Een klein jaar geleden heb ik vrouwen, vrouwennetwerken en vrouwenlobbygroepen opgegeven. Trekken aan vrouwen is als trekken aan een dood paard.
Vrouwen staan gelijk aan problemen, gezeur, catfights, en er valt bovendien geen rooie rot cent aan te verdienen. Na honderden debatten, columns en artikelen over emancipatie kan ik niet anders dan concluderen dat het altijd op hetzelfde uitdraait: vrouwen kunnen het, willen het, maar doen het veel te weinig, of ‘het’ nu staat voor ‘thuisblijven’, ‘carrière maken’ of voor ‘geld verdienen’, feitelijk maakt het niets uit. Vrouwen poeren in hun eigen navel, maken zichzelf en anderen verwijten en na afloop gaan verreweg de meesten gewoon weer over tot de orde van de dag.
Nee, geef mij maar mannennetwerken, herensociëteiten of bijeenkomsten voor ‘professionals’ M/V. Na afloop van deze, vaak geanimeerde, debatten worden er complimenten uitgedeeld, deals gesloten en professionals worden er naar behoren beloond. Deze heren nemen zichzelf en elkaar serieus. Zo verschrikkelijk serieus dat het wat mij betreft ook wel wat minder kan, maar het werkt wel. Er wordt in ieder geval meer bereikt in minder tijd.
Ik heb mijn hoop tegenwoordig dus meer op mannen gericht. De hoop dat zij de missie van Joke Smit zullen verwezenlijken. Joke Smit, die dertig jaar geleden overleed, zette zich vurig in voor een herverdeling van betaalde en onbetaalde arbeid. Ze pleitte ervoor dat mannen en vrouwen dertig uur per week zouden gaan werken, zodat ze betaald en onbetaald werk eerlijk konden verdelen.
Nu kunnen we het vrouwen natuurlijk kwalijk nemen dat ze, bijna vier decennia na Joke’s pleidooi, nog steeds geen gemiddelde werkweek van dertig uur maken. We kunnen vrouwen de arbeidsmarkt op proberen te dwingen door ze voor deeltijdfeministen en verwende prinsesjes uit te maken, of we kunnen excuses voor ze bedenken omdat ze nu eenmaal ambitieloos zijn en last hebben van cognitieve dissonantie – wat ik niet kan bereiken dat wil ik ook niet -, maar voor zover ik weet haalt dat ook niet veel uit.
Ik
werd er in ieder geval behoorlijk gefrustreerd van en ben mijn heil dus maar ergens anders gaan zoeken: bij mannen. Want helaas zijn de meeste mensen die aan de knoppen draaien nog steeds man. Het soort man dat zich in herennetwerken en –sociëteiten begeeft. Nog steeds kunnen vooral zij het geld en de daadkracht aanwenden om verandering in de organisatie van werk teweeg te brengen. En al heeft dit beleid tot doel kosten te besparen of fileleed te vermijden, het maakt de herverdeling van betaalde en onbetaalde arbeid makkelijker!
Meer zeggenschap over werktijden en -plekken heeft tot gevolg dat vrouwen meer uren willen en kunnen werken, terwijl mannen meer zorgtaken op zich willen en kunnen nemen zonder dat dit tot het door hen gevreesde verlies van carrièrekansen leidt. Een eerlijke verdeling van betaald en onbetaald werk voor iedereen. Ik doe mijn best om Joke’s ideaal te verwezenlijken maar met vrouwen alleen komen we niet verder.
Roos Wouters is auteur van het boek Fuck Ik ben een feminist en het onlangs verschenen boek Carrièrebitches en Papadagen: hoogste tijd voor Het Nieuwe Werken. Ze werkt als freelance publicist, columnist, debatleider en adviseur. Als Voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt! geeft Roos lezingen, adviezen en workshops aan overheid en bedrijfsleven over Het Nieuwe Werken: hoe een evenwichtige combinatie van werk en privé tot stand kan komen voor werknemers en werkgevers. www.HetNieuweWerkenWerkt.nl
Ja Roos, het valt niet mee als je in Nederland als vrouw verder wilt komen. In ieder geval ben jij een vrouw die dat wíl. En dan kom je muren tegen, soms hele dikke!! Althans zo ervaar ik dat. EN zo nu en dan geef dat gigantische frustraties! En die ‘muren’ vinden veel vrouwen te zwaar, vermoed ik. En ze leggen zich neer bij de situatie. Jij bent nu begonnen met in ‘gemengde’ mannennetwerken te gaan verkeren, misschien dat je geluk hebt, ik hoop het voor je. Mijn ervaring is dat veel mánnen helemaal geen herverdeling WILLEN van betaalde en onbetaalde arbeid! Of maar een beetje herverdeling, voor de Bühne. Jij hoopt dat ‘Het Nieuwe Werken’ verandering teweeg brengt. Maar als onze mannen het werkelijk gewild hadden dan had het allang gekund. Met ‘Het Nieuwe Werken’ wordt het in ieder geval moeilijker om smoezen te verzinnen, want dáár zijn ze goed in. Waaróm ze de zorg voor hun kinderen eigenlijk niet willen is misschien een interessante vraag. Of we die vraag beantwoord kunnen krijgen, wordt al weer een stuk lastiger. Want ik denk niet dat er in dit land een universiteit is die hiervoor geld beschikbaar stelt. Ik heb meerdere vrouwen gezien die zich serieus met Gendervraagstukken wilden bezig houden, maar ze kregen er geen onderzoeksgeld voor. Wel konden ze soms ‘geparkeerd’ op “flutonderwerpjes”. En wie heeft eigenlijik ‘de krabbenmand’ bedacht? Was het een vrouw, of een mán. Onlangs las ik een interview met een Noorse vrouw, die in Nederland terecht was gekomen. Ze had een shock gekregen, vanwege het onwijs grote verschil met Noorwegen. Waarom kan er dáár zoveel meer! Ik weet ook niet meer zo goed welke weg te bewandelen. Ik ben (in 2005) lid geworden van de Beroepsvereniging van Kwaliteitskundigen. In het Bestuur en de Programmacie zitten alleen mannen. Een enkele vrouw komt en probeert wat, maar ze zijn heel gauw weer vertrokken. Ik kom er nog steeds, ga naar bijeenkomsten, maar ik wil (voorlopig) niet vaste verplichtingen hebben, want soms is dat voor mij met alle andere werkzaamheden niet te doen. Veel/alle van deze mannen hebben, hebben een vrouw die voor kinderen en het eten zorgt. Ik kom zelfs nog vrouwen tegen die het brood smeren van hun man…. Ik weet dat ze elkaar aan banen helpen. Maar of ze ook iets voor mij weten… Bij sollicitaties in ziekenhuizen heb ik vaak genoeg te horen gekregen, dat ik geen ervaring had in ziekenhuizen… voor mijn werk hoeft dat helemaal niet, maar oké. Nu zag ik laatst dat een man uit de Beroepsvereniging in een ziekenhuis werkt en hij vertelde doodleuk: hoe ik daar nou terechtkom, ik heb helemaal nog nooit iets in de gezondheidszorg gedaan. Toen dacht ik, nou breekt mijn klomp!!! Bij hem kan het dus wel! Ra,ra hoe kan dat?
Misschien moeten we het meer zoeken in het opzetten van eigen businesses. Maar krijg we dan genoeg klanten/opdrachten?
Groet,
Jacqueline van Kalsbeek.
Beste Jaqueline,
Je verhaal komt me helaas bekend voor. En ook ik zie genoeg mannen die helemaal geen herverdeling willen. Maar ik zie ook genoeg vrouwen die dat helemaal niet willen.
Daarom richt ik me vooral op het mogelijk maken voor de mensen die dat wel willen. Ik verwacht niet dat mannen het nu massaal mogelijk gaan maken om betaald en onbetaald werk te verdelen want dat “Vrouwen staan gelijk aan problemen, gezeur, catfights, en er valt bovendien geen rooie rot cent aan te verdienen” dat ligt echt niet alleen aan vrouwen zelf, het heeft meer betrekking op het onderwerp emancipatie.
Toch zijn er wel mannen die eerlijk toegeven het wel te willen, voor de kinderen zorgen, maar dat ze het vooral niet zo goed durven. Ik heb veel mannen geïnterviewd die vertelde dat ze op hun werk wisten hoe ze zich een houding moesten geven en te bluffen, maar met zo’n klein kwetsbaar baby’tje hadden ze geen idee en bovendien valt er dan bar weinig te bluffen. zeker als ze er dan ook nog voor moeten knokken is die drempel gewoon net iets te hoog en kiezen ze voor het kostwinnerschap.
Dit klink laf maar vrouwen zijn vaak niet veel heldhaftiger. veel vrouwen geven aan wel (iets) meer uren te willen werken maar worden ook niet meteen kostwinner en het mag ook niet ten koste gaan van het domein waar zij zich een houding weten te geven: thuis.
Soms denk ik dat we meer bereiken als we het file mijden noemen en ondertussen experimenteren op elkaars terrein en daar werk ik graag aan mee.
kortom, in mijn column heb ik het scherp aangezet maar ik heb vrouwen (en mannen) geen sinds opgegeven. Alleen onder de noemer ‘emancipatie’ geloof ik dat het niet opschiet.
en wat het opzetten van een eigen business betreft, natuurlijk krijg je genoeg klanten en opdrachten, er bestaan gelukkig meer mensen dan die mannetjes die elkaar baantjes toespelen.
groet en dank voor de reactie,
roos wouters
Oké, Roos, Als jij zegt dat er ‘natuurlijk’ voldoende klanten en opdrachten zijn te genereren. Wanneer steken dan de knappe vrouwenkoppen hun koppen bij elkaar, om het een en ander op te gaan zetten. Er is inmiddels heel veel kennis en kunde bij vrouwen. Volgens mij ligt er heel veel meerwaarde in het bij elkaar brengen van al deze kennis en kunde, kruisbestuivingen tot stand brengen. Ik zie veel vrouwen in hun eentje maar wat tobben (op werkgebied). Natuurlijk gebeuren er wel al veel dingen, maar er is volgens mij nog heel veel meerwaarde te creëren. Misschien kan &SamhoudWomen hier een (grotere) katalyserende rol in spelen?