. Nog wat onwennig vraag ik me af wat die oudere heren nu met het verbeteren van de werk-privé balans hebben? Gelukkig wordt dat al snel duidelijk. Hier bekijkt men Het Nieuwe Werken vanuit de werkgever want, zo blijkt: Het Nieuwe Werken is keiharde business.

Iemand van Vodafone vertelt wat Het Nieuwe Werken hen allemaal heeft opgeleverd: ‘Het bespaart ons 40% kantoorruimte, 60% facilitaire kosten,  22% brandstof en 10.000 KG papier verbruik per jaar.’ Een man van KPN vervolgt dat zijn bedrijf op jaarbasis een besparing van maar liefst 283.000 uren reistijd heeft weten te realiseren. Dat staat gelijk aan 19 miljoen kilometer minder op de weg, waardoor er effectief 2,8 kiloton minder CO2 is uitgestoten. Bovendien bespaart het ook nog eens veertien miljoen euro netto. De directeur van thuiszorgbureau Eykenburg doet daar nog een schepje bovenop: ‘Het Nieuwe Werken bespaart ons bedrijf niet alleen kosten, het levert ons ook geld op! Zo is er een productiviteitstoename opgetreden van maar liefst 30%.’ De verbazing gonst door de zaal, ‘Dertig procent?’ Ja inderdaad, dertig procent. De heren zijn verrukt. 

Maar terwijl ze zichtbaar enthousiast beschrijven dat Het Nieuwe Werken niet alleen kosten bespaart, geld oplevert en bovendien ook nog inspeelt op de behoeften van de Nieuwe Werknemer, zie ik de armen van de klok beangstigend snel rond gaan. Onrustig begin ik op mijn stoel te schuiven, maar als ik om me heen kijk zie ik dat ik de enige ben die de tijd zenuwachtig in de gaten houd. Kennelijk zit niemand er mee dat de conferentie al ruim drie kwartier is uitgelopen. In paniek sms ik mijn schoonmoeder dat ik het niet ga redden, en Joost vast ook niet, die staat zoals gewoonlijk in de file. Of ze de kinderen alsjeblieft ook wat te eten kan geven. Hopelijk ben ik wel op tijd thuis om ze in bed te stoppen. Net als ik het bijna begeef van de zenuwen, popt er OK in mijn beeldscherm. Gered!

Ruim een uur later dan aangekondigd is de conferentie eindelijk afgelopen. Terwijl het merendeel van de bezoekers aan de borrel gaat ‘om de file te vermijden en te netwerken’ ren ik op mijn hoge hakken naar de trein. Dat de Nieuwe Werknemer, waar ze het steeds over hebben, vooral flexibiliteit aan de randen van de dag nodig heeft omdat niet iedereen zo’n geweldige schoonmoeder heeft als ik, is kennelijk nog niet tot de heren doorgedrongen. Voor hen staat het Nieuwe Werken voor tijd- en/of plaatsonafhankelijk werken zodat het  kosten bespaart en ze minder in de file hoeven staan met als fijne bijkomstigheid dat het de milieuproblematiek vermindert en, o ja, dat het sommige werknemers de flexibiliteit geeft die ze nodig hebben om…?

Buiten adem en met pijnlijke voeten plof ik in de trein. Naar het donkere polderlandschap starend overpeins ik een toekomst waarin de grijze heren in het zwart samenwerken met de blonde vrouwen in bloemetjes jurken die ik normaal op bijeenkomsten over de werk-privé balans tegenkom, want zo is me nu wel duidelijk, zonder Samen Werken geen succesvol Nieuwe Werken.
Joost en ik zijn nog net op tijd om de kinderen een kus te geven.

Roos Wouters

ZOETERWOUDE – Bierbrouwer Heineken wil meer vrouwen in het midden- en topmanagement. Het bedrijf stelt zich ten doel dat over vijf jaar het aantal vrouwen aan de top met 50 procent is gegroeid. Heineken heeft dat woensdag laten weten.
Klik hier om het volledige artikel te lezen.

In Nederland groeien vrouwen maar niet door naar hogere posities. Raden van Commissarissen en Raden van Bestuur tellen slechts 7% vrouwen. Dat is ruim twee keer zo weinig als het gemiddelde in de Europese Unie. Gepsychologiseer rondom de vele man-vrouw discussies is niet alleen een eindeloze, maar ook een heilloze weg. Let’s face facts! &Samhoud Women onderzocht wat de succesfactoren zijn voor Female Leadership en weerlegde en passant een paar hardnekkige mythen.

Meer lezen? Klik op de volgende link om het hele artikel te downloaden: volledige artikel

We vonden een interessant artikel in Carp:

“We hebben genoeg ervaring met alleen mannen op leidinggevende posities. Veel masculien vertoon, maar bottomline onvoldoende resultaten. Willen organisaties de weg omhoog uit de crisis vinden, dan moeten de unieke leidinggevende talenten van vrouwen beter worden benut. Zo betogen Lobke Smeels en Jan Theodoor de Vries, beiden adviseurs bij Twynstra Gudde.”

Meer lezen? Klik hier.

uitnodiging 8 december 2009Er is een nieuwe datum voor de netwerkbijeenkomst ‘Dare to be different!’. Op 8 december gaan wij in op het thema diversiteit; hèt onderwerp van dit moment binnen het bedrijfsleven en de overheid. Bij &Samhoud Women richten we ons met name op de man/vrouw diversiteit. Maar diversiteit is natuurlijk breder. Waarom is dit juist nu zo belangrijk? En hoe denk jij eigenlijk over diversiteit? Is ‘anders’ zijn vooral goed, of juist lastig? En hoe divers zijn jouw vriendenkring en werkkring?

Op 8 december gaan we in op deze vragen en hopen we jullie weer te inspireren met nieuwe inzichten. We werken hiervoor samen met DutchVersity. Samen gaan we in op de resultaten van ‘de Diversiteitsbarometer 2009’; een onderzoek naar het Nederlandse diversiteitsbeleid. De resultaten worden gepresenteerd door netwerklid Dorothé Alfrink, bestuurslid van DutchVersity en tevens netwerklid. Laat je daarna inspireren door Dionne Abdoelhafiezkhan, oprichtster van DutchVersity, die als geen ander mensen op interactieve wijze bewust kan laten worden van hun eigen (voor)oordelen. De avond wordt afgesloten door niemand minder dan…….De Meiden van Halal!

Interesse? Geef je dan snel op door een mailtje te sturen naar: netwerk@samhoudwomen.nl, want vol=vol.

“Should I stay or should I Go”

Verslag van de workshop gegeven door Marion Koopman, Diversity Directeur KPN
Door Frederique Veldhuis

We gaan terug in de tijd, Hongarije, 1920. Prachtige foto’s van 2 bekende Hongaarse fotografen (Andre Kertesz en Eva Besnyö) illustreren de armoedige situatie waarin de oma van Marion geboren is. Zij was het die Marion een levensmotto heeft meegegeven: ‘Maak wat van je leven, spreek je dromen uit en leef ze na”. Een prachtig begin van een workshop, waarin Marion ons meeneemt in haar drijfveren, en de manier waarop ze deze inzet bij de vervulling van haar huidige positie als directeur Diversiteit bij KPN.

In haar vorige baan als algemeen directeur van XS4all werd ze benaderd door Baptiest Coopmans, lid van de Raad van Bestuur van KPN met de vraag of ze deze positie vorm wilde gaan geven. Sinds 1 jaar is ze nu actief in deze rol en er is al veel bereikt.

Marion neemt ons mee in haar eerste jaar, en beschrijft de stappen die er zijn genomen om tot een duurzaam en goed werkend proces te komen. Uitgaande van het feit dat de vergrijzing eraan komt, er op korte termijn een tekort is aan ICT personeel en dat jongeren op andere gronden een werkgever kiezen, staat het belang van een diversiteitbeleid binnen KPN buiten kijf.

Marion start met het inzichtelijk maken van de opbouw van de organisatie qua populatie en welk percentage vrouwen in de verschillende lagen binnen KPN actief is. Er blijkt een lek te zitten in het middenkader, dat ook niet zo 1-2-3 op te vullen is met externe hulp zo blijkt uit de databases van headhunters. Samen met haar team onderzoekt ze “the reasons to go” voor de dames binnen KPN:  hanengedrag, geen rolmodel in de top, 24/7 bereikbaarheid, gebrek aan persoonlijke aandacht en het niet op orde hebben van de HR processen blijken de meest gehoorde klanken.

Tijd voor actie! Samen met de Raad van Bestuur worden er targets gesteld die ervoor moeten gaan zorgen dat er de komende jaren een slag wordt gemaakt in het binnenhalen en behouden van vrouwelijk toptalent. Marion geeft aan dat the key for succes duidelijk gelegen is in commitment van de Board, hetgeen in het geval van KPN het geval is. Er worden doelstellingen geformuleerd (1% stijging in het middenkader en 2% stijging in de top). Naast de doelstellingen zal er aandacht worden besteed aan bewustwording (gedrag) binnen de organisatie: mannen en vrouwen zijn verschillend, maar tevens zijn er veel overeenkomsten. Om deze inzichtelijk te maken organiseert Marion een aantal activiteiten zoals diners met leden van de RvB waarmee ook persoonlijke aandacht geborgd is.

Er wordt in kaart gebracht wat de zogenoemde “churn-momenten” – een telecom term- zijn: dames die dag zeggen en naar een andere organisatie overstappen. Na een analyse blijken deze momenten een patroon te vormen: zwangerschapsverlof of een x-aantal jaren werken blijken gevaarlijke momenten te zijn. Hieruit blijkt dat deze dames hun overwegingen om het bedrijf te verlaten niet tijdig delen, zodat het lastig is als organisatie om samen met betreffende dames na te denken over volgende stappen. Een risico inventarisatie is dus hoognodig, wat inhoudt dat je als organisatie tijdig inventariseert hoe het met je dames gaat.

Er is een mentor programma gestart en het nieuwe werken is ook bij KPN nu orde van de dag. Interessant in het kader van bewustwording is dat er ook gekeken gaat worden naar de stijl van vacatureteksten en de beleving hiervan door mannen en vrouwen, en er aandacht wordt besteed aan de manier van interviewen bij het invullen van vacatures. Uit onderzoek en ervaring is gebleken dat mannen en vrouwen op dit vlak verschillend zijn.

Marion deelt met de groep de ambities voor 2015, waarbij ze zuchtend aangeeft dat er een boel te doen is! Er zijn echter al mooie stappen gezet, neem het aanstellen van de 1e vrouwelijke CFO Carla Smits (moeder van 4 kinderen) en een nieuwe secretaris van de Raad van Bestuur, Annemiek van Buren. De komende jaren zal blijken of het ingezette beleid haar vruchten gaat afwerpen. Wij hebben er alle vertrouwen in met zo’n topper aan het roer.

Marion sluit af na het herhalen van haar persoonlijke motto als Leading Lady: “Spreek je dromen uit, leef ze na want dan worden ze werkelijkheid”.

Marion, bedankt, en we zien je graag terug als directeur van een goed doel om daar zoals je zelf zegt “te leiden zonder macht